Νιώθω ότι έκανα από τα 18 μου όλο λανθασμένες επιλογές (στα επαγγελματικά/πανεπιστημιακά). Αυτό που σπουδάζω τώρα το αγαπώ πολύ, αλλά νιώθω πως άργησα.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα και αμποπαρεα καλησπέρα!
Θα δώσω κάποιες- σημαντικές θεωρώ- πληροφορίες και θα μπω στο ψητό. Έκλεισα τα 30 φέτος, πριν λίγο καιρό. Σπούδασα Ελλάδα, έκανα μεταπτυχιακό στην Ολλανδία, άρχισα να δουλεύω στο αντικείμενο μου και επιβεβαιώθηκα ότι δεν μου αρέσει. Ψάχνοντας να σπουδάσω κάτι κοντά στο πρώτο μου πτυχίο, μέσω μιας φίλης, βρέθηκα Κύπρο πριν 1 χρόνο πάλι για σπουδές. Τελειώνω σε έναν χρόνο τις σπουδές μου. Πάλι προπτυχιακό, αλλά λόγω αναγνώρισης μαθημάτων 2 αντί 4 χρόνια.
Από τα 19 μου δουλεύω, πρώτα στην Ελλάδα μετά στην Ολλανδία. Κυρίως εστίαση, εξυπηρέτηση πελατών σε καταστήματα, λίγο στο αντικείμενο μου πριν τα μαζέψω πάλι και φύγω και τώρα σε σούπερ μάρκετ, με αρκετά καλές συνθήκες για να βγαίνει και με την σχολή. Οικονομικά στο μέσο διάστημα όποτε χρειαστηκε με στήριξαν τα αδέρφια μου. Ακόμη αν χρειαστεί το κάνουν. Να ναι καλά!! Γενικά, ομως, προσπαθώ χρόνια να είμαι ανεξάρτητη. Ήμουν πάντα άριστη μαθήτρια, άριστη φοιτήτρια με πολλές προοπτικές. Πίεση από την οικογένεια καμιά, ευτυχώς!
Έχω καλή ποιότητα ζωής εδώ, ζω με τον σύντροφό μου με τον οποίο έχουμε μια πολύ ωραία σχέση, κάνω τον χορό μου, βγαίνω με τις φίλες και τους φίλους μου. Έλα μου όμως, που μπήκα στα 30 κι εκεί που ήμουν χαλαρή άρχισε κάτι μέσα μου να με ταράζει. Γιατί εγώ η άριστη φοιτήτρια κλπ πάλι ζω μήνας μπει μήνας βγει; Νιώθω αποτυχία. Αυτό είναι, λοιπόν, το πρόβλημα μου. Νιώθω ότι έκανα από τα 18 μου όλο λανθασμένες επιλογές (στα επαγγελματικά/πανεπιστημιακά). Αυτό που σπουδάζω τώρα το αγαπώ πολύ, αλλά νιώθω πως άργησα. Πως πάει το καράβι.
Σκέφτομαι ακόμη και πως αν φτάσω να πάρω σύνταξη, με τόσο μαύρα που δούλεψα σε εστίαση δεν θα πάρω τίποτα. Νιώθω πως το τρένο πέρασε κι εγώ έμεινα πίσω. Χωρίς να θέλω τίποτα κακο να πω για τους ανθρώπους που δουλεύουν σε σούπερ μάρκετ κλπ. Εκτιμώ τους συναδέλφους μου πολύ, το κλίμα είναι μια χαρά. Να το..νιώθω μετά και ενοχές. Γιατί έχω μια δουλειά που είναι οκ, γιατί η οικογένεια μου πάντα με στηρίζει γενικά και κυρίως ψυχολογικά, γιατί έχω έναν πραγματικό σύντροφο με όλη την έννοια της λέξης κι εγώ παρόλα αυτά νιώθω μια αποτυχία. Σαν οι άλλοι να προχωρούν κι εγώ να μένω πίσω.
