Η Ρένα απαντά: Μπορούμε να σταματήσουμε να είμαστε αυτοκαταστροφικοί;

Το να είσαι αυτοκαταστροφικός είναι μια λέξη αρκετά βαριά. Μήπως πρόκειται για κάτι άλλο; Οι φίλοι αντιδρούν καλά στην θετικότητα.

______________

Η ιστορία της Χαμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα, διαβάζω εδω και καιρό την σελίδα και σε νιώθω πλέον σαν κάποιον που με συμβουλέυει τι να προσέχω και που μιλάει ειλικρινά. Πραγματικά δεν ήξερα αν έπρεπε να σου γράψω. Εχω δυο ερωτήσεις.

Το πρώτο πρόβλημα μου ειναι οτι δεν εχω φιλους. Εχω καποιους ανθτωπους να μιλησω για καθημερινά πραγματα, αλλά κανεναν να εμπιστευτώ ή εστω να βγω μια βολτα. Εχω προτεινει απειρες φορες σε διαφορετικα ατομα, αλλα παντα η απάντηση ειναι αρνητική. Εχω αλλαξει και περιβαλλον (αρα δεν ειναι αυτο το προβλημα, αλλα εγω) και συμβαινουν παλι τα ιδια. Μηπως ξερεις κανενα βιβλιο που να λεει πως να βρεις φιλους ή εστω παρεα, γιατι δεν καταλαβαίνω τι κανω λαθος , προσαρμοζομαι στις παρεες, κανω τα παντα, δεν κοροιδευω κανεναν, ακομα και την γνωμη μου δεν λεω και παλι τα ιδια. (Σοβαρα μιλαω για το βιβλίο)

Το αλλο θεμα μου ειναι οτι κανω αυτοκαταστροφικα πραγματα. Π.χ. παιρνω αποφασεις που δεν θελω. Ξερω οτι θα στεναχωρηθω, αλλα επιμενω εκει. π.χ. υπαρχει ενα ταξίδι κι ενω θελω να παω, λεω οχι και επιμενω, ενω ολοι μου λενε να αλλαξω γνωμη, και στο τελος κλαιω μονη μου. Η οικογενεια μου μου λεει οτι εχω αρνητικοτητα πανω μου (που ειναι αληθεια γιατι σε ολα λεω οχι, ενω στην πραγματικότητα θελω το αντίθετο, σαν να τιμωρω τον εαυτο μου για κατι, ενω δεν ειναι οτι καποιος με μειωνει, ειναι ολοι πολλοι υποστηρικτικοι) Η ερώτηση μου ειναι γιατι γινόμαστε αυτοκαταστροφικοι και μπορουμε να σταματησουμε απο μονοι μας ;

ΑΠΟ ΤΗΝ – χαμένη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.

Νομίζω η πρώτη ερώτηση απαντιέται από την πρώτη. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την αρνητικότητα κι αντιδρούν με αποφυγή. Δεν χρειάζεται να προσαρμόζεσαι σε παρέες ή να κάνεις ό,τι οι άλλοι, να μην έχεις δηλαδή δική σου γνώμη. Κι αυτό απωθητικό είναι. Χρειάζεται κυρίως να σε βλέπουν ως κάποια με την οποία θα περάσουν καλά, κάποια που θα τους κάνει να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους. Αυτό είναι που έλκει. Οι άνθρωποι θέλουν να νιώσουν θετικά, να νιώσουν ότι είναι σημαντικοί και ξεχωριστοί για τους άλλους, κι ότι είναι οι ίδιοι διασκεδαστικοί και καλοί στις παρέες (προσπάθησε να γελάς με τα αστεία τους όταν σου φαίνονται ευχάριστα).

Όμως εσύ αναζητάς κάτι παραπάνω. Θέλεις όχι μόνο παρέες, αλλά φιλίες. Αυτό προϋποθέτει κοινές εμπειρίες και βιώματα, μοίρασμα προσωπικών σκέψεων, χρόνο και σφυρηλάτηση σε δυσκολίες. Να είσαι ειλικρινής, αλλά χωρίς να θίγεις, να νοιάζεσαι και να βοηθάς όταν χρειάζεται αλλά χωρίς επικριτικότητα. Θέλει προσπάθεια και επιμονή, θέλει όντως να θέλεις τα συγκεκριμένα άτομα,όχι απλώς φιλίες γενικά… Όπως συμβαίνει και με τις σχέσεις και λαμβάνουμε το ίδιο ερώτημα: πρέπει να θέλεις σχέση με κάποιον συγκεκριμένο (και να θέλει κι εκείνος), όχι απλώς σχέση γενικά κι αόριστα.

Ζητάς βιβλία αυτοβοήθειας. Πέραν του κλασικού Πώς να Κερδίζεις Φίλους και να Επηρεάζεις τους Ανθρώπους (Dale Carnegie), διάβασε το Ψυχο-λογικά Μυστικά που Μακάρι να Γνώριζα Νωρίτερα (Φλαμούρης Δημήτρης) και το Θετική Ενέργεια, Υπέροχη Ζωή (Βεξ Κινγκ). Έχουν καλές κριτικές.

Στο θέμα της αυτοκαταστροφικότητας, θα έλεγα ότι επιλέγεις λάθος λέξη. Μάλλον η λέξη αρνητικότητα (ή ν’αποτολμήσω να το πω μιζέρια; αυτοσαμποτάζ;) αποδίδει καλύτερα το ζήτημα. Είναι κάτι που μόνον με συνειδητή δική σου προσπάθεια μπορεί να ξεπεραστεί. Πιθανώς λες όχι από φόβο. Η άρνηση είναι μια θωράκιση, εφόσον λες όχι, τότε είσαι ασφαλής, δεν διακινδυνεύεις να απογοητευτείς, να δώσεις την εντύπωση ότι είσαι ευάλωτη, να δείξεις ότι θέλεις κάτι που δεν εξαρτάται από σένα. Θα πρέπει να κάνεις νοητική σημείωση να δοκιμάζεις πράγματα, να είσαι πιο ανοιχτή σε προτάσεις, να βασίζεσαι στις υποδείξεις αυτών που εμπιστεύεσαι. Η υπερβολική έλλειψη εμπιστοσύνης είναι κι αυτό φόβος. Αν φοβάσαι πολύ κι αυτό δυσκολεύει την καθημερινότητά σου, τότε χρειάζεσαι θεραπεία.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News