Οι τύψεις είναι ανούσιες, ιδιαίτερα όταν είναι “του κακού παιδιού” που σημαίνει ότι έχουμε βασίσει μεγάλο μέρος της προσωπικότητάς μας στο να είμαστε “το καλό παιδί”.
___________________
Η ιστορία της Βαρδάρης speaking όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Καλησπερίζω από την Θεσσαλονίκη που βράζει. Γράφω το μήνυμα αυτό σε μια κατάσταση αναστάτωσης, κι ελπίζω να βγάλετε άκρη και σειρά με τον τρόπο που θα τα γράψω. Είμαι 27 ετών και πριν 4 χρόνια έχασα τον πατέρα μου που ήταν ο προοδευτικός της οικογένειας κι αυτός με τον οποίον είχα την στενότερη σχέση. Με τη μητέρα μου έχω μια καλή σχέση επίσης, είμαι ανεξάρτητη οικονομικά και σε φάση μετακόμισης. Έχουμε κάνει μια κάποια δουλειά όλο αυτά τα χρόνια στο κομμάτι της μεγάλης της παρεμβατικότητας, η οποία τουλάχιστον πλέον δεν εκφράζεται σε τόσο εκνευριστικό βαθμό. Κάνω ό,τι θέλω, βράζει στο ζουμί της.
Εγώ είμαι σε φάση στην οποία σκέφτομαι το πώς θα αποκατασταθώ επαγγελματικά καθώς βρίσκομαι σε έναν πολύ δύσκολο κλάδο (και ποιός δεν βρίσκεται να μου πείτε στην εποχή αυτή) και δεν σκέφτομαι καθόλου τον γάμο και τα παιδιά, θα ήθελα όμως μια ωραία συντροφική σχέση, καθώς είμαι ελεύθερη 6-7 μήνες. Αυτά ως δεδομένα.
Αφορμή για τη σύνταξη του μηνύματος στάθηκε ολόφρεσκο περιστατικό, στο οποίο ρωτούσα τη γνώμη της για ένα φλερτ που προχωράω (τώρα θα μου πείτε γιατί; γενικά έχει καλή κρίση και την εμπιστεύομαι, ίσως απλά είμαι δέσμια στο ρόλο του καλού παιδιού, τι να πω). Δεν της άρεσε ιδιαίτερα η περίπτωση, όμως την έκρινε με βάση γενικεύσεις (π.χ. κάνει αυτή τη δουλειά, σε γνώρισε εκεί, μόνο σεξ θα θέλει) και στερεότυπα μισογυνισμού τα οποία δεν σπάνε και τόσο εύκολα γενικά, παρά τις πολλές συζητήσεις. Κι ενώ θα προχωρήσω όπως θέλω και μπορώ να αναγνωρίσω τις τρύπες στο σκεπτικό της, δεν μπορώ να αρνηθώ ότι και με κλόνισε, και ένιωσα τις τύψεις του “κακού παιδιού”. Δεν θέλω να την πετάξω στην άκρη και να μην της ανοίγομαι γιατί ειλικρινά εκτιμώ τη γνώμη της και κάποιες φορές οι συζητήσεις μας βοηθούν πολύ. Ωστόσο δεν θέλω και να νιώθω έτσι κάθε φορά που διαφωνούμε.
Ουσιαστικά λοιπόν, όπως βλέπετε Ρένα και αγαπητές σχολιάστριες, δεν έχω να διατυπώσω κάποιο ερώτημα με την παραδοσιακή μορφή, θα ήθελα απλά να ακούσω πώς βλέπετε την κατάσταση που περιγράφω απ’ την εξωτερική οπτική σας και πώς θεωρείτε ότι μπορώ να διαχειριστώ την αντίφαση που βιώνω. Σας ευχαριστώ θερμά!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Βαρδάρης speaking
___________________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η σχέση με τη μάνα είναι κάτι θεμελιακό για το πώς μεγαλώνει ένα παιδί. Με τη δική σου, όπως μας λες, έχετε μια σχέση που βασίστηκε σε καλή διάθεση και εξελίχθηκε ως προς το κομμάτι της παρεμβατικότητάς της. Τείνω λοιπόν να καταλάβω ότι μάλλον όλα αυτά τα “στερεοτυπικά” στα λέει με την μαμαδίσια διάθεση της προστατευτικότητας, παρά ως φαλλοκρατικό γουρούνι (μεταξύ μας, έχουμε ξανασυζητήσει πως σήμερα οι περισσότεροι μόνο σεξ θέλουν).
