Ακολούθησα και μια πιο σκληρή μέθοδο η οποία εφαρμόστηκε από ψυχιατρο-ψυχοθεραπευτη στο εξωτερικό στα 20 μου χρόνια, έφερνε εικόνες ή ακομα και κανονικούς ΑΜΕΑ ανθρώπους που έπρεπε να μείνω μόνη κοντά τους και να πιάσω το μέλος που λείπει. Χειροτερεψα
_______________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά σου Ρένα μου και αναγνώστες. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Ήρθε η στιγμή να γράψω κι εγώ την δική μου ερώτηση, που όμως νιώθω πολύ άσχημα να την εκφέρω.
Πρόκειται για φοβία η οποία πηγάζει από τα παιδικά μου χρόνια και συνεχίζει μέχρι και σήμερα που είμαι 40 ετών με δική μου οικογένεια. Φοβάμαι τους ανθρώπους που έχουν χάσει την αρτιμέλεια τούς. Όταν κάποιο μέλος τους έχει ακρωτηριαστεί ή όταν δεν μπορούν να κινηθούν. Όλα ξεκίνησαν από ένα παιδικό παραμύθι τότε που ήμουν 5 ετών… Έπειτα από αυτό δεν κοιμήθηκα ξανά μόνη μου, ξυπνούσα από έντονους εφιάλτες, ούρλιαζα, αργότερα έχανα και το σχολείο. Σε ψυχολόγο πηγα στα 12. Εβγαλε τα δικά του συμπεράσματα, αλλά δεν βοηθηθηκα κι αυτό είναι που μετράει.
Δεν είναι ότι φοβάμαι μόνο τους ανθρώπους, νιώθω έντονη ταραχή κι όταν βλέπω στον δρόμο παλιά κτήρια ή μια σκισμενη καρέκλα. Εχει τύχει να φύγω από ταβέρνα που ήμουν με φίλους γιατί απέναντι το κτήριο ήταν μισογκρεμισμένο… Ακολούθησα και μια πιο σκληρή μέθοδο η οποία εφαρμόστηκε από ψυχιατρο-ψυχοθεραπευτη στο εξωτερικό στα 20 μου χρόνια, έφερνε εικόνες ή ακομα και κανονικούς ΑΜΕΑ ανθρώπους που έπρεπε να μείνω μόνη κοντά τους και να πιάσω το μέλος που λείπει. Χειροτερεψα. Άρχιζα να βάζω δυνατές φωνές και να φωνάζω βοήθεια στον ύπνο μου. Άλλο να σας τα λέω και άλλο να τα ζείτε.
Αν μπω νοσοκομείο μπαίνω άνετα σε αμαξίδιο, όμως η κατάσταση παραμένει σοβαρή. Πήρα πιστα για χρόνια και φάρμακα, χωρίς αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να δω αυτούς τους ανθρώπους, ούτε καν στην τηλεόραση, ούτε καν να διαβάσω τα άρθρα που γράφουν εδώ ασθενείς. Δεν είναι πως φοβάμαι μην καταλήξω κι εγώ έτσι. Στον εαυτό μου δεν με νοιάζει. Ούτε κτίσματα ή αντικείμενα με φθορά μπορω να δω. Μπορεί να κλαίω για ώρα. Ο άνδρας μου το έχει αποδεχθεί, οι γονείς μου με λένε γελοία. Δεν έχω ρατσισμό για αυτά τα άτομα, μόνο μια υπερβολική φοβία που δεν πρόκειται να φύγει… Σας παρακαλώ όσοι είστε αμεα να ξέρετε πως αξίζετε μόνο αγάπη κι ανθρώπους που να σας στηρίζουν. Μην πέσετε ψυχολογικά για τον δικό μου φόβο… Εγώ είμαι η άχρηστη της υπόθεσης… μόνο εγώ 
ΑΠΟ ΤΗΝ – Afraid 
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Κατ’αρχάς σε ευχαριστούμε για την πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση. Είμαστε καλά κι ευχόμαστε το ίδιο και για σένα.
