Έχουμε εξαντληθεί στις εξωσωματικές. Μετα από τις πρώτες προσπάθειες μας εξήγησαν η επιλογή με δωρεά σπέρματος είναι αυτή που ενδείκνυται.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ εγκάρδια ολην την ομάδα της σελίδας του Αμπά και τις αναγνώστριες.
Σας παρακολουθώ συχνα και βρισκω τα θέματα σας πολύ χρήσιμα.
Θα ήθελα να εκθέσω τον πρόβλημα μου και να ακούσω σχόλια , συμβουλες και ιδέες, μήπως καπως μπορέσω να δω το θέμα διαφορετικά. Επειδη πιέζομαι αρκετά λόγω των συνθήκων προσπαθώ να δω άλλες οπτικές, ώστε να το αναπλαισιώσω καπως.
Είμαι γυναικα κοντά στα 40 και ο αντρας μου 9 χρονιά μεγαλύτερος. Είμαστε παντρεμένοι εδώ και 6 χρόνια (σε σχεση 10 χρόνια) και από τοτε που παντρευτήκαμε προσπαθούμε για παιδί χωρίς όμως επιτυχία. Μετα από κάποιο καιρό καταλάβαμε ότι με φυσικό τρόπο δεν γίνεται. Στο σήμερα, έχουμε ταλαιπωρηθεί παρα πολύ και οι δυο με τη διαδικασία της εξωσωματικής , εγω όμως εχω φτάσει σωματικά και ψυχολογικά στα πιο ελαστικά όρια αντοχής του σώματος μου. Έχουμε προσπαθήσει πολλες φορες και κάθε φορα ο πόνος είναι πολλαπλάσιος συγκριτικά με τον προηγούμενο. Οικονομικά αιμορραγούμε πλεον.
Το θέμα σε γενικές γραμμές, χωρίς να αναλωθώ σε λεπτομέρειες, είναι το εξής. Εγω από την αρχή είχα καλές πιθανότητες ,αλλά οι εξετάσεις του άντρα μου από την αρχή δεν ηταν καλές και οι γιατροί ηταν πολύ συγκρατημένοι. Μας εξήγησαν ότι υπαρχουν πιθανότητες, αλλά είναι ρεαλιστικά λίγες. Μετα από τις πρώτες προσπάθειες μας εξήγησαν πολύ αναλυτικά ότι η επιλογή με δωρεά σπέρματος είναι αυτή που ενδείκνυται για την περίπτωση μας.
Εγω πίστευα ότι εφόσον είμαστε αγαπημένοι μεταξύ μας και θέλουμε τόσο πολύ ένα παιδάκι, ότι δεν εχει σημασία το γενετικό υλικό ,και νόμιζα θα συμφωνούσαμε σε αυτό. Όμως ο αντρας μου δεν θελει να χρησιμοποιήσουμε δότη σπέρματος. Προς μεγάλη μου έκπληξη διαπίστωσα ότι ούτε να το ακουσει δεν ήθελε.
Μου έλεγε ότι αν εχω πίστη θα τα καταφέρουμε και παρότι προσπαθήσαμε πολύ και κάναμε κατά γράμμα ό,τι μας έλεγαν οι γιατροί, παιδί δεν ήρθε.
Το έχουμε συζητήσει το θέμα παρα πολλες φορες. Του εχω εξηγήσει τη θέση μου, τον εχω παρακαλέσει , τον εχω ικετεύσει να κάνουμε μια προσπάθεια με σπέρμα δότη, αλλα είναι ανένδοτος. Μου είπε ότι αν δεν γίνεται να κάνουμε δικό μας παιδί, τοτε θα είμαστε μεταξύ μας οικογένεια. Πλέον ούτε υιοθεσία θέλει, ενώ αρχικά ήταν θετικός. Του εξήγησα ότι θα ήθελα παρα πολύ να εχω την εμπειρία της εγκυμοσύνης και να δεθώ με το μωρο με το σώμα μου, να εχω τον σύνδεσμο του σώματος μου με το παιδί μέσω του θηλασμού. Δεν λεει να το καταλάβει, αισθάνεται ότι αυτός είναι αποκομμένος και στον πάγκο του αναπληρωματικού. Και ότι «ποιος ξέρει ποιος μάγκας την παίζει για να πάρει τη δόση του και αν είναι κανένας πυροβολημένοι που σπέρνει παιδια και ότι το παιδί θα εχει 500 αδέρφια στον κοσμο και δεν θα ξέρουμε μην παντρευτεί το αδέρφι του». Και τι δεν εχει πει και μηχανευτεί για να φέρει αντίρρηση. Του εχω πει ότι αυτά που λεει είναι εντελώς παράλογα και σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Μας διαβεβαίωσαν και ολοι οι αρμόδιοι στην κλινική ότι αυτά είναι ανυπόστατοι φόβοι. Ξέρει ότι τους δότες τους ελέγχουν εξονυχιστικά για όλα τα νοσήματα και ότι είναι εγγυημένα υγιείς.
