Η Ρένα απαντά: O πατέρας μου βάλθηκε να μας καταστρέψει, όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και υλικά.

Σας φαίνεται ψυχικά ασθενής ή απλώς παρτάκιας; Έξυπνος ή χαζός; Αυτές τις ερωτήσεις, εδώ και χρόνια, δεν μπορώ να τις απαντήσω.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα, καλησπέρα και στους αναγνώστες!
Η ιστορία μου είναι μεγάλη και περίπλοκη, σχετική με τους γονείς μου και ιδίως τον πατέρα μου.

Είμαι η Μαρία, 29 ετών, φιλόλογος (από του χρόνου, εύχομαι για πρώτη φορά αναπληρώτρια) και από το 2019, όταν και πήρα το πτυχίο μου, η ζωή μου έχει γυρίσει ανάποδα. Η αιτία: οι γονείς μου. Μοναχοπαίδι εγώ, δημόσιοι υπάλληλοι εκείνοι, με μεγάλωσαν σε ένα αρκετά πιεστικό μεσοαστικό περιβάλλον, με μπόλικη πίεση ως προς τις επιδόσεις μου σε σχολείο (ιδιωτικό της Θεσσαλονίκης) και σε πιστοποιητικά ξένων γλωσσών. Ο πατέρας μου ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος ήδη από τα πρώτα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου μας έδειχνε με κάθε τρόπο ότι είναι δυσαρεστημένος από τη ζωή και τις επιλογές του και ότι αξίζουμε την αγάπη του μονάχα αν ικανοποιούμε ορισμένα κριτήρια. Εγώ, για παράδειγμα, είχα υποχρέωση απέναντί τους να είμαι καλή μαθήτρια. Αυτά είναι τα λόγια του όπως τα είχε εκστομίσει κάποτε προς εμένα. Ήταν ένας άνθρωπος ο οποίος μπορεί να σε έκανε σκουπίδι με τα ουρλιαχτά και τα βρισίδια του και την επόμενη μέρα να σε φιλούσε και να σου έλεγε πόσο σε αγαπά. Οι εκρήξεις του αυτές είχαν ως αρχικό αποδέκτη εμένα, ως μικρότερη και αδύναμη, και σταδιακά επεκτάθηκαν και προς τη μαμά μου. Όταν έφτασα στη Γ Λυκείου, ήταν ως εάν να ήμασταν τρεις ξένοι μέσα στο ίδιο σπίτι.

Το 2020, στα 23 μου χρόνια, πήρα την απόφαση να κόψω κάθε επαφή μαζί του. Τον είδα μόνο στην κηδεία της θείας μου το 2022. Αυτή την απόφαση δεν την έχω μετανιώσει ποτέ, ήταν ίσως η καλύτερη της ζωής μου. Στο προκείμενο, τώρα: στέλνω αυτή την επιστολή διότι θα ήθελα ορισμένες συμβουλές κατά κύριο λόγο σε πρακτικό επίπεδο, διότι από το 2020 και έπειτα, ο πατέρας μου βάλθηκε να μας καταστρέψει, όχι μόνο συναισθηματικά, αλλά και υλικά.