Το θέμα μας όμως δεν είναι εκείνη και το πώς αντιλαμβάνεται τις σύγχρονες σχέσεις. Το θέμα μας είσαι εσύ.
Τα συναισθήματά σου εδράζονται σε μεγάλο βαθμό στο ότι έχεις λάβει επιβεβαίωση όταν συμμορφωνόσουν στον ρόλο του καλού παιδιού (πόσο μάλλον της καλής κόρης). Κι έτσι φυσικό επόμενο είναι όταν σπας το καλούπι να νιώθεις ότι απογοητεύεις τις προσδοκίες της. Όμως το καταλαβαίνεις και μόνη σου, είσαι ολόκληρη γυναίκα, τη ζωή σου εσύ θα την ζήσεις, η σημερινή γενιά είναι εντελώς διαφορετική από τις προηγούμενες, κι επομένως δεν έχεις πολλές επιλογές: πρέπει να ακολουθήσεις έναν διαφορετικό δρόμο. Το παλιό μοντέλο: σπουδές-δουλειά-παντρειά-παιδιά πέθανε. Είτε το συνειδητοποιεί η μάνα σου, είτε όχι.
Εφόσον έχει γενικά καλή κρίση και θέλεις να την εμπιστεύεσαι μιλώντας για τα προσωπικά σου, αυτό είναι μια δική σου επιλογή. Και τις συνέπειες των επιλογών μας πρέπει να είμαστε έτοιμοι να τις επωμιστούμε. Ή θα βρεις τον τρόπο να μην διαβάλλεται η αυτοεκτίμησή σου όταν νιώθεις απορριπτική διάθεση για τα προσωπικά σου εκ μέρους σου (απλώς να το καταχωρείς ως γνώμη ενός φιλικού προσώπου, κι όχι ενός καίριου προσώπου που έχει ειδικό βάρος στην προσωπικότητά σου) ή θα αποφεύγεις να μιλάς για τέτοια ζητήματα μαζί της. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Το να αλλάξει εκείνη στα 50+ της, καθώς και να πιστεύουμε ότι είναι δυνατόν να αλλάξει ο άλλος για χάρη μας, είναι μάλλον απίθανο. Εσύ πρέπει να αναζητήσεις να αλλάξεις νοοτροπία. Ίσως με την βοήθεια ψυχοθεραπείας, ίσως με την αναζήτηση επαγγελματικής αποκατάστασης που στην εύχομαι πολύ σύντομα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η μητέρα σου δεν μπορεί ξαφνικά να γίνει ο πατέρας σου. Εγώ αυτό καταλαβαίνω ότι είναι το πρόβλημά σου. Σε πειράζει που η μητέρα σου δεν έχει τις πιο προοδευτικές απόψεις που λες ότι είχε ο πατέρας σου, και είναι αποδεκτό να σε πειράζει και να σου λείπει αυτό το στοιχείο, όμως δεν μπορείς να της αλλάξεις μυαλό ούτε υποσυνείδητα να την συγκρίνεις και να της το περνάς αυτό. Έχει τις απόψεις που έχει. Εφόσον δεν στις επιβάλει, και εκφράζονται με ωραίο τρόπο στα πλαίσια συζήτησης που εσύ επιδιώκεις (δεν στα λέει χωρίς να έχεις ζητήσει την άποψή της), δεν… Διαβάστε περισσότερα »