Η Ρένα απαντά: «O σύντροφός μου έχασε και τους 2 γονείς του και καταρρακώθηκε»

Παίρνει χρόνο.

Η ιστορία της Leni όπως την ξεχώρισα σήμερα.

____________

Όταν έχασε και τους 2 γονείς του, έχασε τον κόσμο όλο.

Πριν 6 μήνες ο σύντροφός μου έχασε και τους 2 γονείς του. Ο λόγος ποιος άλλος; covid. Με διαφορα σχεδον 1 μήνα αποχαιρετησαμε τον έναν και πριν προλάβουμε να συνέλθουμε ήρθε η δευτερη χαριστικη βολή και εφυγε και ο δευτερος. Όλοι λέγαν οτι μαζι θα φευγαν αυτοι οι 2 γιατι ηταν πράγματι πολύ αγαπημενο ζευγαρι. Ο πόνος όμως του παιδιού τους δεν μετριαζεται, οι ενοχές και οι τύψεις ότι εκείνος του κόλλησε δεν ξεκολάνε απο το μυαλό του.

Η φράση “εγω τους σκότωσα, γιατι εγώ τους κόλλησα” μπορεί να μην την ακούω αλλά πλέον τη βλέπω στα μάτια του. Η καρδιά μου πονάει, όχι μονο για την απωλεια τους, αλλά και γιατι τον βλέπω καθε μερα να λιώνει.

Οι συνεδριες στο ψυχολόγο δεν ειχαν κανενα αποτελεσμά. Το μυαλό του έχει κολλήσει στη μέρα που βρέθηκε μαζί τους και που ίσως του κόλλησε covid. Και μετά ηρθαν οι “αγαπημενοι συγγενεις- επιστημονες” να του ριξουν αλάτι στη πληγη με ερωτησεις οπως: γιατί δεν ειχαν εμβολιαστει, ή γιατι πηγαν στο νοσοκομειο εκει τους αποτελείωσαν.
Και ο καλός μου γίνεται όλο και χειροτερα και πλεον βλέπω να αισθανεταί μεχρι και ντροπή απεναντί τους.

Βλεπει τα παιδιά μας να μεγαλωνουν και δεν αισθάνεται καμια χαρά, βγαινουμε βολτες και το μυαλο του σκοτινιάζει,ζηλευει τους παπουδες που βγαζουν βολτα τα εγγονακια τους. Μια μερα μου ειπε πως αν δεν υπηρχαν τα παιδια θα ειχε αυτοκτονήσει..
Και εγώ πόσο να τον στηριξω, ποσο να κρατησω μια οικογενεια με έναν πατερα σχεδον απών. Πόσο ακόμη να προσπαθησω για την ευτυχία μας;

– από την Leni

____________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση.

Κατ’αρχάς συλληπητήρια, ζωή σε λόγου σας, να ζείτε να τους θυμάστε.

Ο σύζυγός σου περνάει μια πολύ δύσκολη περίοδο πένθους. Κάθε άνθρωπος περνάει το πένθος με τον δικό του τρόπο. Οι συνθήκες που συνόδευσαν το φευγιό των πεθερικών σου είναι τραγικές κι επώδυνα επίκαιρες. Πόσος κόσμος έχει βιώσει ανάλογα περιστατικά και αντίστοιχες τύψεις… Πόσος κόσμος έχει έρθει αντιμέτωπος με ανάλγητους ή αμήχανους συγγενείς που μπροστά στο συγκλονιστικό γεγονός του θανάτου προσπαθούν να βρουν εξηγήσεις, μια ψευδαίσθηση ελέγχου.

Θα προσπαθήσω να σου πω κάποια πράγματα για το πένθος, με όλη την αγάπη μου.