Τοτε θα επικαλεστεί ότι αυτός θα νιώθει ενας ξένος, ενας άσχετος που θα το παίζει πατέρας και ότι το παιδί δεν θα τον αναγνωρίζει γιατί δεν θα του μοιάζει σε τίποτα. Και πως θα συνδεθεί αυτός μαζι του; Και ότι τον κανω να νιώθει άχρηστος ως αντρας. Και μετα αρχίζει άλλο τροπάρι: κι αν θα ψάξει το παιδί τον βιολογικό του πατερα, τι θα του πούμε και που θα τον βρούμε; Γενικά είναι εντελώς αρνητικός. Δεν περίμενα ότι θα είναι τόσο κολλημένο το κεφαλι του, σε αλλα θέματα είναι άνθρωπος πολύ ανοιχτόμυαλος, αλλα νομιζω ότι στο θέμα πατρότητας οι άντρες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι.
Μετα το άλλο το τρελό που μου είπε είναι ότι δεν θα είμαστε ίσοι γιατί εγω θα εχω βιολογικό παιδί, ενώ εκείνος όχι, η θέση του είναι σαν ξένος, σαν «κοινωνικός» γονέας. Έτσι λεει δεν θα είμαστε γενετικά ισότιμοι. Είπα οκ, κατανοητά όλα αυτά, ας το συζητήσουμε με τον γιατρό ξανά ή να πάμε σε σύμβουλο γάμου. Εχω ακουσει και από άλλες γυναικες σε φόρουμ ότι οι άντρες τους δεν δέχονται με τίποτα σπέρμα δοτη και αισθάνονται προδομένοι, απόρριψη και ανίκανοι ως άντρες και πατέρες. Καποιοι τελικα συμφωνούν, αλλα η ολην φάση κρατάει τρία χρονιά τουλάχιστον μεχρι να το χωνέψουν. Σε άλλες περιπτώσεις, αν η γυναικα το δεχτεί να μείνουν άτεκνοι, μετα από κάποιον καιρό χωρίζουν.
Ο γάμος μας κλονίστηκε τοτε, αλλά κράτησα ισορροπίες και πρότεινα συμβουλευτική με την ελπίδα ότι θα αλλάξει γνώμη. Κάναμε αρκετές συνεδρίες και ο σύμβουλος μας πρότεινε ότι αν υπάρχει συγγενικό πρόσωπο που θα ήθελε να δωρίσει σπέρμα ,μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτό, διότι έτσι λύνεται ολοι αυτό το άγχος και τα ερωτήματα για την ταυτότητα και την υγεία του δοτή. Τι ηταν να το πει αυτό; Ο αντρας μου εγινε έξαλλος, και σχεδόν τον έβρισε τον ανθρωπο. Φύγαμε άρον άρον και εγω ζήταγα συγγνώμες και πήγα να πεθάνω από ντροπή.
Ο αντρας μου εχει έναν αδερφό ,σχεδόν συνομήλικο μου και με τον άντρα μου είναι ίδιοι. Είναι υγιής, πολύ καλό παιδί και σε μακροχρόνια σχεση. Όταν ρώτησα τον γιατρό μας ,είπε ότι είναι ιδανική λυση. Πήρα όσο κουράγιο μου απέμενε και ρώτησα τον άντρα μου ευθεως. Αν θελει έτσι ,αλλιώς εγω δεν αντέχω άλλο αυτή την συνεχή ματαίωση. Εχω χάσει τον εαυτό μου, εχω κουράσει το σώμα μου, ψυχικά δεν αντέχω άλλο. Άρχισε να παραλογίζεται, ότι γουστάρω τον αδερφό του, και μήπως θέλω να με πηδήξει ο κουνιάδος μου, να γλιτώσουμε και τα λεφτά, και ότι το εχω χάσει από την τρέλα μου να γίνω μάνα και αλλα τετοια. Πέρασαν δυο εβδομάδες που δεν μιλιόμασταν. Εγω πήγα στην αδερφή μου για λίγες μέρες για να μην τρελαθώ.
Όταν γύρισα στο σπίτι , τον βρήκα ερείπιο. Αγκαλιαστήκαμε χωρίς να πούμε τίποτα και κλαίγαμε μαζι αρκετή ωρα. Συμφιλιωθήκαμε για λίγο καιρό και ένιωσα ότι δεν γίνεται να ζήσουμε χωριστά. Τον άντρα μου τον αγαπάω πολύ , δεν μπορω να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.
Προχθές το συζητήσαμε πάλι . Μου άνοιξε αυτός τη συζήτηση. Μου μίλησε σκληρά. Μου είπε ότι νιώθει πίεση, δλδ « αμάν και με έχεις πρήξει, και ούτε να κάνουμε σεξ σαν νορμαλ άνθρωποι δεν μπορούμε πια», και δεν μπορεί να νιώθει την καταπίεση κάθε φορα ότι μου στερεί τη μητρότητα. Και αφού έλεγε ξανά το γνωστό του παραλήρημα που σας εξήγησα παραπάνω , μου ανέφερε στο τέλος εντελώς ψύχραιμα και πεζά το εξής: «Εάν νομίζεις ότι το θελεις τόσο πολύ το παιδί και ότι εγω σου το στερώ, μπορείς να το κανεις, αλλά θα πρεπει να διαλέξεις. Ή εμένα ή παιδί. Με δότη, με άλλον, με οποιον γουστάρεις. Ξενέρωσα πια να κάνουμε την ιδια κουβέντα.»
