Η Ρένα απαντά: Νιώθω πως εκμεταλλεύομαι τους φίλους που με βοηθούν

Όταν ζητάς χρήματα για ιατρικές εξετάσεις είναι ανάγκη κι οι φίλοι το αναγνωρίζουν.

____________

H ιστορία της Φρύνης όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα, είμαι 38 ετών και θα ήθελα να ακούσω αλήθειες πάνω στο θέμα μου, ξέρω πως μόνο αλήθειες θα πεις και εσύ Ρένα και η παρέα του Α μπα. Είμαι μοναχοπαιδι, αρρωστησα πριν χρόνια με αποτέλεσμα να ζω με αναπηρικό επίδομα μικρό. Δεν έχω κοντινούς συγγενείς. Η μάνα μου με μια πενιχρη σύνταξη. Ο πατέρας μου νεκρός από καρκίνο. Έχω πολλά έξοδα και συχνά ζητάω από φίλους, κυρίως όταν είναι για εξετάσεις μου, δεν έχω ΙΚΑ. Κάποιες εξετάσεις πρέπει αναγκαστικά να γίνονται ιδιωτικά και επειδή η μεταφορά μου είναι δύσκολη γίνονται κατ’ οικον από ιατρούς με μηχανήματα στο σπίτι και γενικά νοσηλεία στο σπίτι.

Κάποιες φορές φτάνουν τα χρήματα, κάποιες όχι και ζητάω λίγα από τους φίλους ότι μπορεί ο καθένας. Τους ευχαριστώ που με στηρίζουν, όμως εγώ νιώθω σκουπιδι, νιώθω ότι τους εκμεταλευομαι κι ας μην τα ζητάω για καλοπέραση, αλλά για υγεία.

Η ερώτηση μου είναι η εξής. Τους εκμεταλευομαι; Κάνεις τους δεν με έχει κάνει να το σκεφτώ ή να μου το πει εμεσα. Εγώ όμως νιώθω ντροπή και αηδία για εμένα. Το έχω συζητήσει με την πιο κολλητή και μου λέει όταν εσύ είχες και χαριζες ακόμα και σε ανθρώπους που σε πικραναν, γιατί όταν ζούσε ο πατέρας μου το εισόδημα ήταν πολύ υψηλό (σχετικά πολυ). Κάποιες φορές χάνομαι κλείνω κινητά κι εύχομαι να πεθάνω…Δε νιώθω θλίψη αλλά νιώθω πως δεν αξίζω, πως απέτυχα. Ούτε ψυχίατρος ούτε ψυχολόγος δεν κατάφεραν να βοηθήσουν… ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενο μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φρύνη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε καμμία περίπτωση δεν είναι εκμετάλλευση το να ζητήσεις για κάποιο πρόβλημα υγείας και να σε βοηθήσουν, ό,τι μπορεί ο καθένας. Εδώ δίνουμε καμμιά φορά σε ξένους, δεν θα δώσουμε σε φίλους για κάτι αναγκαίο; Ούτε βοηθάει η αυτομαστίγωση. Η υγεία είναι τύχη. Όσο την έχουμε την θεωρούμε δεδομένη, αλλά δεν είναι. Για τον ίδιο λόγο δεν νοείται αποτυχία ή επιτυχία, δεν κάνεις κάτι και έρχεται η χρόνια πάθηση, δεν είναι τόσο γραμμικό.

Αυτό που θα σε απελευθερώσει, που δεν το κατάφερε ούτε ο ψυχίατρος, ούτε ο ψυχολόγος, είναι να κάνεις αυτασφάλιση. Δεν χρειάζεσαι να έχεις ΙΚΑ (αυτό είναι για τους ιδιωτικούς υπαλλήλους). ΚΑΘΕ πολίτης μπορεί να αυτασφαλιστεί, στον ΕΦΚΑ, το ενοποιημένο ταμείο, ως αυταπασχολούμενος, πληρώνοντας την ελάχιστη εισφορά κάθε μήνα ηλεκτρονικά. Είναι 142.93 ευρώ για τα πρώτα 5 χρόνια κι οι αιτήσεις γίνονται κάθε Γενάρη. Εφόσον έχεις μηδενικά έσοδα από την απασχόληση, δεν νοείται και φορολόγηση. Αν εξασφαλίσεις λοιπόν αυτό το ποσό μηνιαίως με κάποιο τρόπο είσαι πλήρως ασφαλισμένη και συνταξιοδοτικά αργότερα (έχεις χρόνο μιας κι είσαι 38) και ιατροφαρμακευτικά. Οι εξετάσεις και νοσηλείες σπίτι δεν γνωρίζω κατά πόσον δικαιολογούνται πλήρως, ωστόσο με βεβαίωση αναπηρίας (περνάς από την αρμόδια επιτροπή, λογικά έχεις περάσει για να παίρνεις επίδομα) υπάρχει και γι’αυτό πρόβλεψη. Εδώ η σελίδα του ΕΦΚΑ για τις επιτροπές αναπηρίας αν χρειάζεται κάποια ανανέωση/εγγραφή κι εδώ ο σύνδεσμος του Gov.gr για τις επιτροπές ΚΕΠΑ για το ίδιο ζήτημα: αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις.

Εύχομαι να βρεθεί πρακτική βοήθεια και κυρίως να μην αισθάνεσαι ενοχές.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News