Και να προλάβω να πω σε αυτό το σημείο ότι για παιδιά δεν το σκέφτομαι καθόλου τώρα. Δεν είναι αυτό που μου φταίει. Είναι ξεκάθαρα οι επιλογές καριέρας μου. Ψυχολόγο έχω εδώ και πολλά χρόνια έπειτα από μια απώλεια που έζησα. Με βοηθάει κι αυτή, αλλά τι άλλο να κάνει;
Έχει ξεκινήσει κάποια άλλη γυναίκα καριέρα στα 31 της από το μηδέν; Αισθάνθηκε κι άλλη καμιά πατώντας τα 30 ξαφνικά ένα βάρος στην πλάτη από το πουθενά; Δεν θέλω να ζω για να δουλεύω. Θέλω να κάνω μια δουλειά να με εκφράζει, να την κάνω με όρεξη, να μην αισθάνομαι συνεχώς ότι είμαι σε αυτό το ενδιάμεσο που αισθάνεται ενας φοιτητής με δουλειές του ποδαριού. Μήπως έπρεπε τελικα έπρεπε να μείνω και να κυνηγήσω το πρώτο πτυχίο μου άρεσε δεν μου άρεσε η φύση της δουλειάς;
Ρένα μου, θέλω πολύ να ακούσω την γνώμη σου! Σε ευχαριστώ πολύ! Κι ευχαριστώ όλες/όλους/όλα που θα πάρετε τον χρόνο να μου απαντήσετε!!
Φιλιαα
ΑΠΟ ΤΗΝ – Τριαντάρα
___________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δε ξέρω αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Μια τριαντάρα που σκέφτεται από τώρα τη …σύνταξη θυμίζει ΠΑΣΟΚ Ωραία Χρόνια όταν χάρις στα δανεικά συνταξιοδοτούνταν άνθρωποι στα …42 τους. Η γενιά πριν από σένα κι η γενιά πριν από τη γενιά πριν από σένα σκέφτεται ότι δε θα πάρει σύνταξη ποτέ, κι όχι λόγω επιλογών αλλά απλούστατα επειδή δε θα υπάρχουν νέοι εργαζόμενοι ώστε να τροφοδοτούν τα ασφαλιστικά ταμεία! Ηρέμησε όμως, υπάρχει πρόβλεψη για εξαγορα συντάξιμων ετών όταν θα χρειαστεί, θα στα εξηγήσει λογιστής όταν έρθει η ώρα.
Η πρεμούρα των 30 θυμίζει επίσης lifestyle έντυπα εκείνου που “μας ξεβλάχεψε”. Δεν οφείλεις ορόσημα σε κανέναν κερατά, πόσο μάλλον τικάρισμα κουτιών στον εαυτό σου.
Στο παρόν αυτό που έχει σημασία είναι η αλλαγή επαγγέλματος κι αντικειμένου, κι αλίμονο, είσαι μόνο 30! Ό,τι θες μπορείς να κάνεις, εδώ ως κι αθλήτριες με διεθνείς διακρίσεις ξεκίνησαν σε τέτοια ηλικία! Πιστεύω συγκρίνεσαι και γι’αυτό νιώθεις στάσιμη. Σκέψου όμως ότι ξεκινάς από διαφορετική αφετηρία και στο τέλος το τέρμα δεν είναι ίδιο για όλους. Καθεμιά χαράζει δική της πορεία. Ολοκλήρωσε αυτό που κάνεις και δικτυώσου στην τωρινή σου σχολή, σιγά σιγά το όραμα του μέλλοντος θα εμφανιστεί μπροστά σου. Τότε θα είναι η ώρα της στοχοθέτησης. Αν η ψυχολόγος δε σε βοηθάει, να αλλάξεις. Αν η ψυχοθεραπεία δε σε βοηθάει, μήπως φταίει εκείνο το “άριστη φοιτήτρια”; Για σκέψου πώς το έχεις στο μυαλό σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ξέρουμε καμία που να έχει ξεκινήσει στα 30 απ’το μηδέν;;; Χαχαχαχαχαχαχαχαχαχα εγώ (ξανα)ξεκίνησα στα 55 απ’το μηδέν…
Επειδή αναφέρεις ότι ήσουν πάντα άριστη μαθήτρια και φοιτήτρια, θέλω να τονίσω ότι οι έξυπνοι της τάξης δεν είναι απαραίτητα και οι έξυπνοι της ζωής. Δυστυχώς, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κάνει ό,τι μπορεί για το πρώτο και αγνοεί επιδεικτικά το δεύτερο.