Ξέρω ότι πέταξε σε μενα το μπαλάκι της δύσκολης απόφασης. Όχι ότι μου κανει και μεγάλη εντύπωση πλεον. Απλά στον ορίζοντα δεν υπάρχει χώρος για πολλή αισιοδοξία πια. Έφαγα πολλά χρονιά από τη ζωή μου , επένδυσα όλο μου τον χρόνο , τις ελπίδες , τα χρήματα. Συναισθηματικά μένω στον άσσο. Δεν ξέρω κι εγω αν εχει νόημα να πάρω μια απόφαση. Δεν ξέρω αν υπάρχει δίλημμα. Όντως είναι το ερώτημα ό,τι να ΄ναι. Επιπόλαιο και ρηχό, έχετε δίκιο. Σύντροφος ή παιδί; (Εγω σας είχα στείλει αυτό το ερώτημα)
Παιδί θέλω μέσα από την ψυχή μου να κανω. Απλά ξέρω ότι με παράτησε μονή μου, άφραγκη, ξυπόλυτη και νηστική σε ένα σταυροδρόμι άγνωστο, σκοτεινό και ανοίκειο. Θα ήθελα την ερώτηση αυτή να μου την είχε κανει νωρίτερα. Τοτε που είχα ακόμα επιλογές, κουράγιο, νιάτα και χρήματα. Τωρα ένιωσα σαν να με κοροϊδεύει μέσα στην ανημποριά μου να φύγω. Δεν ξέρω τι να κανω πλεον, τι να σκεφτώ. Δεν ξέρω τι είναι λογικό και τι παράλογο. Να παραιτηθώ από την επιθυμία μου; Το κουράγιο μου , η ελπίδα μου και η χαρά μου με εγκατέλειψαν. Για αυτό γραφώ σε εσάς. Θέλω μια άλλη ματιά στις συνθήκες της ζωής μου, που να μου δείχνει τις δυνατότητες και όχι την καμένη γη. Χρειάζομαι μια ψύχραιμη και αντικειμενική ματιά. Πώς σας ακούγονται όλα αυτά;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Διχασμένη
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Στην προηγούμενη ερώτηση είχα απαντήσει μεταξύ άλλων, «Αν το παιδί δεν έρχεται επειδή ο σύντροφος δεν μπορεί αντικειμενικά να κάνει παιδιά, τότε οι τυχόν εναλλακτικές (δότης σπέρματος, αναδοχή, υιοθεσία) δεν σημαίνουν ότι πρέπει να επιλέξεις ένα από τα δύο αναγκαστικά. Μπορείς να έχεις και τα δύο, εφόσον το συζητήσετε και συμφωνήσετε σε ένα πλαίσιο.»
Όπως μας αναλύεις υπεραναλυτικά αυτή τη φορά, δεν υπάρχει περίπτωση να συμφωνήσετε. Επομένως πράγματι είναι δίλημμα. Ούτε ρηχό, ούτε επιπόλαιο το ερώτημα λοιπόν.
Αυτά που σου λέει ο άντρας σου δεν είναι επιστημονική φαντασία, ούτε ακριβώς κόλλημα, δεδομένου ότι η πατρότητα ανέκαθεν υπήρξε πατριαρχικός δείκτης «αρρενωπότητας». Και προφανώς αν ήταν να κάνετε παιδί με δότη σπέρματος θα του ήταν πολύ πιο εύκολο με κάποιον ξένο, παρά με τον κουνιάδο σου που τον βλέπει κάθε λίγο και λιγάκι και θα θυμάται ποιός είναι ο βιολογικός πατέρας του -υποθετικού- παιδιού σας. (Για τον οποίο δεν υπάρχουν και εγγυήσεις ότι είναι καρπερός, εδώ που τα λέμε. Αν ισχύει κάποια κληρονομικότητα, ποιός μας λέει ότι δεν έχει κι εκείνος πρόβλημα υπογονιμότητας;) Πιστεύω ότι κι εσένα αν σου έλεγε να κάνει παιδί με κάποια άλλη γυναίκα σε αντιστροφή των ρόλων, σε κάποιο βαθμό θα σου κακοφαινόταν -μπορεί να το ξεπερνούσες ευκολότερα αλλά αρχικά θα σε ξένιζε. Καλώς ή κακώς η ικανότητα τεκνοποίησης χτυπάει κάποιο καμπανάκι μέσα μας, και βιολογικό και κοινωνικά εγκατεστημένο.
Γράφεις κάτι αποκαλυπτικό: «Συμφιλιωθήκαμε για λίγο καιρό και ένιωσα ότι δεν γίνεται να ζήσουμε χωριστά. Τον άντρα μου τον αγαπάω πολύ , δεν μπορω να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς αυτόν.» Εμένα αυτό μου φαίνεται σημαντικό. Λες ότι είναι επιθυμία της ψυχής σου να κάνεις παιδί. Βιολογικό, μάλιστα. Θα πρέπει επομένως να χωρίσεις, στο έθεσε ως τελεσίγραφο. Κάνε το, λοιπόν, γιατί δεν το κάνεις; Ίσως για να μην το κάνεις σταθμίζεις κάτι: το σίγουρο, έναν σύντροφο που αγαπιέστε, με κάτι αόριστο και μη σίγουρο, ένα υποθετικό παιδί. Για σκέψου το κι έτσι.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μια ακόμα πρόταση θα ήταν να χρησιμοποιήσετε ξένο ωάριο και όχι το δικό σου. Έτσι θα εισασταν και οι δύο ισότιμοι όπως θέλει αυτός και θα ζούσες κι εσύ την εγκυμοσύνη/ σύνδεση με το σώμα/ θηλασμό όπως επιθυμείς εσυ .
