Η Ρένα απαντά: Να την ρωτήσω γιατί με αποφεύγει ή να το αφήσω κι όπως πάει;

Σε αποφεύγει για κάποιον λόγο…ποιόν όμως;

_____________

Η ιστορία της Στέλλας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Συζήτηση ή αποφυγή;
Αγαπητή Ρένα,
Τα τελευταία 2 χρόνια κάνω παρέα με μια κοπέλα με την οποία έχουμε κοινά ενδιαφέροντα, τα παιδιά μας κάνουν παρέα στο σχολείο, εμείς είχαμε πολύ καλή επικοινωνία, μιλούσαμε τηλεφωνικά, πηγαίναμε βόλτες είτε με τα παιδιά μας είτε οι δύο μας,με λίγα λόγια μια καλή φιλική σχέση. Το τελευταίο διάστημα(1-2) μήνες με αποφεύγει συστηματικά, χωρίς να μπορώ να καταλάβω το γιατί και αναρωτιέμαι τι θα ήταν καλύτερο, να την ρωτήσω τι συμβαίνει και αλλαξε ή να το αφήσω έτσι και όπου φτάσει; Φοβάμαι πως αν την ρωτήσω ξεκάθαρα τι συμβαίνει αυτή θα αποφύγει να απαντήσει, λέγοντας δικαιολογίες. Από την άλλη πλευρά με στεναχωρεί αφάνταστα η στάση της! Δεν ξέρω τι να κάνω και νιώθω ότι σε καμία περίπτωση δεν θα ξεκαθαρίσει το τίς πταίει….

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στέλλα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Στέλλα, θα σου πω κάτι που πιθανώς δεν έχεις σκεφτεί (ή μπορεί και ναι, εσύ θα μας πεις). Κάτι έγινε μεταξύ των παιδιών σας κι άλλαξε η στάση της.

Ή κάποιο καυγαδάκι απ’αυτά που κάνουν τα παιδιά στις μικρές τάξεις, καθώς ακόμη δεν έχουν καλοκαταλάβει την έννοια της φιλίας, ή κάποια κουβέντα, ή κάποιο περιστατικό στην τάξη. Πάντως μου φαίνεται αρκετά πιθανόν, δεδομένου ότι οι φιλίες που δημιουργούνται με βάση τα παιδιά παραμένουν όσο η βάση παραμένει: τα συγκεκριμένα παιδιά ως ομάδα. Άπαξ και τα παιδιά απομακρυνθούν, δυστυχώς συχνά η φιλία καταρρέει, όσο κι αν σας ενώνουν κοινές απόψεις και κοινά ενδιαφέροντα.

Ο λόγος είναι πολύ απλός: το παιδί κυριαρχεί στο χρόνο και την ενέργεια της μάνας, κι εφόσον το παιδί της δεν θέλει να κάνει παρέα όπως παλιά με το δικό σου (κάνω την εικασία, σε σένα εναπόκειται να το διαπιστώσεις) νιώθει κι η ίδια αμηχανία να συναντιέστε!

Θα μου πεις και γιατί δεν μου λέει κάτι;

Πιθανόν επειδή το δικό της το παιδί ενοχλήθηκε και δεν θεωρεί η ίδια ικανό λόγο να στο αναφέρει, ωστόσο την ενοχλεί και την ίδια. Πιθανόν επίσης να έχει μπει σφήνα τρίτο παιδί στην διεκδίκηση του δικού της και αφιερώνει εκεί περισσότερο χρόνο.

Τέλος μπορεί να είναι και κάτι που είπες ή έκανες και δεν συνειδητοποίησες ότι την ενόχλησε, αν και πιστεύω ότι μετά από δύο χρόνια επαφών θα καταλάβαινες περίπου τι.

Μια καλή ιδέα είναι να πιάσεις το παιδί σου και να το συζητήσεις διεξοδικά και σε ήρεμο τόνο τι έγινε με το άλλο παιδάκι. Άκου και μη μιλάς. Και κρίνε κατόπιν.

Αν δεν βγει λαυράκι, τότε μπορείς να κάνεις μια απόπειρα να μιλήσεις έμμεσα. Να φέρεις ένα παράδειγμα μιας φιλίας που χάλασε, ας πούμε, επειδή δύο άνθρωποι δεν μιλούσαν με ειλικρίνεια ο ένας στον άλλον. Οι άνθρωποι νιώθουν πιο άνετα να ανοιχτούν όταν δεν νιώθουν σε θέση άμυνας (αυτό που ήδη έχεις αντιληφθεί). Ξανά, άκου και μη μιλάς. Κι ό,τι βγει από την όλη φάση. Απ’τ’ολότελα, καλύτερα θα’ναι. Της δίνεις πάσα να σου μιλήσει. Το υπόλοιπο είναι στο χέρι της, όχι στο δικό σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News