Εξηγούμαι:
Οι γονείς μου ήταν σε διάσταση από το 2015 έως το 2020. Το 2024 εκδόθηκε το διαζύγιό τους, στο οποίο φαίνεται ως χρόνος αποχώρησης της μητέρας μου από το κοινό τους σπίτι το 2020. Το σπίτι αυτό είναι η αιτία των βασάνων μας. Το αγόρασαν με δάνειο από κοινού το 2003 και είναι στα ονόματα και των δυο τους. Το δάνειο ευτυχώς έχει αποπληρωθεί. Ο πατέρας μου, ωστόσο, απαντώντας επισήμως δια του δικηγόρου του σε αγωγές της μητέρας μου, δήλωνε ότι το σπίτι είναι αποκλειστικά δικό του και αρνούταν να καταβάλλει ενοίκιο για το γεγονός ότι ζει τόσα χρόνια μόνος του εκεί. Το σπίτι είναι σε προάστιο της Θεσσαλονικής, ρετιρέ, 120 τμ. Το δικαστήριο έγινε για την περίοδο 2020 – 2024 και χρωστά πλέον στη μητέρα μου το ποσό των 13 χιλιάδων ευρώ (μισό ενοίκιο δηλαδή). Την προηγούμενη εβδομάδα ο δικηγόρος της μαμάς μου του κοινοποίησε μια ακόμη αγωγή για την περίοδο 2024 – 2026. Στην απάντηση στην αγωγή της μητέρας μου, έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ότι τα 200 ευρώ το μήνα τα οποία μου έδινε όσο ήμουν φοιτήτρια έως το 2019, ήταν ενοίκιο για το σπίτι και άρα δεν μας χρωστάει τίποτε. Πανηλίθιος ισχυρισμός, ο οποίος εννοείται δεν έγινε δεκτός από το δικαστήριο. Έγραψε και άλλα τέρατα, μέσω του δικηγόρου του, πχ έβαλε μια ξαδέρφη του να ισχυριστεί ότι ζούσε εκείνη στο σπίτι μας φροντίζοντας τη γιαγιά μου (μάνα του, ζούσε μαζί μας από το 2014 έως τον θάνατό της το 2023) και ότι, ως εκ τούτου, η μάνα μου είχε αποχωρήσει από το σπίτι νωρίτερα από το 2020. Πέραν της ψευδομαρτυρίας, δεν κατάλαβα για ποιο λόγο προέβη σε αυτόν τον ηλίθιο ισχυρισμό, διότι, πολύ απλά εάν ίσχυε κάτι τέτοιο, θα έπρεπε να καταβάλλει ενοίκια και για το διάστημα πριν το 2020 που διεκδικούσαμε εμείς.

Τέλος πάντων, αμφότεροι οι γονείς μου δεν θέλουν με τίποτα να πουλήσουν το σπίτι. Εγώ πιστεύω ότι αυτή είναι η μοναδική λύση.Και έτσι όπως το βλέπω αυτή η δουλειά θα γίνεται εις το διηνεκές. Ακόμη, να προσθέσω ότι οι γονείς μου είχαν έναν κοινό τραπεζικό λογαριασμό στον οποίο αποταμίευαν χρήματα και είχαν κατορθώσει να συγκεντρώσουν 30 χιλιάδες ευρώ. Πριν 9 χρόνια, τον λογαριασμό αυτόν ο πατέρας μου τον άδειασε. Δεν μπορούμε να διεκδικήσουμε πολλά από αυτά τα χρήματα επειδή ήταν και στο δικό του όνομα ο λογαριασμός, θεωρητικά μπορούσε να κάνει ό,τι θέλει με αυτά τα λεφτά.

Ποιες είναι οι ερωτήσεις μου, τώρα:
1.) Η πρώτη ερώτηση αφορά τον ίδιο τον πατέρα μου. Σας φαίνεται ψυχικά ασθενής ή απλώς παρτάκιας; Έξυπνος ή χαζός; Αυτές τις ερωτήσεις, εδώ και χρόνια, δεν μπορώ να τις απαντήσω. Να σημειώσω ότι, έκτοτε, έχει ξεκινήσει μια αποστολή κατασυκοφάντησης εμού και της μαμάς μου σε παλιούς γνωστούς και συγγενείς, παίζοντας ένα χαρτί το όποιο, όλως περιέργως, είναι πετυχημένο: το παίζει θύμα. Για παράδειγμα, πήρε τηλέφωνο πριν 2 χρόνια την 85χρονη θεια της μητέρας μου (η οποία δεν γνώριζε ότι έχουν χωρίσει, η μητέρα μου το θεωρεί αποτυχία και δεν μιλάει για αυτό) και ισχυρίστηκε ότι θέλουμε να τον διώξουμε από το σπίτι ΤΟΥ και ότι εκείνος δεν έκανε τίποτα και εμείς σηκωθήκαμε και φύγαμε. Ακόμη, είπε στη θεία ότι η μάνα μου τράκαρε δυο φορές το αυτοκίνητό της και ότι τον υποχρεώνει να το πληρώνει αυτός. Τι είχε γίνει κανονικά; Μια κυρία, στην προσπάθειά της να παρκάρει, είχε χτυπήσει τον προφυλακτήρα της μάνας μου και έκανε το λάθος η μαμά μου να του αναφέρει το γεγονός στο τηλέφωνο. Η ασφάλεια τα πλήρωσε όλα. Έγραψα και αυτό το περιστατικό για να δείτε την ποιότητα του χαρακτήρα του (αλλά και την εξυπνάδα του, έκανε την επιλογή να πει αυτή τη βλακεία σε μια ηλικιωμένη η οποία δεν γνωρίζει από αυτοκίνητα, ασφάλειες κλπ και όχι πχ στον 48χρονο γιο της οποίος φυσικά και θα τον έπαιρνε με τις πέτρες).