Αυτό πως σου ακούγεται? Το παιδί δε θα μοιάζει σε κανέναν από τους δύο, αλλά θα μοιράζεστε κοινές ανησυχίες και φόβους για αυτο.
Αν αυτο δε σου ακούγεται καλή ιδέα αλλά αντιθετα θες οπωσδήποτε τα δικά σου γονίδια και αμέσως σκεφτεις ότι σου λέω μλκιες…..τότε μπορείς να μπεις και στη θέση του άνδρα σου.
δεν νομίζω και η ίδια να το δεχθεί..
θα είχε πέσει ήδη η πρόταση .
Μα γι αυτό της το λέω . Για να σκεφτεί και η ίδια από την ίδια θέση. Το κόλλημα με τα γονίδια μπορεί να μην είναι μόνο από τη πλευρά του συζύγου, αλλά και από τη δική της . Αν και εκείνη είναι διατεθειμένη να ξεχάσει τα γονίδια και να προχωρήσουν σε ακόμα μία προσπάθεια από την ίδια θέση , ίσως τους δέσει αυτο. Θα μπορούσαν να το συζητήσουν μαζί και ότι είναι κάτι που τους φαίνεται δύσκολο ,αλλά θα το αντιμετωπίσουν μαζί. Αλλιώς εγώ βλέπω δύο ανθρώπους που τραβάνε ο καθένας από τη δική του πλευρά. Κι ενώ συμφωνώ… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ. Η πιο τίμια λύση.
Πολυ σωστό !
Φίλη μου, μιλάτε για τον άντρα σας πολύ σκληρα, δεν καταλαβαίνετε καθόλου την στεναχώρια του, υποτιμάτε και θεωρείτε ανοησίες τις αντιρρήσεις του, για ένα ζήτημα που γι αυτόν είναι υπαρξιακό. Είστε εγωκεντρικός άνθρωπος τελικά, λέτε ότι τον αγαπάτε, αλλά όχι, θέλετε να γίνει το δικό σας παση θυσια, ο,τι κι αν κοστίσει. Αυτος εξηγήθηκε καθαρά. Εσεις με την επιμονή σας στην εμπειρία της εγκυμοσύνης και του θηλασμού, κλείσατε και την πόρτα την υιοθεσίας. Και εγώ δεν θα ήθελα να μεγαλώσω, σαν δικό μου, ένα παιδί που να είναι βιολογικό παιδί μόνον του άντρα μου (με ξένο ωάριο, δηλαδή), χίλιες φορές… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή επέμενε για τις εξωσωματικες; Σοβαρά το ρωταω, εγω κατάλαβα οτι ο άνδρας της ηθελε να προσπαθήσουν κλπ (εκει που αναφέρει την πίστη στον Θεο). Αυτη του άλλαξε τα μυαλά δηλαδη, ηταν αυτός υπέρ της τεκνοθεσιας και τωρα στράβωσε γιατι φταίει η γράφουσα? Και εφόσον εξαρχής υπηρχε θεμα με το σπέρμα του γιατι δεν το έκοψε αυτος/αυτοί και συνεχιζαν; Γενικότερα γιατι ειναι η γράφουσα εγωκεντρικοί, και οχι ο άντρας της, που θελει παιδι, αλλα χωρις να θίγει το εγώ του. Τι πιο εγωκεντρικο απο αυτο
Για εκείνη δεν ειναι υπαρξιακό; Ποιος απαξιεί και ακυρώνει ποιον τελικα;
Ναι ρε τι σκληρό. Και δεν περίμενα τέτοιες απαντήσεις εδώ μέσα. Μιλάμε ο άνδρας της έχει ξεράσει χολή, λέει τέρατα και ανυπόστατες χαζομάρες, μόνο και μόνο για το “ακριβό” του dna. Αυτός ΔΕΝ θέλει να μεγαλώσει παιδιά, γιατί ένας άνθρωπος περνά το ήθος, την κουλτούρα και την κοσμοθεωρία του σε ένα παιδί-αυτό δεν είναι “διαιώνιση” για όσους μιλούν με τέτοιους όρους; Θέλει απλώς να συνεχίσει την γενιά του. Εν τω μεταξύ, εντελώς πρακτικά, τα δισέγγονα μας, που ούτε το όνομα μας δε θα τα νοιάζει να γνωρίζουν, θα έχουν (αν το σκέφτομαι σωστά), το 1/8 “από εμάς”, σαν τριτοξάδερφος ξέρω… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω με ολα! Μου χει κανει φοβερη εντυπωση το υφος των απαντήσεων… Ο εγωισμος ειναι απο την πλευρα του, σιγουρα. Κι αν οχι για το οτι δεν εδειξε πιο καθαρα απο την αρχη τι σκεφτεται για ενα τοσο επειγον θεμα, τοτε σιγουρα για το πώς αντιδρα τώρα. Που τα περιθώρια στενευουν και ο απολογισμος των μεχρι τωρα πεπραγμενων τους βαραει σαν ανεμοθύελλα.
Είναι. Αλλά το υπαρξιακό μας δεν μπορεί να καταπιέζει 3ους. Ας το λύσει μόνη της.
Δηλαδή το παιδί που θα το μεγαλώνει ένας πατέρας που δεν το θέλει, δεν το σκεφτόμαστε καθόλου; Ή τζογάρουμε ότι θα το αγαπήσει στην πορεία;
Κι οι δυο έχουν διχαστεί. Δίκαιες και λογικές οι αντιρρήσεις του άντρα της , δικαιη κι δικη της σταση.
