Όταν δεν προχωράμε, ρίχνουμε μια ματιά ξανά στο μονοπάτι: είναι το σωστό;
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αξιοτιμη Ρενα, καλησπερα. Συγχαρητηρια για τη στηλη σου. Θα ηθελα κι εγω τη συμβουλη σου. Με πιεζουν σχεδον ολα τα πραγματα στην καθημερινοτητα μου αλλα δεν μπορω να αλλαξω πολλα απο αυτα. Μου προκαλει τρομερη ενταση το διδακτορικο μου. Ειναι απαραιτητο, εχω χαλασει πολλα λεφτα και δεν μπορω να το εγκαταλειψω ετσι απλα. Εχουν σπασει τα νευρα μου με το πανεπιστημιο, την επιβλεπουσα, το διαβασμα, με ολα.
Τρελαινομαι με τη δουλεια. Εχει πολλες ευθυνες, οπως ολες οι δουλειες και οσοι λαμβανουν σοβαρα το ποστο τους. Τρελαινομαι αν ξεχασω/ξεχαστει κατι. Κυριολεκτικα νιωθω το αιμα να φευγει απο το κεφαλι μου και να μην μπορω να σκεφτω λογικα, να ζαλιζομαι και να χανω τον εαυτο μου. Ομως δεν μπορω να την αλλαξω, κουραστηκα να την χτίσω και τα λεφτα ειναι καλα.
Δεν μου αρεσει το σπιτι μου, ειναι μικρο και παλιο αλλα ειναι δικο μου και δεν εχει νοημα να το αφησω και να πληρωνω ενοικιο. Προσπαθω σιγα σιγα να κανω επιδιορθωσεις, αλλα το κοστος ειναι μεγαλο και τα κανω αργα αργα..
Μπορω να το αντιμετωπισω χωρις ψυχολογο; Ο ψυχοθεραπευτης που με ειδε μου ειπε πως δεν βρισκομαι στο φασμα της ειδικοτητας του και να βρω εναν καλο ψυχολογο. Ομως η προσπαθεια που εκανα επι 1χρονο αποδεικτικε ματαια, δεν βοηθηθηκα καθολου. Χαλασα πολλα χρηματα και η χημεια με τον ψυχολογο ηταν πολυ κακη, αλλα δεν ειχα τη δυναμη να συγκρουστω και να διακοψω νωρις. Οταν το εκανα τελικα εβγαλε τρομερη κακια απεναντι μου, μου ειπε στο ποδι πως εχω τρομερα θεματα αλυτα και ηταν αγενης, επειδη εκανα το λαθος να του πω πως δεν βλεπω καποια προοδο εδω και 1χρονο, και πως θελω ενα χρονοδιαγραμμα και ενα προγραμμα, οχι απλα να ερχομαι να πληρωνω 200€ το μηνα και να μιλαω χωρις καμια εξελιξη.
Ξερω πως θα υπαρχουν σωστοι επαγγελματιες, αλλα χαλασα πολλα λεφτα και χρονο και δεν νιωθω ετοιμη να δοκιμασω καποιον αλλον. Εσυ η οι σχολιαστες εχουν να προτεινουν κανεναν αλλο τροπο να αλλαξω την καθημερινοτητα μου και να ελεγξω το θυμικο μου; Νιωθω ντροπη πως βαραινω τους γυρω μου, πως θα με σχολιαζουν αρνητικα, πως δεν αξιζω να αγαπηθω, δεν ειμαι καλη φιλη/συναδελφος/συντροφος, περισσοτερο με τρωει η ιδια η σκεψη μου παρα τα ιδια τα γεγονοτα. Φοβαμαι να γινω δυσαρεστη, δεν παταω γερα στα ποδια μου και με νοιαζει τοσο η γνωμη των αλλων, ενω πιστευω πως κανεις δεν νοιαζεται ουσιαστηκα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρια
_________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ πολύ!
Τι γίνεται όταν τα πράγματα δεν μας πηγαίνουν όπως τα θέλουμε; Ή μάλλον, σωστότερα, όταν οι σκέψεις μας προτρέχουν των γεγονότων και φέρνουν την καταστροφή ενώ καταστροφή δεν υπάρχει;
Αγαπητή φίλη, είναι για άλλη μια φορά επιθυμία ελέγχου, κάτι πολύ κοινό. Δυστυχώς ή ευτυχώς δεν ελέγχουμε τα πάντα γύρω μας. Πολλά εξαρτώνται από παράγοντες εκτός των δυνατοτήτων μας ή των συνθηκών, οπότε δεν χρειάζεται να γεμίζουμε ανησυχία κι αγωνίες για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, Η προσαρμοστικότητα είναι αρετή, πού και πού όμως επανεξετάζουμε και το ίδιο το μονοπάτι. Σπίτι και δουλειά, οκ, φαίνονται ως οι σταθερές. Πάμε να δούμε τις μεταβλητές μας.