Στους 6 μήνες είναι ακόμη νωπό το τραύμα. Είτε είσαι θρησκευόμενη, είτε όχι (δεν έχει απολύτως καμμία σημασία γι’αυτό που θα πω), υπάρχει μια φιλοσοφία πίσω από το λεγόμενο μνημόσυνο, την ανάμνηση δηλαδή του νεκρού (και δευτερευόντως την δέηση προς τιμήν του). Στην ορθοδοξία, όπου απαντά ως συνέχεια πανάρχαιων αρχαιοελληνικών εθίμων, που μνημονεύονται και στον Όμηρο και στον Πλάτωνα, τελούνται στο τριήμερο, στο εννιάμερο, στα σαράντα, στο έτος και στα 3 χρόνια. Τόσο κρίνουν δηλαδή δύο δημοφιλείς ιστορικές παραδόσεις, κι ένας σύγχρονος θεσμός, ότι διαρκεί περίπου το ανθρώπινο πένθος.
Όταν η Σπιναλόγκα, το τελευταίο λεπροκομείο της Ευρώπης, έκλεισε τον Ιούλιο του 1957 κι έφυγαν όλοι, ο πατήρ Χρύσανθος που είχε περάσει 10 χρόνια βοηθώντας τους λεπρούς, έμεινε μόνος.  Είπε: “Έπρεπε να περιποιούμαι τους τάφους των χανσενικών. Έπρεπε, ακόμα, βρισκόμενος μπροστά στους τάφους τους, να ψέλνω τρισάγιο για την ανάπαυση των ψυχών τους. Εγκατέλειψα το νησί το 1959. Η υγεία μου κλονίστηκε. Τότε εγκατέλειψα το νησί.”

O θάνατος είναι η μόνη σιγουριά της ζωής. Ο θάνατος των γονιών είναι μια καταλυτική στιγμή, όπου πραγματικά ενηλικιώνεσαι. Σίγουρα δεν είναι το ίδιο τραγική με την απώλεια ενός παιδιού, από την οποία δεν αναρρώνεις ποτέ, αλλά παίρνει το χρόνο του. Δεν υπάρχει τυπική αντίδραση.

Οι συνεδρίες με τον ψυχολόγο δεν απέδωσαν, επειδή ο άντρας σου δεν ήταν τότε στην φάση να μπορέσει να αποδεχθεί τον χαμό. Είναι ακόμα στο στάδιο της διαπραγμάτευσης (αν δεν τους συναντούσα, ακόμα θα ζούσαν) και της κατάθλιψης. Πιθανόν να γίνει χειρότερα πριν γίνει καλύτερα. Το ότι παραδέχεται ότι κρατιέται επειδή έχει παιδιά, δείχνει ότι συνειδητοποιεί τις πατρικές του ευθύνες, ακόμη κι αν ακόμα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις άμεσες υποχρεώσεις του. Είναι καλό που σου έχει μιλήσει για τα συναισθήματά του, δεν είναι πάντα τόσο εύκολο να εξωτερικευτούν τόσο γρήγορα. Σημαίνει ότι σου έχει μεγάλη εμπιστοσύνη, σημαίνει ότι σε βλέπει ως σύντροφο, όχι μόνον ως έννομη υποχρέωση. Άφησέ τον να κλάψει, να καθαρθεί, να τους αναφέρει, να νιώσει ότι δεν τους πρόδωσε, ότι τους θυμάται. Ζει μια δεύτερη ζωή αυτός που μνημονεύεται στα χείλη των ζωντανών.

Θα πρέπει να κάνεις κάποια υπομονή, όσο αντέχεις. Θα πρέπει να συζητήσετε όποτε βλέπεις ότι έχει την διάθεση, ακούγοντάς τον, δίνοντάς του κίνητρα για να συνεχίζει (την περηφάνεια για τα παιδιά σας, τα επιτεύγματά τους τα καθημερινά, τα σχέδια για το μέλλον) και να απομακρυνθείτε για όσο χρειαστεί από καλοθελητές που τον γεμίζουν ανούσεις τύψεις κι ενοχές. Πραγματικά δεν έχετε ανάγκη από το ενοχικό αυτό πλέγμα τοξικότητας που δεν προσφέρει τίποτα.

Σας εύχομαι καλή δύναμη και κουράγιο, ειλικρινά. Θα περάσει, όλα περνάνε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News