2.) Το δεύτερο ερώτημα αφορά τον νομικό μας αγώνα. Η μαμά μου αποσκοπεί στο να βγει το σπίτι (μόνο το δικό του μερίδιο, όχι ολόκληρο) σε πλειστηριασμό και να το αγοράσει εκείνη. Τόσα χρόνια ζούμε μαζί στο ενοίκιο και εκείνος στο άνετο μεγάλο σπίτι. Με τρελαίνει αυτό. Είναι σαν να μην έχουμε τίποτα και εκείνος να τα απολαμβάνει όλα. Ωστόσο πίστευω ότι ο πλειστηριασμός δεν είναι καλή ιδέα, διότι, πολύ απλά, θα αργήσει και ως τότε θα έχουμε φάει και άλλα λεφτά σε ενοίκια.

Γενικά πώς τη βλέπετε τη φάση, Ρένα και αναγνώστες; Πώς είναι ορθό να κινηθούμε στο μέλλον; Από του χρόνου που θα φύγω λογικά αναπληρώτρια (τώρα είμαι σε φροντιστήριο) δεν νομίζω να είμαστε καλύτερα οικονομικά επειδή θα έχουμε δυο ενοίκια αντί για ένα. Ο πατέρας μου μας κατέστρεψε οικονομικά. Γενικά δεν χάνω τις ελπίδες μου, από την αποφοίτηση και έπειτα έκανα δυο μεταπτυχιακά, δούλεψα, είχα πέσει και πάνω στα lockdown με το που πήρα πτυχίο. Είναι το όνειρό μου να γίνω εκπαιδευτικός. Τώρα κάνω και δεύτερο πτυχίο (είμαι εθισμένη στις σπουδές, αγαπώ τη μάθηση). Δεν ξέρω τι ακριβώς να σας ρωτήσω; Άραγε, θα δω ποτέ μια άσπρη μέρα; Είναι δύσκολο και για εμένα, αλλά και για τη μαμά μου η οποία να σημειώσω ότι είναι 65 χρονών και ταλαιπωρείται με ενοίκια ενώ είχε αγοράσει το δικό της σπίτι με κόπο και οικονομίες. Στενοχωριέμαι επειδή τη βλέπω να γερνάει πριν την ώρα της.
Όλες οι γνώμες ευπρόσδεκτες. Είστε όλοι εξαιρετικοί.
Ευχαριστώ.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρία

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Μαρία μου πιστεύω πως ό,τι κι αν πω θα είναι στο ψυχολογικό κι υποστηρικτικό κομμάτι, αλλά το ζήτημα το νομικό μόνο δικηγόρος μπορεί να σας το απαντήσει. Εγώ θα σου απαντήσω ως προς αυτό με τη λογική.

