Η Ρένα απαντά: Να πω ότι δεν αντέχω τα μωρά ή να σωπάσω;

Τα μωρά κι η σιωπή ή η κουβέντα με τις φίλες μας.

______________
Η ιστορία της babynot όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σας, να ρωτήσω κάτι σχετικά με την ειλικρίνεια.
Να πω με ειλικρίνεια στην κολλητή μου που έχει κάνει μωρό 40+ ότι κι εγώ που είμαι πάνω κατω ίδια ηλικία με μεγάλα παιδιά, ενήλικο το ένα και ανήλικο μεγάλο το άλλο,ότι δεν την παλεύω με τα μωρά πλέον και τα σχετικά τους, ή να κάνω μόκο και να πίνω τους καφέδες μου σε σαλόνια με ριλαξ και καροτσάκια και μετέπειτα σε παιδότοπους και παιδικά πάρτυ;

Εγώ την έχω προχωρήσει την ζωή μου σε άλλο επίπεδο, και σε θέμα δουλειάς και δραστηριοτήτων εκτός δουλειάς, και αισθάνομαι πλήξη δυστυχώς τώρα μαζί της τις περισσότερες φορές, αλλά είναι πολύ αγαπημένο μου άτομο και θέλω να είναι στη ζωή μου. Αν ομως το πάω όπως θέλω εγώ, σύμφωνα με το πρόγραμμα μου, προφανώς και θα απομακρυνθούμε.

Το ήθελε αυτό το μωρό, ήξερε το ηλικιακό θέμα, έχει και άλλο ένα παιδί ψιλομεγαλο, χρόνια προσπαθούσε για δεύτερο, χάρηκα που το έκανε, την βοηθάω όσο μπορώ γιατί δεν έχει πολλές βοήθειες, αλλά…. αλλά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – babynot

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Να ένα ερώτημα που λέει κάτι που είναι ταμπού και που δεν μπορεί να αποδοθεί σε όσα δεν φτάνει η αλεπού, επειδή είσαι ήδη μάνα.

Ναι, υπάρχει μεγαλείο στο να μεγαλώνεις παιδιά, αλλά αυτό αφορά

1.στα δικά σου τα παιδιά

2.στην περίοδο που τα μεγαλώνεις όντως

Εσύ έχεις περάσεις το Ρουβίκωνα και πλέον έχεις περάσει σε άλλο στάδιο ζωής. Και πολύ καλά κάνεις. Να τα χαίρεσαι τα παιδιά σου και να χαίρεσαι και τον εαυτό σου που έχεις δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να είσαι πλήρης κι απασχολημένη και χωρίς αυτό τον ρόλο.

Όμως η περίοδος αυτή με τα καρότσια, τα θήλαστρα, τα παιχνίδια, το ατέλειωτο αναπάντεχο των καταστάσεων όπου μπορεί να σε βρει το κάθε τι χωρίς προειδοποίηση είναι κουραστική. Εξουθενωτική πραγματικά. Κι ενίοτε, ναι, πολύ βαρετή! Όχι, δεν έχουμε πάντοτε διάθεση να παίξουμε με τα νήπια, πολλές φορές δεν ξέρουμε καν να το κάνουμε, καθώς η γαλούχηση των γυναικών εστιάζει τόσο πολύ στον φροντιστικό ρόλο που ξεχνάμε τελείως πώς να γίνουμε και πάλι παιδιά και μετατρεπόμαστε στις υστερικές μανάδες που λένε 3458 φορές το ίδιο πράγμα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι πώς να αντέξεις, έστω και εμμέσως και δεύτερο χέρι, όλο αυτό τον κυκεώνα για άλλη μια φορά ενώ έχεις προσωπικά ξεμπερδέψει;

Εφόσον αγαπάς τη φίλη, εφόσον αναγνωρίζεις όλα αυτά που λες και προς τιμήν σου που το θέτεις τόσο ευκρινώς μέσα σου, θα έλεγα το εξής.

Η καλύτερη λύση είναι κάπου στο μέσον. Ούτε σκληρή ειλικρίνεια, που θα αφήσει με το στόμα ανοιχτό τη φίλη και την αίσθηση της απόρριψης. Ούτε κι εντελώς μόκο και ακολουθία σε κάθε μπεμπεδο-δραστηριότητα με αποτέλεσμα πικρία και παθητικοεπιθετικότητα (γιατί πώς να κατηγορήσεις για κάτι που δεν μπορεί να κάνει αλλιώς;). Βρείτε ένα μέσο διάστημα χρόνου και χώρου στο οποίο μπορείτε να συνυπάρξετε χωρίς να καταπιέζεστε, όπως φαντάζομαι είχες βρει με άτεκνες φίλες σου όταν μεγάλωνες εσύ τα δικά σου παιδιά. Βρεθείτε για έναν καφέ σπίτι της, ώστε να είναι άνετη με το μωρό, αλλά μην πας σε κάθε παιδικό πάρτυ. Πείτε για κάτι που την απασχολεί, αλλά μην αναλύετε το κάθε ρέψιμο και την κάθε τροφή που βάζει στην διατροφή του.

Μίλησέ της με ευαισθησία για το πώς βλέπεις το θέμα. Θες να βοηθήσεις όταν χρειάζεται, στο μέτρο που δεν νιώθεις να οπισθοχωρείς στις επιλογές σου για το μέλλον σου, θες να συζητήσεις αλλά δεν είστε ΜΟΝΟ μάνες, θέλεις να πείτε και τα δικά σας. Πιστεύω θα το εκτιμήσει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News