O φόβος της μη αρτιμέλειας και η απέχθεια στην φθορά είναι συνειδητότητα θνησιμότητας. Είναι φόβος θανάτου, ουσιαστικά, Και πώς να απαλυνθεί αρκετά, όταν όλα τα ανθρώπινα πλάσματα συνειδητοποιούμε από την μικρή μας ηλικία ότι είναι η μοίρα μας να πεθάνουμε και να φθίνουμε προοδευτικά; Ο ίδιος ο ηλικιακός ρατσισμός είναι απέχθεια στη φθορά. Είσαι προφανώς υψηλά διαισθητικό άτομο και βιώνεις την φθορά με έντονα εσωτερικευμένο τρόπο. Βέβαια εφόσον καθετί γύρω σου υπόκειται σε αναπόφευκτη φθορά, φοβάμαι ότι τα επεισόδια είναι συχνά…
Οι λύσεις που σου προτάθηκαν δεν ήταν λύσεις εκ του αποτελέσματος, αλλά κατά κάποιο τρόπο βασανιστήρια. Στις φοβίες πράγματι είθισται να γίνεται σιγά σιγά οικειοποίηση με το αντικείμενο της φοβίας αλλά έτσι που το διαβάζω είναι πολύ σκληρό αυτό που σου έκαναν.
Εγώ θα σου προτείνω κάτι εντελώς διαφορετικό. Υπάρχει μια γιαπωνέζικη ιδέα που μετουσιώνεται σε οπτική του κόσμου και λέγεται wabi sabi. H λέξη wabi σημαίνει αφαιρετικότητα, την αρχιτεκτονική ιδέα του van der Rohe δηλαδή ότι less is more, το λιγότερο αρκεί και έχει μεγαλύτερο αποτέλεσμα. H λέξη sabi σηματοδοτεί την εφήμερη φύση των επίγειων πραγμάτων, κι επομένως την αποδοχή αλλά και εκμαίευση ευχαρίστησης από την επιβεβαίωση αυτής της αλήθειας πάνω σε πράγματα που δείχνουν την εφημερότητα αυτή. Με την αποδοχή τελικώς έρχεται κι η προσωπική ανάπτυξη.
Οι Ιάπωνες θυμίζω γιορτάζουν το hanami, δηλαδή όχι απλώς την ανθοφορία αλλά την παροδικότητα αυτής, καθώς παρακολουθούν τα λουλούδια που πέφτουν, ιδιαίτερα την τελετουργική γιορτή όταν ανθίζουν οι κερασιές, το sakura. H ιαπωνική κοινωνία είναι διαφοροποιημένη από τη δυτική στο εξής βασικό: τιμούν το γήρας, την φθορά, ως κερδισμένη σοφία, ως γνώση. Εμείς έχουμε διδαχθεί στην αποθέωση της νεότητας, την εκ προοιμίου δυστυχία στην ιδέα της μη αρτιμέλειας, της ασθένειας, των γηρατειών. Όμως δεν είναι πάντοτε έτσι. Υπάρχει δύναμη κι ευτυχία και μέσα σε αυτές τις καταστάσεις. Όλα για τους ανθρώπους είναι. Οι ιάπωνες πάλι επιδιορθώνουν τα σπασμένα αγγεία με την έγχυση χρυσού στις ρωγμές, το λεγόμενο kintsugi. Έτσι το σπασμένο γίνεται ακόμα πιο όμορφο απ’ότι αν ήταν αρτιμελές! Η δική μου πρόταση λοιπόν είναι να ξεχάσεις τις ψυχοθεραπείες και τα ψυχοφάρμακα και να αρχίσεις να διαβάζεις ιαπωνική ποίηση και λογοτεχνία. Και ανατολικές θρησκείες, ενδεχομένως, όχι ως θεολογία αλλά ως φιλοσοφία. Πιστεύω περισσότερο θα βοηθηθείς με αυτήν την απαλή προσέγγιση που είναι πρότζεκτ ζωής. Καλή δύναμη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τι απάντηση…
Αγαπητή φίλη σχολιάζω γιατι θέλω να σταθώ σε αυτό που λες οτι δεν σε νοιαζει για τον εαυτό σου και δεν ειναι οτι φοβάσαι οτι θα καταλήξεις ετσι. Νομίζω οτι κοροιδεύεις τον εαυτό σου με αυτό και γι αυτό δεν βελτιώνεσαι. Νομίζω επίσης οτι κάπου δεν έχεις ωριμάσει και έχεις μείνει το φοβισμένο παιδάκι που άγεται από τους φόβους του. Το θέμα είναι εκανες τοσο σκληρους ψυχοθεραπευτικούς πειραματισμούς, πήρες φάρμακα, έκατσες άραγε ποτε να συζητήσεις σοβαρά και ειλικρινά με έναν ψυχοθεραπευτή για τον θάνατο και την φθαρτότητα και να καταλάβεις γιατι σε τρομάζει τόσο? Να το καταλαβεις και να το… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν νομίζω ότι οι φόβοι της είναι τόσο συνειδητοι , δηλαδή του τύπου “θα γίνω στόχος σχολιων”. Φαίνεται [τουλάχιστον όπως το περιγραφει] ως κάτι πιο βαθυ/ ακατέργαστο και γενικά όχι τόσο λογικό. Οπως καποιοι ανθρωποι εχουν τρυποφοβια, ισως αντιστοιχα εχει κατι με την φθορα /σκισιμο/μη αρτιμελεια κλπ.