Εφόσον το δάνειο το είχαν πάρει μαζί και το αποπλήρωναν μαζί οι γονείς σου, δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να καταβάλλει ενοίκιο τώρα ο πατέρας σου για να κατοικεί στο σπίτι που εξ ημισείας του ανήκει. Αν η μητέρα σου έφυγε με δική της βούληση θα είχαν έρθει σε κάποια γραπτή συνεννόηση για καταβολή ενοικίου εκ μέρους του για το κομμάτι που της αντιστοιχεί; Στοιχειοθετείται από κάπου ότι ισχύει αυτό; Λες ότι έχετε πάει στο δικαστήριο, αν λοιπόν δεν έχει επιδικαστεί ότι υπάρχει χρέος, δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει. Μπορεί να μας απαντήσουν νομικοί που γνωρίζουν κάτι περισσότερο με βάση τα στοιχεία που δίνεις.

Δεύτερη παρατήρηση είναι ότι η ιδέα με τον πλειστηριασμό είναι πάρα, μα πάρα πολύ κακή. Τα σπίτια και τα αυτοκίνητα που βγαίνουν σε πλειστηριασμό δεν είναι «κρυφά» ώστε να τα «χτυπήσει» μόνο αυτός που τον καίει να τα πάρει πίσω. Υπάρχουν πλατφόρμες όπου ενημερώνεται κι άλλος κόσμος και είναι πάρα, μα πάρα πολύ πιθανόν να σας το πάρει το ακριβοπληρωμένο σπίτι κάποιος τρίτος! Μάλιστα αναφέρεις για το δικό του μόνο μερίδιο, δεν είμαι ωστόσο σίγουρη ότι θα μπορείτε να συνεννοηθείτε τόσο απλά κι εύκολα με έναν ξένο που κατέχει το ήμισυ ενός ακινήτου που προτίθεστε να κατοικήσετε σε αυτό. Θα αγοράσει ένα μερίδιο σε σπίτι που δεν θα μπορεί να μείνει μέσα; Θα του πληρώνετε επομένως ενοίκιο; Ποιος σας διασφαλίζει ότι θα είναι καλύτερος από τον τωρινό σας εκμισθωτή; Μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν ψυχολογικά καταστρεπτική και για τους δυο σου γονείς που καταξοδεύτηκαν γι’αυτό το σπίτι. Λες η μαμά σου γερνάει πριν της ώρας της με όλα αυτά, φαντάσου σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο!

Λάβε υπόψιν σου ότι οι δικηγόροι στην προσπάθεια να κερδίσουν την υπόθεση για τον πελάτη τους εκμεταλλεύονται όλα τα πιθανά παραθυράκια μιας υπόθεσης, τοποθετώ επομένως μέρος της διαδικασίας στην απόφαση των δικηγόρων που τον εκπροσωπούν. Βέβαια υποτίθεται ότι γίνονται εν γνώσει του. Επίσης εν γνώσει του ήταν το περιστατικό με το αυτοκίνητο, στο οποίο ένα κλάψιμο, ναι, έπεσε, έχεις δίκιο. Ωστόσο μικρή σημασία έχει αν ο πατέρας σου είναι πονηρός ή ψυχικά ασθενής. Μπορεί να συνυπάρχουν άλλωστε οι δυο καταστάσεις.

Εκείνο που είναι απαράδεκτο είναι εκείνο που γράφεις «μας έδειχνε με κάθε τρόπο ότι είναι δυσαρεστημένος από τη ζωή και τις επιλογές του και ότι αξίζουμε την αγάπη του μονάχα αν ικανοποιούμε ορισμένα κριτήρια». Η αγάπη που δίνεται μόνο εφόσον πληρούνται ορισμένα κριτήρια δεν είναι αγάπη, είναι εμπορική συμφωνία, κι ως τέτοια μπορείς να την διακόψεις ανά πάσα στιγμή. Και καλά έκανες εφόσον έτσι ένιωσες και πήρες την απόφαση επειδή έπρεπε να προστατευτείς από τον πόνο. Πιστεύω εντούτοις ότι η διακοπή των διπλωματικών σας σχέσεων είχε αντίκτυπο και στην νομική διαδικασία που ξεκίνησε. Η ιδιότυπη αυτή εκδίκηση είναι επειδή του στοίχησε που σας έχασε. Φυσικά, ας πρόσεχε. Σου εκθέτω απλώς τα γεγονότα. Δεν είναι ανεξήγητα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News