Η Ρένα απαντά: O νεότερος σύντροφος με έχει στηρίξει όσο κανείς, όμως εγώ νιώθω φοβερά πιεσμένη

Όταν η νεότερη ηλικία είναι πλεονέκτημα που δεν το αναγνωρίζουμε ως τέτοιο.

___________
Η ιστορία της Σωτηρίας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα,
Βρίσκομαι στην πιο αγχωτικη περίοδο της ζωής μου . Η μητερα μου διαγνωστηκε με καρκίνο στον πνεύμονα στο τελικό στάδιο από τον περασμενο Ιανουάριο και δυστυχως οι γιατροι δεν δινουν ελπιδες ως τα Χριστουγεννα…

Τον Ιουνιο αλλαξα εργασιακο περιβαλλον, ανελαβα περισσοτερες ευθυνες και επιτελους μετα απο χρονια εργασίας, καλυτερο μισθο. Δουλευω σχεδον 10 ωρες την ημερα αλλα πανω σε ενα αντικειμενο που αγαπώ, με γεμιζει και ηταν το μονο ευχαριστο γεγονος μεσα σε αυτό το χρόνο.
Το μόνο ; Όχι.

Τον Μαρτιο μια φιλικη σχεση 2 ετων με ενα νεοτερο μου ανδρα εξελιχθηκε σε ερωτικη. Ειχα από την αρχη της επιφυλαξεις μου, κυριως γιατι συνεπεσε σε μια εποχη που αισθανομουν χαμενη απο το ξαφνικο σοκ του καρκινου της μητερας μου, και δεν ημουν σιγουρη αν χρειαζομουν εκεινον ως σχεση ή ενα συναισθηματικο στηριγμα.
Ειμαι 42 ετων και εκεινος 30.

Μεχρι τωρα οι περισσοτερες σχεσεις μου ηταν μακροχρονιες, με ανδρες 4-5 χρονια μεγαλυτερους ή μικρότερους. Οι σχεσεις μου δεν ηταν ιδιαιτερα καλες. Δεν εχω καποια κακοποιητικη ιστορια, ουτε ηταν κακοι ανθρωποι. Απλα οι σχεσεις μου ηταν ειτε παθιασμενες που δεν μπορουσαν να περασουν στο σταδιο “παντοφλα- καναπε- πυτζαμα”, οχι της ρουτινας αλλα της συντροφικοτητας και της ηρεμιας. Ειχα σχεσεις που μονιμως για χρονια εμεναν στο σταδιο του παθους, των χωρισμων και των εντονων σμιξιματων. Ειτε ειχα σχεσεις που αμεσα ο αλλος περνουσε στην συνηθεια και στην ρουτινα χωρις την επικοινωνια. Που ενιωθα πως επλενα, καθαριζα και γινομουν η μαμα καποιου.

Αναμεσα στην μαμα και στην μοιραια προτιμουσα την ψευδαισθηση των δυνατων συγκινησεων.

Απο τοτε που χωρισα,με την τελευταια μου σχεση με συνομιληκο ανδρα, ενιωσα πως κατι ειχε αλλαξει στην ερωτικη μου διαθεση. Δεν ενιωθα πια το αιμα μου να βραζει . Καταλαβα πως μπορει, λογω ηλικιας να περνω καποια ορμονικη διαταραχη, προ-εμμηνοπαυσιακη και ομολογω πως βαθια μεσα μου καπως ανακουφιστηκα που …θα ησυχαζα.
Ειχα κουραστει απο τις εντασεις και τις απογοητευσεις. Απο την στιγμη που δεν ειχα καμια ουσιαστικη συντροφικη σχεση και πηγαινα απο “τρελο ερωτα” στον επομενο ή κατεληγα ” Μαιρη Παναγιωταρα” εκει που νομιζα πως κατι βρηκα..

Οταν αρρωστησε η μητερα μου, ηταν κεραυνος, πανω που ενιωθα ελευθερη. Την πηρα σπιτι να την φροντισω και δεν ξερω η ιδια γιατι μπλεχτηκα σε μια νεα ερωτικη ιστορια, ενω δεν αισθανομουν καθολου την αναγκη ερωτικου συντροφου.
Ή συνηθεια να αρεσω ; Ή αναγκη να κρεμαστω απο καπου συναισθηματικα και να νιωσω ασφαλης, επειδη βιωνα μια δυσκολη φαση ; Πιστευα πως παλι σε εναν φιλο ανδρα ισως να εβρισκα αυτο που δεν ειχα βρει σε προηγουμενες σχεσεις; Μια αναλαμπη των ορμονων μου ;

Οντως το πρωτο καιρο το σεξ ηταν καλο αλλα τωρα αδιαφορω πληρως για ερωτικη συνερευση. Δεν εχω καν ερωτικες φαντασιωσεις, ουτε με αλλους ανδρες, επειδη σκεφτηκα πως ισως “ξεφουσκωσε” ή πιθανον να μην τον θελω τοσο σεξουαλικα.