Κακή απάντηση με πλήρη έλλειψη ενσυναίσθησης. Λυπητερό.
Συγνώμη αλλά επειδή έχω την ίδια φοβία απλά σε λιγότερο βαθμό,δεν είναι ο φόβος θανάτου.οχι στην δική μου περίπτωση τουλάχιστον.δεν φοβάμαι τον θάνατο αλλά τον πόνο.προτιμω να πεθάνω ανώδυνα παρα να μείνω ανάπηρη σε κάποιο μέρος του σώματος.
Λοιπόν , θα ομολογήσω ότι όταν ήμουν παιδί έτρεμα και φοβόμουν …..τη Φρουτοπία. Ναι ναι αυτή τη παιδική εκπομπή στη ΕΡΤ. Μου φαινόταν πολύ φοβιστικο ότι μια ομάδα φρούτων και λαχανικών είχαν διαπράξει φόνο. Με το που έμπαινε το τραγούδι ,αυτό το υποχθόνιο..” είναι μια …μόνο μια ….” Εγώ έκλεινα τηλεόραση και εξαφανιζολ. Οι φοβίες που ξεκινούν από τη μικρή ηλικία έχουν γίνονται μπετόν αρμέ με τα χρόνια. Εγώ έχω φοβία με τη θάλασσα γιατί είχα κοντεύει να πνιγώ και φοβία με το ύψος. Όχι υψοφοβια ακριβώς , αλλά το να πέσω από ύψος. Ακόμα κι αν αυτό είναι μια… Διαβάστε περισσότερα »
Μήπως έβλεπες και Μουσικόραμα;
Ήμουν λίγο πιο .μικρή για το μουσικοραμα. Το είδα τον τελευταίο χρόνο της εκπομπής νομίζω.
Θανυερκατς? Το άλλο το μουσικό κουτί με τις ιστορίες ? ” Ο Ρουχλας είναι λα, ο Σεβαστιανός διηγείται στη γραμμή του σι , και στο μι τραγουδάει παραμύθια η Μέλια”. Αυτό δε το φοβόμουν , με τη Φρουτοπία τα έκανα πάνω μου. Ήταν τραγικές αυτές οι κούκλες. Μετα λίγο μεγαλύτερη…mtv μόνο. Αλλά δε τις θυμάμαι τις εκπομπές. Α και πολύ Μαγκάιβερ. Δεν έχανα επεισόδιο.
Όλα τα παραπάνω. Αχ, με γύρισες πίσω.
Παρόλο που δεν είμαι της παρελθοντολαγνείας, θεωρώ, από τη θέση που είμαι τώρα, τα ωραία παιδικά χρόνια ως “καύσιμο” για το μέλλον.
Α ούτε εγώ είμαι της παρελθοντολαγνειας. Δε θα ξαναγυρνουσα ,ούτε θα τα ξαναεβλεπα , ούτε τα θεωρώ καλύτερα από τα τωρινά. Εκεί στα καλά του καθουμενου μου σκάει μια ανάμνηση και όπως ήρθε φεύγει. Αν τη κρατήσω θα σκάσω νομίζω.
Αχ και εγώ φοβόμουν την Φρουτοπία! Θυμάμαι ότι οι μαριονέτες μου φαινόντουσαν εντελώς κρίπι. Τώρα που το λες δεν είναι απίθανο να με είχε τρομάζει και ο φόνος. Δεν το θυμάμαι ξεκάθαρα, μάλλον συνδυαστικά θα λειτούργησε και σε εμένα. Είσαι το μοναδικό άτομο της γενιάς μου που μαθαίνω ότι φοβόταν την φρουτοπία! Δεν γνωρίζω καν κάποι@ που απλά δεν τ@ άρεσε.
Τώρα δηλαδή περιμένεις να μην σε ρωτήσουμε πως ξεπερνάς την υψοφοβια μέσω του σεξ, ενώ ήδη έχουμε κάνει διάφορους συνειρμούς στο μυαλό μας
Στην άκρη στο μπαλκόνι..
