Η Ρένα απαντά: «Ο φίλος μου δεν με στήριξε καθόλου όταν τον χρειάστηκα»

Ρένα μου, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Θα στα πω εν συντομία.

Ενώ πέρασα πρόσφατα ένα καταθλιπτικό επεισόδιο, ο καλύτερός μου φίλος (εδώ και μια δεκαετία) δεν με στήριξε καθόλου, και αντίθετα μετά από αυτό το γεγονός άρχισε να δίνει σημασία μόνο σε άλλους φίλους του. Θέλω να κάνω μια ειλικρινή κουβέντα μαζί του και θα κάνω, αλλά έχω πληγωθεί πολύ. Νομίζω πως είναι νάρκισσος και δεν έχει ενσυναίσθηση. Όπου γάμος και χαρά είναι πρώτος, αλλά στα δύσκολα δεν είναι εκεί. Με έχει πληγώσει πολύ.

Το ξέρω πως πρέπει να γίνει αυτή η κουβέντα, αλλά το αναβάλλω γιατί πραγματικά μου φαίνεται αφόρητο να τον χάσω από τη ζωή μου. Έχω αρκετούς στενούς φίλους, αλλά του συγκεκριμένου του έχω τρομερή αδυναμία. Είμαι λίγο μπερδεμένη γιατί από τη μια σκέφτομαι πως για να έχουμε ανθρώπους στη ζωή μας πρέπει να βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας (αν κόβαμε την καλημέρα στους φίλους μας με την πρώτη στραβή, δεν θα είχαμε φίλους), αλλά από την άλλη δεν ξέρω τι μου προσφέρει αυτή η σχέση πλέον πέρα από τη χαρά που νιώθω όταν τύχει να συναντηθούμε (γιατί είναι πραγματικά πηγή χαράς). Ποιά πιστεύεις ότι θα ήταν μια πιο νηφάλια οπτική του θέματος;

__________

Είναι ευχάριστο που πας σε ψυχολόγο (ψυχίατρο ψυχοθεραπευτή;), καθώς τα καταθλιπτικά επεισόδια χρήζουν μιας προσέγγισης που δεν είναι μέσα στην αρμοδιότητα της στήλης.

Ωστόσο η διαχείριση της φιλίας σου είναι, και θα απαντήσω σε αυτό το ερώτημα.

Η στήριξη είναι κάτι που συγκεκριμενοποιείται διαφορετικά από διαφορετικούς ανθρώπους. Υπάρχουν άνθρωποι που όταν αρρωσταίνουν και νοσηλεύονται σε νοσοκομείο, δεν θέλουν να δουν άνθρωπο στα μάτια τους, εκτός ίσως από κάποιον έμπιστο φροντιστή κι αυτό είναι όλο. Άλλοι, στην ίδια συνθήκη, επιστρατεύουν όλες τις κοινωνικές τους επαφές, ο θάλαμος γεμίζει επισκεπτήρια, κι οι ίδιοι επικοινωνούν μέσω της τεχνολογίας για να ενημερώσουν ανά πάσα στιγμή έναν ευρύ κύκλο φίλων.

Η ανταπόκριση των γύρω στον ασθενή επίσης διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Άλλος προστρέχει να κάνει ορατή την παρουσία του ως ώμο βοηθείας, κι άλλος φεύγει διακριτικά για να μην ενοχλήσει. Ή και για να μην γίνει μάρτυρας των χειρότερων στιγμών του φίλου του…

Κάτι που δεν συνειδητοποιούμε, όσο είμαστε μέσα στο πρόβλημα, είναι ότι το πρόβλημα το δικό μας συχνά προκαλεί φόβο στον άλλο άνθρωπο. Σαν να έρχεται αντιμέτωπος με δυνάμεις που δεν νιώθει ικανός να αντιμετωπίσει, ακόμη κι όταν έχει την καλή διάθεση.

Μόνο εσύ γνωρίζεις αν ο φίλος σου διατηρεί τα αισθήματα που έτρεφε προς το πρόσωπό σου, ή φοβάται πώς να σε αντιμετωπίσει τώρα που “κάτι πήγε στραβά” και χάθηκε η ευκολία κι η βόλεψη. Η ειλικρινής κουβέντα μεταξύ σας θα ανασύρει τα συναισθήματα και των δυο σας. Φρόντισε να ακούσεις τι θα σου πει, αν θα δικαιολογηθεί, ή αν θα πει ότι δεν ήξερε πώς να το χειριστεί. Το δεύτερο δεν εξισούται με το πρώτο.

Στην εξίσωση δεν μπορείς να ελέγξεις τι νιώθει και πώς αντιδρά ο κολλητός σου. Μπορείς μόνο τα δικά σου συναισθήματα να διαχειριστείς. Και να ιεραρχήσεις αν η χαρά που σου δίνει η συνάντηση μαζί του ισοφαρίζει αυτή την “προδοσία” που ένιωσες στην δύσκολη στιγμή σου. Σκέψου το αφού μιλήσετε και βγάλεις τα συμπεράσματά σου.