Εχουν διχαστει ναι. Οι αντιρρησεις κατανοητες. Ο τροπος του απεναντι στο δικο της ειναι που διαφέρει.
Έχουν διαφορετικές απόψεις και στάση στη ζωή.
Ο εγωισμός έκανε την εμφάνισή του και θα φανεί και σε άλλα θέματα.
Είναι μονόδρομος.
Είχα γράψει ολόκληρο κατεβατό για αυτή την ερώτηση αλλά εξαφανίστηκε πριν προλάβω να το ανεβάσω. Οπότε περιληπτικά, συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Η αναπαραγωγή ως απόφαση και οι διαδικασίες που θα ακολουθηθούν είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ υπόθεση στην οποία δεν χωράνε παρεμβατισμοί τρίτων (ούτε δεύτερων).
Γραφούσα αν θέλεις παιδί, πες το στον άντρα σου και χώρισε. Έχει δικαίωμα να μην κάνει/κάνει παιδί κάτω από όποιες συνθήκες θέλει. Δεν έχεις δίκιο επειδή θέλεις να ζήσεις την εγκυμοσύνη. Δεν στο χρωστάει.
Έχω υπάρξει στη θέση του άντρα σου ως γυναίκα .. Μπορούσα να μείνω έγκυος μόνο με ξένο ωάριο (μετά από αποτυχημένες προσπάθειες και έχοντας κάνει ότι ήταν δυνατό για να τα καταφέρω) και αρνήθηκα, αν και ο άντρας μου ήθελε. Προσπάθησε να με μεταπείσει αλλά δεν τα κατάφερε. Δεν θα κάτσω να σου αναλύσω τους λόγους που αναφέρει ο σύζυγος. Θα σχολιάσω μόνο ότι αυτό για τους απόλυτα υγιείς δότες δεν ισχύει 100% (πέρασα και εγώ την συνέντευξη στο Τμήμα Δωρεάς Ωαρίων στην μεγαλύτερη κλινική στην Αθήνα όσο αμφιταλαντευόμουν. Οι δότες και δότριες κάνουν τις βασικές εξετάσεις που έκανες και… Διαβάστε περισσότερα »
Εξηγήστε μας εφόσον το αναφέρατε τους λόγους που δεν θέλατε ίσως καταλάβει και η γραφούσα τον άνδρα της καλύτερα.
Δεν είναι παντρεμένη μαζί μου, άρα οι δικοί μου λόγοι είναι άχρηστοι γι’ αυτήν. Σημασία έχει να ακούσει προσεχτικά τον άντρα της και να διαχειριστεί, αν μπορεί την άρνηση. Αν δεν μπορεί, ήρθε η ώρα να ανοίξει έναν νέο κύκλο στη ζωή της που θα περιλαμβάνει ίσως και το επιθυμητό παιδάκι
εγώ τον καταλαβαίνω τον άνδρα σου … και συγνώμη αλλά είμαι αυστηρή μαζί σου.. αυστηρη γιατί -είναι εγωκεντρικό να αναγνωρίζεις μόνο τα δικά σου θέλω…”θέλω να βιώσω εγκυμοσύνη και σύνδεση” ενώ παραβλέπεις όσα θέλει να βιώσει ο άνδρας σου …και μάλιστα του τα λες στα μούτρα. -είναι άκρως χιεριστικο να προτείνεις συνεδρίες με σκοπό να του αλλάξεις γνώμη ….αυτό το “πρότεινα συμβουλευτική με την ελπίδα ότι θα αλλάξει γνώμη.¨ δεν έχει ίχνος συντροφικότητας. – δεν σου έφαγε χρόνια,ουτε χρήματα….ήθελες και έμεινες εκεί..δεν σε κρατούσε με το ζόρι.. με όλα αυτά λοιπόν,θα συμφωνήσω με τον άνδρα σου και το τελεσίγραφο που… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι άδικο να στερηθείτε τη μητρότητα εφόσον υπάρχουν πιθανότητες φυσιολογικής σύλληψης από πλευράς σας, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν καταλαβαίνω και τη θέση του συζύγου σας.
Ως προς τη λύση του συγγενικού προσώπου ως δότη και ειδικά του αδερφού του, ομολογώ ότι κι εμένα μου ακούγεται ανήκουστο. Πώς θα διατηρούνταν οι ισορροπίες μετά από κάτι τέτοιο;
Μπορώ να σε νοιωσω γιατί έχω περάσει από αυτό το στάδιο, όπου ο άντρας μου μετά από χρόνια εξωσωματικών και πολλαπλών αποβολών μου είπε ότι δεν αντέχει άλλο και να σταματήσουμε. Ήταν πολύ μεγάλο σοκ για εμένα αυτό και αποφάσισα να πάω σε ψυχολόγο. Μετά από κάποιους μήνες συνεδρίων συνηδειτοποιησα ότι η αρχική ανάγκη μου να γίνω μαμά είχε μετατραπεί σε εμμονή. Και ενώ ο άντρας μου είχε δεχτεί να κάνουμε άλλη μια προσπάθεια αρκεί να ήμουνα ήρεμη, τελικά εγώ η ίδια αποφάσισα ότι θέλω να σταματήσω. Εχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε και δεν το έχω μετανοιώσει. Καταλαβαίνω ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Θύμωσα πολύ με το τελεσίγραφο του συζύγου σας.