Α εγώ άλλο σκεφτηκα
Είχα πάθει ψυχολογικό σοκ με το ήταν ένα μικρό καράβι. Ακομα και σήμερα φρικάρω οταν ακούω το τραγουδάκι
Αγαπημένη ,αυτά είναι τα προβλήματα όταν αγνοούμε την παιδική ψυχολογία και προσπαθούμε να κάνουμε ένα παιδί να αποδεχτεί κάτι που του ξενίζει.
Έτυχε θα πω ,δε φταίνε οι γονείς ,ίσως κάποια λειτουργία του εγκεφάλου να πήρε τα μηνύματα και να τα αποκωδικοποίησε με αυτόν τον τρόπο .
Γενικότερα θέλει μεγάλη προσοχή με τα παραμύθια που κυκλοφορούν.
Μερικά ,είναι πραγματικά επικίνδυνα σκουπίδια,δυστυχώς .
Εύχομαι μέσα από την οικογένειά σου και την τωρινή ζωή σου να εξομαλυνθεί αυτή η φοβία και αποστροφή .
Αλήθεια είναι σκουπίδια, όλα βασίζονται στον φόβο για κάτι
Όχι και όλα καλέ. Υπάρχουν παιδικά βιβλία και παραμύθια που είναι καταπληκτικά. Να μη ξεχνάμε ότι το (νομίζω ,αν κάνω λάθος διορθώσετε με) δεύτερο σε πωλήσεις παγκοσμίως λογοτεχνικό βιβλίο είναι παιδικό παραμύθι. ” Ο μικρός πρίγκιπας”. Νοήματα απο αυτό μνημονεύουμε πολλές φορές εδώ. Εγώ το είχα στραπατσαρισμενο και χιλιοδιαβασμενο στη σχολική μου τσάντα και στις διακοπές μέχρι μεγάλη.
Υπάρχουν παιδικά παραμύθια που είναι πραγματικά εκπληκτικά. Και άλλα που μας εχουν παραμύθιασει εντελώς …δε λέω.
Εννοείτε ότι ο « Μικρός πρίγκιπας» δεν έχει τρομαχτικά στοιχεία; Φίδια, θανάτους παιδιών, κλπ; Δεν νομίζω.Γενικα, το παραμύθι αυτό είναι παραμύθι για εφήβους και πιο πάνω.
Για να το καταλάβουν σίγουρα. Εγώ το είχα διαβάσει στα 8 πρώτη φορά. Αλλά στα 13 είχα διαβάσει το τελευταίο πειρασμό και το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέι. Οπότε δεν είμαι αντιπροσωπευτικό δείγμα αναγνώστη.
Στα 8 πάντως δε μου έμειναν ούτε τα φίδια , ούτε οι θάνατοι παιδιών γιατί ο τρόπος γραφής δεν ήταν φοβιστικος, αλλά είχε μια απίστευτη παιδικοτητα και γλυκα. Το κατάλαβα πολλά χρόνια αργότερα φυσικά.
Αν κατάλαβα καλά έχεις αποτεμνοφοβια ? (Apotemnophobia) . Ίσως θα σε βοηθούσε να βρεις αλλά άτομα online που έχουν την ίδια φοβία και πως ζουν με αυτό, βοηθηθηκαν;
Αχ αυτά τα παιδικά παραμύθια .. 😂 Κι εμένα από παραμύθι ξεκίνησε η αραχνοφοβια μου.. Έχω και φοβία για τη σύριγγα βέβαια, αυτό δεν νομίζω ότι είναι από παραμύθι. Με βοήθησε το να κάνω συχνά εξετάσεις αίματος.. αλλά τίποτα επί της ουσίας, δεν το έχω ξεπεράσει. Το ίδιο και με τις αράχνες. Τελικά ξεπερνιουνται ποτέ οι φοβίες; Έχει κανείς εμπειρία; Έχω την αίσθηση ότι μεγαλώνοντας αποκτάς περισσότερες. Κάτι έχει να κάνει με τον εγκέφαλο από ο,τι έχω διαβάσει.. μετά τα 25.. Πχ ποτε δε φοβόμουν τα αεροπλάνα και ξαφνικά μεγαλώνοντας άρχισα να τα φοβάμαι.. την τελευταία φορά πριν ένα μήνα… Διαβάστε περισσότερα »
Οι επιμέρους φοβίες ναι μπορούν να ξεπεραστούν με την κατάλληλη θεραπεία. Όταν όμως είναι απόρροια αγχώδου διαταραχής, τότε και να ξεπεράσεις την μία, εμφανίζεται μια άλλη. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να καταπωλεμηθεί το πρόβλημα στην ρίζα του, δηλαδή στην αγχώδη διαταραχή η οποία και προκαλεί τις φοβίες.