Το διδακτορικό είναι εντελώς απαραίτητο στην ακαδημαική καριέρα και διδασκαλία. Οπουδήποτε αλλού είναι αυτό το επιπλέον, αυτό το σπουδαίο πραγματικά, αναγκαία συνθήκη όμως δεν είναι. Μην ζορίζεσαι πάνω από τα όριά σου, ή προσπάθησε να βρεις άλλους επιβλέποντες αν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν.
Το ίδιο και στην ψυχοθεραπεία. Σου είπαν ότι χημική ανισορροπία και σοβαρές καταστάσεις δεν συντρέχουν, επιχειρείς όμως να ελέγξεις με συγκεκριμένες συνιστώσες την θεραπεία σου, κάτι που δεν μπορεί να γίνει απόλυτα γιατί η θεραπεία είναι διαδικασία, είναι process και όχι οργανόγραμμα. Κατανοώ και το παράπονο του εξόδου όμως, σε συνδυασμό με το κακό ταίριασμα με τον επαγγελματία και την στασιμότητα. Μήπως τελικά δεν σε βοηθά η ψυχοθεραπεία (σε αυτή τη φάση τουλάχιστον) αλλά θα σε βοηθούσε κάτι που θα χαλάρωνε το νου σου από την εντατική ανάγκη ελέγχου; Προσωπικά προτείνω κάποια μορφή άθλησης (που είναι τεκμηριωμένο ότι με την έκλυση ενδορφινών βοηθά στην ψυχική εξισορρόπηση) αλλά και κάποιο χόμπυ ως δομημένη δραστηριότητα. Δεν χρειάζεται να γίνει διαγωνιστικά, για τον εαυτό σου χαλαρά και εντεταγμένα στο υπάρχον πρόγραμμά σου. Δοκίμασε και πες μας αν νιώσεις καλύτερα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μαρία ,θέλεις να αλλάξουν όλα χωρίς να αλλάξει τίποτα
Παρακαλώ ,αν το βρεις πες το και σ’εμάς
Φταιει η ηλικία…εικάζω οτι θα είσαι στα συν πλην 30. και έχεις τα βασικά θεματα καθε ανθρωπου σε αυτη την ηλικία. Σε μερικά χρόνια θα έχεις ξενερώσει με την δουλειά σου και θα την κάνεις απλά ως διαδικασία απαραίτητη για τα προς το ζην. Σε μερικά χρόνια θα καταλάβεις οτι εισαι ενήλικη και όχι μαθήτρια. και η που θα κάνεις το διδακτορικό με τους όρους και τους ρυθμούς μια ενηλικης γυναικας ισοτιμης και ισάξιας με της επιβλέπουσας (το ίδιο πτυχίο έχετε άλλωστε) λέγοντας της δεν μας παρατάς κι εσύ ο γρύλος σου όποτε γουστάρω τώρα γουστάρω να πηδηχτώ να πάω… Διαβάστε περισσότερα »
Κ όμως αν μπεις στη λουπά των αρνητικών σκέψεων δύσκολα βγαίνεις χωρίς χέρι βοηθείας. Εκτός κ αν γίνει κάτι δυνατό κ σε ξυπνήσει. Για τη δουλεία (αν κ σίγουρα πρέπει να μάθει να βάζει όρια κ όταν φεύγει από τη δουλειά, να την αφήνει εκεί), μη συγκρίνεις. Η κοπέλα τώρα ξεκινάει, θέλει να δώσει κ προσπαθεί να πετύχει. Κ ίσως είναι στον ιδιωτικό τομέα κ όχι στο δημόσιο. Κ τι προβολές είναι αυτές? “Σε μερικά χρόνια θα έχεις ξενερώσει με την δουλειά σου και θα την κάνεις απλά ως διαδικασία απαραίτητη για τα προς το ζην.” Εγώ όσο πάω, τόσο… Διαβάστε περισσότερα »
μπορεις να κάτσεις στα θρανία σε οποιαδήποτε ηλικία. Απλά αν είσαι ενήλικος θα το κάνεις με όρους ενήλικους. Κοινώς με τους ρυθμούς της δικής σου ενήλικης ζωής και τις δικές σου ανάγκες και όχι με της απαιτήσεις της καθε επιβλέπουσας.