Ξεκαθαρίζει την θέση του με σκληρό τρόπο δίχως να ενδιαφέρεται για τις δικές σας επιθυμίες…προσβλητικός.
Τι αγαπάτε αλήθεια???
δεν είναι σκληρός…είναι τα δεδομένα..
κ η ίδια αυτό κάνει…απορρίπτει τι θέλει αυτός.
Το τελεσίγραφο εμένα η παιδί δεν δείχνει σκληρότητα?
Πού είναι η ενσυναίσθηση του για ένα πρόβλημα που έχει ο ίδιος.
Αν ίσχυε το αντίθετο έτσι θα αντιδρούσε?
Αμφιβάλλω.
είναι ακριβώς η ίδια ( η ενσυναίσθηση) με τη δικιά της που υποστηρίζει πως ο άλλος μηχανεύεται πράγματα ενώ αυτή πρότεινε συνέδρια για να του αλλάξει γνώμη.
η ίδια που τον χαρακτηρίζει κολλημένο αλλά κάνει τα ίδια.
δεν θα κάνω εικασίες για το τι θα γινόταν,,μπορεί ναι μπορεί και όχι.
του έχει προτείνει άραγε να πάρουν και από άλλη ωάριο?
Εδώ ούτε την υιοθεσία δέχετε κατά τα λεγόμενα της, συνεπώς απορρίπτει όλες τις εναλλακτικές λύσεις, το ξένο ωάριο θα δεχτεί?
Αυτός ούτε σεξ δεν θέλει να κάνει πλέον μαζί της…έχει ξενερώσει
Ρε συ δεν με νοιάζει αν θα το δεχθεί αυτός..για την γυναίκα λεω,αφού έχει κάνει τόσες μανουρες,απορω πως δεν σκέφτηκε κ την λύση ξένου ωαρίου
Μήπως γιατί σκέφτεται σαν τον άλλον;;;
Ναι γιατι μπήκαν σε αυτο μαζι (εξωσωματικές, αρα το δικο της σωμα, χρόνος, χρημα), αν και εξαρχής γνωριζε αυτος/ γνώριζαν και οι δύο, το θεμα με το σπέρμα του. Έκαναν ολη την προσπάθεια για παιδί, υποτίθεται αυτος θελει παιδί, ταυτόχρονα δεν θελει χωρις δικό του σπέρμα (που δεν γίνεται).
Ε και τι να κάνουμε τώρα;
Να αλλάξουμε την φύση;το δικό μας σώμα χρησιμοποιείται για την εγκυμοσύνη
Δεν σε πιάνω καθόλου
Επίσης,σς ένα ζευγάρι τα χρήματα δεν είναι κοινά;
Φυσικά και θα προσπαθούσαν στη αρχή,δεν ειπαν οι γιατροί πως ήταν ακατόρθωτο αλλά δύσκολο
Νομίζω πως όλες το ίδιο θα κάναμε
Μετά από ένα σημείο έχει καταντήσει εμμονή και δεν σκέφτεται σωστα
Τη φύση όποτε θέλουμε τη θυμόμαστε και τη σεβόμαστε.
Έχουμε επιλογές…ναι.
Όταν δεν έχουμε, έχουμε προσωπικό όραμα…
Nai όντως δεν με πιάνεις. Αυτο που λεω ειναι οτι ο τύπος γμωριζε εξαρχής θέματα με το σπέρμα του. Ηθελε ομως να προσπαθήσουν. Στο δικό της σωμα. Δεκτον, η γράφουσα συμφωνησε. Τωρα που είδαν οτι δεν γίνεται να μείνει έγκυος με τις μεθόδους που δοκίμασαν, που η γράφουσα λεει οτι εχασε χρονο, χρημα, κουράστηκε, την κατηγορούμε για εγωκεντρισμο , ενω η άποψη “θέλω παιδι μονο με το DNA μου” δεν ειναι εγωιστικη; Στην κυριολεξία. Οπότε μην ακουω για δεδομενα κλπ. Γιατι έπρεπε να σκεφτεί τα δεδομενα ο αντρας στην στην αρχη. Αλλα αυτος ‘ειχε πιστη”. Συμφωνώ βέβαια οτι με το… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορεί να είναι σκληρό αλλά επειδή η ζωή είναι σκληρή. Δεν μπορείς να επιβάλεις σε κάποιον την πατρότητα. Με αυτά τα δεδομένα πρέπει να διαλέξει.
Αυτος θελει παιδι με το σπέρμα του και μονο, το οποιο δεν γίνεται.
Και καλά κάνει
Επιλογή του είναι!
