Η Ρένα απαντά: Μπήκα στη λούπα των ειδικών για κάθε τι

Κάθε μέρα σκέφτομαι αν συμβαδίζουν όσα κάνω με όσα διαβάζω και ακούω. Και αναρωτιέμαι ειλικρινά αξίζει να κάνω τόσα σεμινάρια; Ή απλά πετάω λεφτά;

__________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σας!

Μαμά 2 αγοριών εδώ 3 ετών και 8 μηνών. Ερώτηση προς τη Ρένα μας αλλά και όσες και όσους γνωρίζουν.

Έκανα ένα από αυτά τα διαδικτυακά σεμινάρια για τον ύπνο το οποίο, νιώθω ότι με άγχωσε παρά με βοήθησε. Μετά έδωσα σε άλλη μια ειδικό μια ευκαιρία και ένα ένα σεμινάριο για το κόψιμο της πάνας, που μπορώ να πω ότι πολύ με βοήθησε.

Η ερώτηση μου;

Νιώθω ότι στην προσπάθεια μου να τα κάνω όλα καλά, εχω μπει στην λούπα των ειδικών και πια κάθε μέρα σκέφτομαι αν συμβαδίζουν όσα κάνω με όσα διαβάζω και ακούω. Και αναρωτιέμαι ειλικρινά, αξίζει να κάνω τόσα σεμινάρια; Ή απλά πετάω λεφτά; Τι γνώμη έχετε για αυτά τα σεμινάρια τροφής, πάνας, πιπίλας, ύπνου που κυκλοφορούν. Σίγουρα δεν είναι όλα το ίδιο. Σίγουρα δεν ταιριάζουν σε όλες μας. Αλλά αναρωτιέμαι αν μέσα στο άγχος μου υπερβάλλω. Και στα 2 σεμινάρια ήταν και ο άντρας μου, ο οποίος αρχικά ήταν πιο διστακτικός και τώρα πιο θετικά προσκείμενος, από ότι εγω. Οπότε, βλέπω στην πράξη ότι σε 2 ανθρώπους επέδρασε διαφορετικά στο πόσο ικανοποιήθηκαν με τις γνώσεις που έλαβαν.

Γενικά αγχώθηκα τον τελευταίο καιρό και δεν κατέληξα αν η λύση είναι κάποια τέτοια σεμινάρια και συνεδρίες ή απλά να κατανοήσω ότι δεν έχουν όλα ένα μονοπάτι σωστό ή και κάτι ακόμα που δεν έχω σκεφτεί.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αγγέλα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αρχικά, να σου ζήσουν τα παιδάκια σου!

Το παιδί, αντίθετα από ένα αντικείμενο, όπως η κατσαρόλα ή το ισιωτικό μαλλιών, δεν εκφράζει συγκεκριμένη προβλεπόμενη αντίδραση σε συγκεκριμένα ερεθίσματα κάθε φορά. Δεν είναι πατάω το κουμπί ανάβει η συσκευή. Ή το κρατώ πολύ ώρα στο ρεύμα θερμαίνεται υπερβολικά. Είναι άνθρωπος, όχι μηχάνημα, δεν έχει πάντοτε προβλέψιμες αντιδράσεις. Ταυτόχρονα διαφέρει από τις άλλες κατσαρόλες και τα άλλα ισιωτικά, δεν έχει συμπεριφορά χυμένη στο μπετόν, είναι πιο ελαστική. Κάθε άτομο έχει τις ιδιαιτερότητές του που καθορίζουν και τις συμπεριφορές του, γενικός κανόνας είναι κάπως δύσκολο να εξαχθεί.

Τούτου λεχθέντος δεν απαξιώνω τους επιστήμονες των παιδαγωγικών, της μαιευτικής ή της αναπτυξιολογίας, σε καμμία περίπτωση. Και φυσικά οι επιστήμες τους εξελίσσονται, όπως όλες οι επιστήμες, γι’αυτό και βλέπουμε ότι ανά γενιά ή και πιο συχνά ανανεώνονται οι κατευθυντήριες γραμμές. Δεν είναι δηλαδή άγνοια η διαφορετική ίσως άποψη ανάμεσά τους, αλλά αλλαγή πρωτοκόλλων.

Υπήρχε μια φάση στην οποία συμβούλευαν στα σοβαρά επιστήμονες (μέθοδος Ferber) να αφήνεις το μωρό να ουρλιάζει στην κούνια για να συνηθίσει να αυτορυθμίζεται στον ύπνο, με σταδιακά μεγαλύτερο χρόνο ανταπόκρισης. Περιττό να πω ότι αν το αντέχει το μωρό (που δεν ξέρουμε αν του βγει αργότερα σε αδυναμία συναισθηματικής ασφάλειας), συχνά δεν το αντέχουν οι γονείς ή οι γείτονες! Κάποτε για να κοιμηθούν τα μωρά στη Βόρεια Ευρώπη συμβούλευαν να τα αφήνουν έξω στο κρύο (και πολλοί γονείς το έκαναν). Έχουν συμβεί θάνατοι βρεφών έτσι… Θέλω να πω, κοντά στο νου κι η γνώση. Διυλίζουμε τη γνώση με βάση και το προσωπικό μας οικογενειακό περιβάλλον και τις αντοχές μας.