Όσο για την δουλειά έχεις εν μέρει δικιο επειδη είσαι γυναίκα και η γράφουσα είναι γυναικα. Οι μόνοι άνθρωποι που έχω γνωρίσει να παθιάζονται με την δουλειά τους και μετά τα 40 είναι γυναικες και να μην το θεωρούν ως την απραίτητη δουλεία και σκλαβιά για να μπορέσουν να φάνε το μεσημερι ενα πιατο φαι ειναι γυναικες.
Εγώ θα διαφωνήσω ότι κοινωνικά είναι παιδι, επειδή κάθεται στα θρανία και αγχώνεται τι θα πει η επιβλεπουσα ή το αφεντικό στη δουλειά. Ίσα ίσα όλα αυτά είναι άγχη των μεγάλων. Όσο για το διδακτορικό, είναι όπως κάθε άλλη full time δουλειά. Αν θέλεις να το κάνεις υπεύθυνα, έχεις εκ των πραγμάτων την πίεση του ευρύτερου πλαισίου. Διόριες, κριτήρια σχετικά με το πως πρέπει να κάνεις το τάδε, σου αναθέτουν την τάδε δουλειά κλπ. Με λίγα λόγια έγνοιες της ενήλικες ζωής.
Μαρία σε όλο σου το κείμενο λες ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτα και τονίζεις ξανά και ξανά πόσο πολύ σου έχει κοστίσει το καθετί ή πόσο θα σου κοστίσει σε χρήματα. Όμως το ψυχικό και σωματικό κόστος είναι μεγάλο και οτιδήποτε ψυχοφθόρο, θα το πληρώσεις πολλαπλάσιο στο μέλλον: και σε υγεία και σε χρήμα. Γι αυτό χρειάζεται να τολμήσεις να κάνεις άμεσα κάποιες έστω μικρές και σταδιακές αλλαγές. Πάρε ένα ένα τα θέματα και δες ρεαλιστικά τι μπορείς να κάνεις. Στο σπίτι για παράδειγμα, μπορείς να κάνεις πολλά με χαμηλό κόστος, όχι ουσιαστικές αλλαγές, μόνο και μόνο για να ομορφύνει και… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Μαρία, νεόκοπη διδάκτωρ εδώ, με πάρα πολλά προβλήματα κατά τη διάρκεια του διδακτορικού, το οποίο φαινόταν ότι δεν θα ολοκληρωθεί ποτέ (εντελώς αδιάφορος επόπτης, συγγραφή διατριβής σε ξένη γλώσσα και μάλιστα δύσκολη (γερμανικά), και παράλληλα αρχικά δουλειά και στη συνέχεια παιδί!!!), έχω να σου δώσω τις εξής συμβουλές: καταρχάς φρόντισε με κάποιον τρόπο να ηρεμήσεις και να βάλεις τις σκέψεις σου σε μία σειρά. Είναι σαφές από τα λεγόμενά σου ότι δεν μπορείς να αποφύγεις ούτε το διδακτορικό ούτε τη δουλειά επομένως θα πρέπει να κάνεις υπομονή και να βρεις κάτι, έστω μικρό, που σου δίνει χαρά κάνοντάς τα.… Διαβάστε περισσότερα »
Ως νέα σχολιαστρια θα ήθελα τους υπεύθυνους του site να εξετάσουν την πιθανότητα αναβάθμισης των δυνατοτήτων των σχολιαστών στο προφίλ τους. Για παράδειγμα το βρίσκω σούπερ κουραστικό να μην μπορώ να βρω τα σχόλια μου κατευθείαν και να πρέπει να τα αναζητήσω εκ νεου στο εκάστοτε ποστ για να απαντήσω.
Ζητώ συγνώμη που σχολιάζω για άσχετο θέμα.
Ευχαριστώ. Αν εννοείς το γρανάζι που εμφανίζεται κάτω από κάθε σχόλιο (δικό μου) τότε κάτι δεν πάει καλά με το δικό μου γρανάζι, γιατί εμφανίζει μονάχα την επιλογή delete.
Όχι, εννοεί δίπλα στη λέξη COMMENTS (για όλα τα σχόλια ενός θέματος, όχι μόνο τα δικά σου). Εκεί υπάρχει ένα ανθρωπάκι με μικρό γρανάζι στο πλάι. Αν το πατήσεις θα δεις όλα σου τα σχόλια. Προσωπικά το βρίσκω δύσχρηστο και μου φαίνεται παράλογο να είναι εκεί. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην είναι κάπου στο προφίλ.