Λυπάμαι και συμπάσχω.
Ακριβώς..
Ακριβώς όμως!!!
“Έχει ξεκινήσει κάποια άλλη γυναίκα καριέρα στα 31 της από το μηδέν;” ΝΑΙ! 🙋♀️ Στα 29.5 έφυγα με δανεικά εξω για 2ο μεταπτυχιακό γιατί δεν έβλεπα φως στην Ελλάδα, άλλαξα 7 δουλειές μέσα σε 2 χρόνια (οι περισσότερες του ποδαριού κ ολες part time λόγο σπουδών) για να επιβιώσω (με εισοδήματα του στυλ £600-800/μήνα), κ συνολικά 12 δουλειές τα τελευταία 11.5 χρόνια (αν δεν μου ξεφεύγει καμία, που είμαι σίγουρη ότι κάτι ξεχνάω), για να πιάσω την πρώτη σχετική δουλειά κ να ανασάνω λίγο οικονομικά πριν 3 χρόνια (για ενα χρόνο), να τελειώσω το διδακτορικό μου πριν 2 χρονια, κ… Διαβάστε περισσότερα »
Προβάλετε μια “τέλεια εικόνα” που βγάζει ένα vibe πίεσης και μονοδιάστατης ζωής.
Σήμερα περισσότερο έμφαση και βάρος έχει η προσωπικότητα ενός ατόμου και οι δεξιότητες του.
Εσείς μείνατε στην τέλεια μαθήτρια και τέλεια φοιτήτρια…
Συγγνώμη, αλλά οι περισσότερες από μας είναι μήνας μπαίνει μήνας βγαίνει και σε μεγάλη ηλικία. Δεν είναι αποτυχία απλά αυτές είναι οι συνθήκες
Βασικά είμαστε μήνας μπαίνει μήνας δε βγαίνει. Από τις 15-20 του μήνα κ μετα μετράμε τα ψιλά.
Αγάπη θα έχουν βαρεθεί να το διαβάζουν εδώ οι παλιες, αλλά είμαι ένα παραδειγμα επίσης σαν εσενα με πτυχιο Ελλάδα και μεταπτυχιακό Ολλανδία, που ξεκίνησα σε εντελώς διαφορετικό αντικείμενο στα 31, ακολουθησα αυτό το επάγγελμα για 9 χρόνια με μεγάλη επιτυχία (part time τα δυο πρώτα χρόνια) και περυσι στα 40 μου το άφησα με πονο ψυχής για ένα ακόμα νέο ξεκίνημα σε ελευθερο επαγγελμα, που δεν ξέρω καν αν θα είναι το τελευταίο. Τα 30 είναι λίγο ψυχρολουσία γιατί για κάποιο λόγο κάτι σημαίνουν στην ψυχολογία μας αλλά στη συνέχεια βλέπεις ότι μεγαλώνοντας απελευθερωνεσαι από τέτοιου τυπου αγκυλώσεις για… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι αυτή που λέει η Ρένα, από τις εποχές ΠΑΣΟΚ. Πήρα σύνταξη στα 45 καθώς είχα ένσημα αδιάλειπτα από τα 18 μου και το επέτρεπε τότε ο νόμος. Είχα μια καλή και ενδιαφέρουσα δουλειά που αμειβόταν καλά, σου έδινε προβολή και κύρος. Το θέμα ήταν ότι δεν την αγάπησα ποτέ, γιατί δεν μου ταίριαζε ούτε η προβολή, ούτε το κύρος, γι΄ αυτό και βιάστηκα να βγω στη σύνταξη για να τελειώνω μ΄ αυτή την ιστορία. Ξεκίνησα δειλά να κάνω κάτι άλλο που μου άρεσε, το έμαθα από την αρχή, με γέμιζε και με ευχαριστούσε κι ακόμα τώρα 15 χρόνια μετά… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης να προσθέσω πως ήμουν “πάτος” μαθήτρια, αλλά άριστη στις κοπάνες και φοιτήτρια δεν υπήρξα ποτέ, αφού δεν σπούδασα γιατί δεν ήθελα. Όπως λέει και η Silvi, αλλά και η πείρα της ζωής, ελάχιστη σημασία έχουν όλα αυτά. Ναι, η προσωπικότητα και οι δεξιότητες έχουν το πάνω χέρι, δυστυχώς ή ευτυχώς. Προχώρα και μη φοβάσαι!