Η άλλη γιατί δεν το σέβεται κ το ξεχειλώνει;
Καταρχάς αυτο το αναφέρω επειδη εξισώσεις την επιθυμία του τύπου με τη δική της, η οποία επιθυμία του τυπου δεν γινεται (παιδι με δικό του σπερμα) Και ήξερε εξαρχής οτι δεν επρόκειτο να γινει, αλλα θεωρούσε οτι θα γινει “με πιστη”. Οπότε τωρα που δαπανησαν κόπο, χρονο, χρημα, ο τυπος λεει οτι ουτε τεκνοθεσια θελει. Ενταξει, δεκτο και κακώς προσπαθεί να του αλλάξει τα μυαλά, αλλα νιωθει “κρεμασμενη”. Στην τελική, κάτσε ρε φιλε, οταν τρέχαμε με εξωσωματικές, ολα καλα, οταν έλεγες οτι θες παιδι με τεκνοθεσια, ολα καλα. Αν και αυτο που δεν καταλαβαίνω ειναι γιατι ολα αυτα δεν τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν υπάρχει άλλη λύση όμως. Προσωπικά θα προτιμούσα εξαρχής υιοθεσια/αναδοχή παρα δότη/τρια ή παρένθετη. Διαφωνώ με το εμπόριο της μητρότητας/πατροτητας. Δεν θα το δεχόμουν λοιπόν κι αν ο αλλος επέμενε θα έπρεπε να προχωρήσει μονος του σε αυτό. Αυτά τα ειχα σκεφτεί από παλιά που μου ελεγαν οτι δε θα κάνω παιδιά επειδή είχα πολυκυστικες.
Πραγματικά δηλαδή τα πράγματα ήτανε πολύ καλύτερα 50 χρόνια πριν που παιδί έκανε όποιος έκανε σεξ και ητσν γόνιμος.
Ούτε δανεικά ούτε δωρεές ούτε ψάξε βρες το τέλειο dna στο εξωτερικο ούτε να περιμένεις τη γονιμοποίηση στο σωλήνα και αντε εμφύτευση κλπ όλα για μία ματαιοδοξία μια αναγωγή της μητρότητας στον υπέρτατο ιερό στόχο της ύπαρξης της γυναίκας, μια λυσσασμενη εμπορευματοποιηση της βιολογίας.
Πριν 50 χρόνια όποιος δεν έκανε παιδί διότι δεν ήταν γόνιμος κυκλοφορούσε μια ζωή με το στίγμα και ειδικά τις γυναίκες τους φορούσαν την ταμπέλα της στίρας και της άχρηστης. Η ικανότητα γονιμοποίησης ενός ανθρώπου δυστυχώς ακόμα τον προσδιορίζει (και ακόμα χειρότερα πολλούς τους αυτοπροσδιορίζει), όμως τα πράγματα 50 χρόνια πριν, σίγουρα δεν ήταν καλύτερα.
Πραγματικα θα πρεπει να ηταν πολυ καλύτερα τα πραγματα πριν 50 χρόνια που δεν υπηρχε σιγουρος τρόπος να ανιχνεύονται οι έκτοπες, δυνητικά θανατηφόρες κυήσεις. Επισης δεν υπηρχε η λαπαροσκόπηση, το λεϊζερ για βλαβες του τραχηλου, η ρομποτική, το MRI. Και που γεννιοντουσαν παιδια σε καθεστώς αγνοιας λογω κοινωνικης επιταγης, συχνα χωρις αγαπη, χωρις ιατρικη φροντιδα χωρις κοινωνικο κρατος, χωρις αδεια μητροτητας. Και που πέθαιναν γυναικες στη γεννα πολυ πιο συχνα απο οτι σημερα. Ματαιοδοξια παντως, στην ιδια θεματικη ενοτητα με ιατρικες διαδικασιες που περιλαμβανουν και ψυχολογικο σκελος ειναι καπως οξύμωρο. Τοσο που γινομαι καχυποπτη ειδικα οταν αιωρειται και επιχειρημα περι… Διαβάστε περισσότερα »
Πάμε καθολου καλά; Δε λέει κανείς να γυρίσουμε στο 70 και κανείς δεν απορρίπτει την προοδο της ιατρικής στα γυναικολογικά -αντίθετα. Εκει δεν τίθεται θέμα και απορώ με αυτά που γράφετε.Και όχι πριν 50 χρόνια δεν είναι πριν 150 χρόνια και οι γυναικες στη δεκαετια του 70 μια χαρά υποστήριζαν τη μη μητροτητα, είχαν μεγαλώσει στα 60ς, είχαν κάνει αρκετό σεξ, είχαν Μάη 68, είχαν κάνει και αρκετές εκτρώσεις γιατί τότε δεν έπαιζε ειτζ και δεν πολυπροσεχε ο κοσμος (κακώς). Οποιος όμως δεν βλέπει τον παραλογισμό στο να κάνεις παιδιά ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ, πάνω στο οποίο εδράζεται μια βιομηχανία παραγωγής ωαρίων… Διαβάστε περισσότερα »
Εμεις μια χαρα παμε. Εσεις; Δεν υφιστανται τετοιες συγκρισεις (ηταν καλυτερα τοτε που…) χωρις να λαμβανεται υποψιν το ευρυτερο πλαισιο και τι σημαινε αυτο σε αλλους τομεις. Ο τροπος που εκθεσατε το επιχειρημα σας αφηνει απεξω σημαντικες κοινωνικες ιατρικες και ψυχολογικες παραμετρους του γιατι ΔΕΝ ηταν καλυτερα τοτε που καναν παιδια μονο οι γονιμοι. Και καταληγει με απαξιωτικη και προσβλητικη γλωσσα (σωληνες, εμπορευματοποιηση) προς ανθρωπους που μεσω της εξωσωματικης μπορεσαν να πλησιασουν το προσωπικο τους οραμα.
Όλο αυτό δείχνει ανορίοτο.
Νόμιμο με τη βοήθεια της νομοθετικής εξουσίας.