Αναρωτιέμαι βέβαια κι εγώ μαζί με σένα για την επάρκεια ορισμένων που πλασάρονται μέσω δημοφιλών πλατφορμών (όπου καμμιά φορά ό,τι δηλώσεις είσαι), αλλά αυτό έχει να κάνει με την έρευνα και την εμπιστοσύνη που χτίζεται με συγκεκριμένους επαγγελματίες. Υπάρχουν και σοβαροί άνθρωποι. Όμως το ουσιώδες είναι άλλο.

Υποτίθεται η ενημέρωση για θέματα ανατροφής και φροντίδας παιδιών έχει σκοπό να σε εξοπλίσει με αυτοπεποίθηση και επάρκεια διαχείρισης, όχι να σε γεμίσει ενοχές κι αμφιβολίες. Η γνώση υποτίθεται είναι δύναμη. Το μεγαλύτερο προσόν του γονιού είναι η πεποίθηση ότι κάνει το καλύτερο που μπορεί για το παιδί του, δηλαδή η πίστη στον εαυτό του, στις ικανότητες που αποκτά καθώς το παιδί μεγαλώνει, όχι η αυτουπονόμευση κι η αυτομαστίγωση που είναι παραλυτικές. Πιθανώς, εφόσον έχετε διαφορετική απόκριση στα σεμινάρια με τον σύζυγο, αν εκείνος το παίρνει λιγότερο αγχωμένα, άρα πιο αποτελεσματικά, ας παρακολουθεί ο ίδιος κι ας μεταφέρει επί του πρακτέου τις γνώσεις του. Αν είναι να μαλώσετε ή να κάνετε διαφορετικά πράγματα όμως που θα δυναμιτίζουν το οικοδόμημα, τότε ίσως χρειάζεται πρότερη συνεννόηση μεταξύ σας. Αυτό εσείς το ξέρετε, εσείς θα το δείτε.

Πάντως σε γενικές γραμμές αυτά με το πρόγραμμα πάνας, ύπνου, φαγητού και πιπίλας είναι ευχολόγια που συνήθως λένε όσοι είναι εκτός χορού -ή πληρώνονται για να τα πουν, είναι δηλαδή το επάγγελμά τους κι επομένως πρέπει να τα πουν σε κάποιο επίπεδο, αλλιώς γιατί να τους συμβουλευτείς; Οι σοβαροί επαγγελματίες αν τους ρωτήσεις πιο μέσα, θα σου παραδεχτούν ότι δείχνουν έναν δρόμο και δεν βγάζει πάντα στο ίδιο σημείο όλους. Αυτό που σου λέω πιο πάνω δηλαδή.

Συνοπτικά. Αν το παιδί είναι «εύκολο», θα πιάσουν τα προγράμματα, χωρίς να σημαίνει ότι κάνετε κάτι καινοτομικό που λειτουργεί -και να μην τα κάνατε έτσι, πάλι καλά θα ρολλάριζε το πράγμα. Υπάρχουν ελάχιστα παιδιά που τρώνε πχ. μπάμιες, δεν σημαίνει ότι οι γονείς τους ήταν φωστήρες και τα έκαναν όλα σωστά. Αν το παιδί είναι «δύσκολο», δεν θα πιάσουν, γιατί ακριβώς δεν είναι μαγικά προγράμματα. Πάλι δεν σημαίνει ότι οι γονείς είναι ανίκανοι, ούτε ότι κάνουν τα λάθος πράγματα. Ούτε ένα παιδί είναι δύσκολο σε όλα, απλά εστιάζουμε εκεί που δυσκολευόμαστε εμείς οι γονείς. Ανθρώπινο. Σε γενικές γραμμές μόνο καταστάσεις εξαιρετικά λάθος από πλευράς των γονιών (παραμέληση, κακοποίηση, υστερίες, βία και τέτοια πράγματα) αποσυντονίζει το βρέφος και το νήπιο, με αποτέλεσμα να προκαλεί αναστάτωση, επομένως εσείς που έχετε κάθε καλή πρόθεση και το παλεύετε ειλικρινά δεν ανήκετε σε αυτή την περίπτωση. Ηρεμήστε λοιπόν και θα αντιμετωπίσετε ό,τι έρθει καθώς έρχεται. Το μεγάλο σου παιδάκι σιγά σιγά αυτονομείται, θα δεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News