Παρα το νεαρο της ηλικιας του, βρηκα σε εκεινον στοιχεια που με γεμισαν αυτους τους δυσκολους μηνες, αλλα φτανοντας τωρα προς το τελος της διαδρομης της αρρωστειας, βιωνω αυτη την σχεση ως βαρος, παροτι, σε καμια περιπτωση δεν με βαραινει ουτε οικονομικα, ουτε σε δουλειες. Ειναι νεος, ανεξαρτητος, προθυμος να με στηριξει με ολους τους τροπους που μεχρι τωρα κανεις δεν ειχε κανει. Ειχα μαθει τα δυσκολα να τα περνω μονη μου, γιατι κανενας ερωτας δεν μενει στα δυσκολα, αν δεν υπαρχει υποβαθρο περα απο το παθος ή να γινομαι εγω εκεινη που κουβαλα τα δικα της δυσκολα και του άλλου…
Αισθανομαι αχαριστη. Πως τον κοροϊδευω.

Δεν ξερω αν η ελλειψη ερωτικη διαθεσης ειναι επειδη μου εχουν πεσει ολα μαζεμενα ή επειδη μεγαλωνω ή επειδη απο την αρχη δεν ηταν παρα ενα σωσιβιο.

Ξερω πως πρεπει να του μιλησω. Φοβαμαι μηπως ειναι απλα μια αγχωτικη περιοδος και τελικα χαλασω κατι ομορφο που ηρθε στην ζωη μου σχεδον ανελπιστα εστω και κατω απο αντιξοοες συνθηκες.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σωτηρία

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή Σωτηρία με το πολύ βαραίνον σημειολογικά όνομα, όλα αυτά που σκέφτεσαι και νιώθεις είναι απόλυτα φυσιολογικά. Απόλυτα αναμενόμενο είναι να αναρωτιέσαι, να πιέζεσαι, να είσαι αγχωμένη. Σου έπεσε ένα μεγάλο βάρος, από το πουθενά, που όμως δυστυχώς δεν μπορείς να αποφύγεις. Η ανημπόρια των δικών μας προσώπων είναι μια υπενθύμιση της δικής μας θνητότητας κι αυτή είναι που σε έχει κατακλύσει.

Θα έλεγα ότι η φιλική γνωριμία που φούντωσε σε έρωτα μπορεί να ξεκίνησε εκ μέρους σου ως συναισθηματικό δεκανίκι, αλλά και τι’ μ’αυτό! Πειράζει; Σημασία έχει ότι αισθανθήκατε πράγματα ο ένας για τον άλλον, ότι τα βρήκατε και το κυριότερο ότι ο άνθρωπος αυτός όχι μόνο δεν σου προσδίδει βάρος, αλλά αντίθετα είναι αυτόνομος και μπορεί για τον λόγο αυτό, και κυρίως λόγω της νεαρής ηλικίας του, να σε στηρίξει. Έχει ακόμα κουράγια. Οι μεγαλύτεροι συχνά αντιμετωπίζουν τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις εσύ τώρα. Ή την δική τους θνητότητα υπό μορφή πρώτων προβλημάτων υγείας. Είναι πολύ κουρασμένοι κι αγχωμένοι για να μπορέσουν να δουν έξω από τον εαυτό τους και τις δικές τους ανάγκες.

Μην κλωτσάς την ευκαιρία σου να νιώθεις όμορφα, έστω και με μειωμένη ερωτική διάθεση για ένα διάστημα (δεν θα πάθει κάτι, πίστεψέ με!), με τόσα που σου συμβαίνουν τώρα, επειδή κατακλύζεσαι από ενοχές. Ο άνθρωπος μένει μαζί σου επειδή κάτι βρίσκει στην σχέση αυτή, δεν σου κάνει ψυχικό. Μην τον υποτιμάς λοιπόν με αυτόν τον τρόπο. Αν το ήθελε, θα είχε ήδη αποχωρήσει ο ίδιος. Άλλωστε μην ξεχνάς ότι άντρας στα 30 δεν έχει κάποιο πιεστικό ρολόι να τον πιέζει για τεκνοποίηση και νοικοκυρέματα, επομένως οι επιλογές του είναι ανοιχτές. Μένει επειδή το θέλει.

Αν παρ’ελπίδα, όταν η μητέρα σου ησυχάσει, που το απεύχομαι για το σύντομο μέλλον, αλλάξεις γνώμη, εκεί είναι να του μιλήσεις και να χωρίσετε. Ή και όχι. Θα το δεις τότε.

Καλή δύναμη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News