Αλλά…φαίνεται να υπάρχουν διλήμματα, που δε θα έπρεπε…
Εξαρτάται. Πχ εγώ μπορεί να θέλω να ζήσω φοροδιαφεύγοντας και παίρνοντας επιδοτήσεις για ανύπαρκτα πρόβατα. Επιλογή μου είναι κι αυτό.
Χαιρετε ξανα, και αντιο σας αν προκειται να κανουμε οτι δεν καταλαβαινομαστε. Προσωπικα δεν εχω χρονο για τετοια συζητηση. Εννοειται οτι αναφερομαι σε ανθρωπους που εκπληρωνουν το οραμα τους χωρις να βλαπτουν αλλους.
Δεν με νοιάζει αν “οι άντρες ειναι ευαίσθητοι στο θέμα αυτο” και πατριαρχια και μπλα μπλα μπλα. Όποιος ειναι ευαίσθητος, προδερμ. Εχει αρχίσει να με εκνευρίζει αυτός ο εγωκεντρισμος, διότι περι αυτού προκειται. Ειναι οκ με το να γίνονται προσπάθειες στο σώμα της γυναίκας, αλλα δεν θελει αλλου σπέρμα γιατι… γουατεβερ. Φαντάζομαι τις ίδιες αντιρρήσεις θα ειχε και για δοτρια ωαριου
Αυτο που σκεφτόμουν είναι πως αν ηταν αντίθετοι οι ρόλοι, ο σύζυγος θα την είχε παρατήσεις για κάποια που θα του κανει τον διάδοχο. Είμαι κακιά? Μπορει. Ή απλα τελευταια εχω γνωρίσει κόσμο που μιλάει για τις γυναίκες λες και ειναι φουρνακια με ημερομηνία λήξης…
Οι γυναίκες και οι άντρες και η φύση τους είναι αυτά που είναι.
Και υπάρχει ημερομηνία λήξης για κάποιες λειτουργίες.
Και θα πρέπει να υπάρχει ενημέρωση, όχι όψιμη αλλά έγκαιρη.
Μαλλον κακως εβαλα το ημερομηνια ληξης στο μηνυμα μου, γιατι βλεπω οτι εμεινες σε αυτο. Μην ανησυχείς κ το εχουμε εμπεδώσει, οτι ναι δεν θα μπορούμε να κανουμε παιδια για πάντα. Δεν ειναι ομως μονο θεμα “ληξης”. Πολλοι, κ κυριως ανω των 40, αν καταφέρουν κ βρουν την 30αρα που συμφωνα με τα λεγομενα μπορει να τους κανει το διαδοχο, κ σπάσει ο διαολος το ποδαρι του κ τελικά εκείνη δεν μπορεί να κανει παιδια για χψ λόγους, άνετα θα την αφησουν για την επόμενη. Γιατί πολυ απλα θέλουν να κάνουν παιδί, οχι να εχουν μια όμορφη σχεση με μια… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έκανα διαχωρισμό στο φύλο.
Δυστυχώς…μακάρι να μη χρειαστεί να γίνει επιλογή, οικογένεια ή συντροφικότητα, είναι σκληρό.
Ίσως για να μην το κάνεις σταθμίζεις κάτι: το σίγουρο, έναν σύντροφο που αγαπιέστε, με κάτι αόριστο και μη σίγουρο, ένα υποθετικό παιδί…” Διαφωνώ με την κατακλείδα της απάντησης προς τη θεματοθέτρια και απορώ με την επιείκεια προς τον συγκεκριμένο “πατριαρχικό δείκτη «αρρενωπότητας»”. Η προτροπή του συμβούλου να προτείνει τον αδερφό του συζύγου για δότη σαφώς ήταν για τα μπάζα και η θεματοθέτρια καλά θα κάνει να τον αλλάξει. Όμως από εκεί και πέρα η στάση τη του συζύγου κάθε άλλο παρά “σιγουριά” και έναν σύντροφο που την αγαπά αποπνέει. Απορώ πού φαίνεται η αγάπη του συζύγου σε όλο αυτό.… Διαβάστε περισσότερα »
ΕΚΕΙΝΗ αγαπάει τον άντρα της. Έτσι μας διαβεβαιώνει στο απόσπασμα.
Δεν λέω μείνε γιατί σε αγαπάει. Λέω μείνε εφόσον εσύ τον αγαπάς.
Αυτός την αγαπάει;
Πάντα ο ένας αγαπάει περισσότερο.
Της γράψατε “που αγαπιέστε” ΟΧΙ “που τον αγαπάτε”. Αυτό που ‘λέτε’ εδώ δεν υπάρχει στην αρχική διατύπωση σας. Δεδομένης δε της συμπεριφοράς του (πλέον ούτε υιοθεσία θέλει), απορώ πώς παρακινείτε τη συγκεκριμένη γυναίκα να σκεφτεί να παραμείνει με κάποιον που δεν την αγαπά αρκετά ώστε ν’αγαπήσει ένα παιδί που μπορεί τελικά να μη φέρει το γενετικό του υλικό αλλά θα είναι ένα κομμάτι της γυναίκας του (που υποτίθεται ότι αγαπά) ή έστω να υιοθετήσουν μαζί. Τι “σίγουρο” βλέπετε για το μέλλον τους μαζί υπό τις συνθήκες που περιγράφηκαν;
Συμφωνώ 100%.
Παρτακίαση ακριβώς!!👌👌
Καμμία λύση αποδεκτή,κατέβασε ρολά.