Οκ,κατάλαβα. Απλώς εκτός από την σημανση με τη φλόγα και τον κεραυνό,δεν έχω άλλη επιλογή, κανένα ανθρωπάκι με γρανάζι.
Η αλήθεια είναι πως μου εμφανίστηκε (?). Όπως και να χει λύθηκε το μυστήριο. Ευχαριστώ και τις 2 για την βοήθεια 🙂
Ναι,κανονικά θα έπρεπε να υπάρχει ειδοποίηση στο προφίλ για κάθε σχόλιο που δεχόμαστε.
Θέλεις αλλαγές χωρίς να ξεβολευτείς. Δεν γίνεται. Ή θα μείνεις ως έχει, ή θα ξεβολευτείς. Καινούρια δουλειά, ή άλλο σπίτι, ενόσω νοικιάζεις αυτό, διάλεξε μία αλλαγή και κάνε την. Δεν βλέπω, όμως, να θέλεις αλλαγή στην πράξη παρά μόνο στις λέξεις μένεις. Αλλιώς θα είχες κάνει ήδη κάτι από αυτά. Και ό,τι και να σου πούμε δεν νομίζω να το κάνεις.
Τον διδακτορικό είναι δύσκολη υπόθεση και οι επιβλέποντες δυστυχώς σε άλλο κόσμο… Όσοι είμαστε σε αυτή τη διαδικασία το ξέρουμε. Μήπως προσπαθείς να κάνεις πολλά μαζί; Γιατί να βάζεις επιπλέον άγχος για το σπίτι; Δεν βρίσκω λόγο, επικεντρωσου σε διδακτικό και δουλειά. Τελείωσε το διδακτορικό και μετά βάλε σε γραμμή το σπίτι. Ξεκίνησε κάποια είδος γυμναστικής, εμένα με βοήθησε πολύ! Να ξεκινάω το διάβασμα με κέφι και να πηγαίνω στη δουλειά έχοντας βγάλει μερικές τοξίνες… Να κοιμάσαι όσο καλύτερα μπορείς… Να πας ένα μικρό ταξίδι, όπου δεν θα σκεφτείς τίποτα και δεν θα απασχοληθείς με τίποτα… Προσπάθησε να βρίσκεις μισή… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη αυτή την πίεση την ένιωσα στο πετσί μου. Ήμουν έτοιμη να παρατήσω τις σπουδές γιατί με τρέλαναν όλα. Άκουσα το μέσα μου τι ήθελε. Πήγα ένα ταξίδι, σόλο, σε δύο – τρεις χώρες κάτι παραπάνω από βδομάδα και ηρέμησα. Γύρισα και συνεχίζω τις σπουδές μου. Τη δουλειά τη μείωσα, δεν γινόταν αλλιώς θα τρελαινόμουν. Σε χώρες του εξωτερικού πήγα. Δεν ήθελα κάτι οικείο. Εμένα μου τάραξαν τα νεύρα άτομα που πήγα για πρακτική. Την παράτησα γιατί: 1. Έκαναν αδιάκριτες ερωτήσεις περί προσωπικής ζωής, επιλογές σπουδών και καριέρας. Πράγματα που θεωρούσα και θεωρώ πως δεν τους αφορούν. Δεν μου άρεσε… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή Μαρία, Πάρε μια ανάσα,αρχικά. Όπως ειπώθηκε από την Ρένα και άλλους σχολιαστές, ίσως η ψυχοθεραπεία δεν είναι αυτό που χρειάζεσαι. Η γυμναστική ή αν έχεις κήπο,η κηπουρική,μπορεί να είναι η λύση που ψάχνεις σε πρώτη φάση. Μετά,βάλε προτεραιότητες! Τί έχει τη μεγαλύτερη σημασία για σένα; κάνε τη λίστα σου. Η γνώμη των άλλων δεν έχει σημασία στα θέλω σου. Αν εσύ είσαι σωστή στην εργασία σου,κάνε ακριβώς αυτό. Δεν έχεις χρόνο για χάσιμο στο παρόν στάδιο καθώς το διδακτορικό σου θέλει αφοσίωση. Αν σε δυσκολεύει η βιβλιογραφία, δες εναλλακτικές. Αν η επόπτις είναι αδιάφορη,προσπάθησε να την αλλάξεις. Αν σε… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιο είναι το φάσμα της ειδικότητας του ψυχοθεραπευτη, τι εννοούσε?.