Ποτέ δεν είναι αργά, αλλά συγκεκριμένα για σένα ,δεν είναι γενικά αργά,είναι νωρίς ακόμα, είσαι νέα! Υπάρχει αυτό το στερεότυπο ότι στα 30 σου θα πρέπει να έχεις ήδη αρχίσει την τέλεια καριέρα σου αν θέλεις να είσαι επιτυχημένος όμως ειναι αυτό ακριβώς. Στερεότυπο. Οπότε μην αγχώνεσαι μια χαρά τα πας! Έχεις σχέδιο, και το υλοποιείς.
Τα μαύρα είναι πονεμένη ιστορία αλλά όπως λέει κι η Ρένα υπάρχουν λύσεις! (Αν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη).
Μάλλον ασχολείται με τις γνωστές λίστες “Τι πρέπει να κάνεις πριν τα 30”..
Εγώ επειδή απ τα 18 ήμουν στα μαύρα οταν έγινα 20 άρχισα να αυτοασφαλιζομαι στον ΟΓΑ σαν αγρότισσα, δήλωνα κάποια χωραφια των γονιών μου στην αρχή κ μετα έκανα δικές μου καλλιέργειες. Τα πρώτα χρόνια βέβαια τα εισοδήματα μου ισα που κάλυπταν ασφάλιση και μικροεξοδα, τωρα ειναι ένα καλό συμπλήρωμα στο σπίτι. Είχα από μικρή προβλήματα υγείας και το να μείνω ανασφάλιστη δεν θα ήταν καλή ιδέα. Τωρα αν θέλω μπορώ με 21 χρόνια να βγω με αναπηρική αλλά θα είναι χαμηλή κάπου στα 450 υπολογισαμε και θα πρέπει να περνάω ΚΕΠΑ κάθε 3 χρόνια.
Εγώ ξεκίνησα στα 28 με σχεδόν μηδενική προϋπηρεσία και δεν ήμουν καθόλου άριστη φοιτήτρια και μου πηγαίνει πολύ καλά το επαγγελματικό μέχρι στιγμής. Θα δουλεύουμε μέχρι τουλάχιστον τα 67 μας, οπότε αργά δεν είναι σε καμία περίπτωση να ξεκινήσεις την καριέρα σου. Δεν είναι βέβαια και τόσο παράλογο να δουλεύουμε τόσο, αφού ζούμε τόσο παραπάνω και καλύτερα από τις προηγούμενες γενιές, γεννάμε σε μεγαλύτερες ηλικίες και παρατείνουμε την νεότητα μας (οι αστροναύτες του Artemis ll είναι εξαιρετικής πάστας πενηντάρηδες, αυτοί της προσελήνωσης ήταν 36ηδες, άρα κάτι αλλάζει άρα πρέπει να προσαρμοστούμε). Μην ανησυχείς, θα τα πας μια χαρά!
Αντε καλέ 😂. Κι εγω με μεταπτυχιακό και διδακτορικό εξω με υποτροφίες στα 29 πήρα πρώτη φορά ένσημα και τα έκανα ολα αωστά στην ωρα τους, πανελλήνιες με την πρώτη, πτυχίο στα 4 χρόνια με 2 χρονια μονο μετα το πτυχίο κενο πριν φύγω εξωτερικό. Χαλάρωσε