Σκέφτομαι ότι ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ, είμαι πιο ήρεμη όταν κάθομαι σπίτι, ζωγραφίζω, μαγειρεύω, φτιάχνω κέικ, χαλαρώνω στην αυλή, διαβάζω. Από την άλλη- νιώθω σαν να πετάω ό,τι έχω χτίσει.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα σε όλες και σε όλους.
Βρίσκομαι στα mid 30s να κάνω ολική ανασκόπηση στην ζωή μου και να βλέπω ότι όλα αυτά που έχω καταφέρει και που ονειρευόμουν από παιδάκι δεν με γεμίζουν εν τελεί!
Ας το πάρω από την αρχή λοιπόν, εγώ μεγάλωσα σε οικογένεια με μαμά να εργάζεται σε πολυεθνική, και πάντα να έχω στο μυαλό μου ότι θα κάνω καριέρα και η οικογένεια μπλιαχ – είναι για τα κοριτσάκια (ναι, κορίτσια μην βαράτε, απαράδεκτη το ξέρω)
Τελείωσα την σχολή, έκανα μεταπτυχιακό και έφυγα σε μυστηριώδη, βροχερή χώρα της βόρειας Ευρώπης όπου επεσα με τα μούτρα στην δουλειά και έπιασα ότι ευκαιρία δινόταν. Ανέβηκα και επαγγελματικά και σε μισθό. Παράλληλα είχα και μια μακροχρόνια σχέση με Έλληνα που έληξε σε μια νύχτα 3 χρόνια πριν όταν ξεκίνησε να πέφτει το θέμα του παιδιού, που εγώ μέχρι τότε δν πολυκαιγομουν αλλά αυτός ήταν κάθετος όχι.
Anyway, μετά τον χωρισμό, έκανα ακόμα μεγαλύτερο φοκους στην δουλειά, κυνήγησα μια πολύ καλή θέση που 5-6 χρόνια πριν ήταν dream job, κ πήρα μια πολύ καλη αύξηση.
Θέλω να πω, είμαι ανεξάρτητη, δεν έχω άγχος οικονομικό, έχω πλάνα μακροπρόθεσμα (πχ αγορας σπιτιού στα επόμενα 2 χρόνια) ταξιδεύω, ψωνίζω και γενικά χαίρομαι την ζωή μου. Κάνω ένα πολύ high stress επάγγελμα που πάντα έλεγα πως το αγαπώ και γενικά, είμαι καλή στην δουλειά μου.
Ε κορίτσια, τίποτα απολύτως από όλα αυτά δεν με γεμίζει. Δεν είναι ότι είμαι θλιμμένη ή περνάω κατάθλιψη, απλά όλη η χαρά που έπαιρνα από την δουλειά μου έχει εξαφανιστεί. Ξέρω ότι τον χειμώνα φλέρταρα με το burn out αλλά όλο αυτό το άδιασμα που νιώθω κάπως λίγο όλο με έχει κλονίσει.
Όλο αυτό πάει σε συνδυασμό ότι τον τελευταίο χρόνο έχω σχέση με ένα άντρα ο οποίος είναι κ αυτός σε ακόμα πιο απαιτητική θέση από εμένα. Μου δείχνει τρομερή αγάπη, κατανόηση και υποστήριξη, έχουμε κοινά θέλω για το μέλλον μας (που περιλαμβάνουν και την δημιουργία οικογένειας) και γενικά νιώθω ερωτευμένη, ασφαλής και ήρεμη. Ε αυτός ο άντρας λοιπόν μου λέει ότι θέλω να κάνεις ότι θέλεις, και θέλω να σε στηρίξω σε αυτό και ότι αν θες να είσαι σπίτι ή να δουλεύεις λιγότερο, εγώ θα το υποστηρίξω και θα στο το προσφέρω. Και ενώ ενδόμυχα σκέφτομαι ότι ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΘΕΛΩ, είναι πιο ήρεμη όταν κάθομαι σπίτι, ζωγραφίζω, μαγειρεύω, φτιάχνω κέικ, χαλαρώνω στην αυλή, διαβάζω. Από την άλλη- νιώθω σαν να πετάω ό,τι έχω χτίσει ή ότι αν διαλέξω κάτι άλλο από την καριέρα μου είμαι λιγότερο boss girl ή δεν ξέρω και εγώ τι.
Να πω ότι αφορμή για όλη αυτή την εσωτερική αναζητηση ήταν μια μέρα που σκρολαρα στο ίντσα και έπεσα πάνω σε έναν λογαριασμό μιας μανούλας σε ένα χωριό με 5 παιδιά, και παιδιά ξεκίνησα να κλαίω με αναφιλητά. Μου έκανε τρομερό trigger.
Ακούω σκέψεις
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μπερδεμένη καριερίστα
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Θέλεις να ακούσεις σκέψεις, κι επομένως σκέψεις θα σου δώσω να ακούσεις, δεν θα σου πω τι να κάνεις. Εσύ κρίνεις στο τέλος. Έχει όμως σημασία να σου εξηγήσει κάποιος ορισμένα πράγματα.
Με ανησυχεί πάρα πολύ ότι βιώνουμε ένα τεράστιο συντηρητικό πισωγύρισμα στα φεμινιστικά ζητούμενα. Ο κόσμος έχει κουραστεί με τις δυσκολίες της permacrisis και σε συνδυασμό με τον εξωραϊσμό του παρελθόντος (μια cinemascope ζωηρόχρωμη αποτύπωση των 1950s με ρομαντικοποιημένα κοινωνικά χαρακτηριστικά) θέλει να γυρίσει σε «απλές, αγνές μορφές ζωής του παρελθόντος», «στα καλά χρόνια». Αγνοεί ή ακόμη χειρότερα μοιάζει να αγνοεί ότι αυτά «τα παλιά καλά χρόνια» ήταν γεμάτα ξενοφοβία, ομοφοβία, άπειρη γυναικεία καταπίεση, βωβούς βιασμούς και γκαζοντεκέδες με λάμπες υγραερίου συν τουαλέτες στην ύπαιθρο έξω από το οίκημα. Για τους άντρες που έχουν χάσει τ’αυγά και τα πασχάλια με την τωρινή κατάσταση, όπου οι γυναίκες ως οικονομικά ανεξάρτητες «βγάζουν γλώσσα» και μπορούν να σηκωθούν να φύγουν ανά πάσα στιγμή (εξ ου κι οι γυναικοκτονίες), αυτό είναι σοβαρή απώλεια προνομίου. Κι αυτός που χάνει το προνόμιό του κάνει λυσσασμένες προσπάθειες να το ανακτήσει. Εκείνο όμως που με ανησυχεί ακόμη περισσότερο είναι που υπάρχουν πολλές γυναίκες που εναγκαλίζονται αυτό το πισωγύρισμα! Έρχονται επιστολές από εργαζόμενες που λένε τα ίδια με σένα, βαρέθηκα, κουράστηκα, μήπως να μείνω σπίτι να κάθομαι; Το αποδίδω σε όντως άγνοια και θα το εξηγήσω.
Είσαι στα mid-30s σου μεγάλωσες με εργαζόμενη μαμά. Όλες οι γυναίκες από την δεκαετία του ’70 κι έπειτα ήταν σε ποικίλο βαθμό απελευθερωμένες, χάρις στις κατακτήσεις του φεμινισμού και την πρόοδο των κοινωνικών αγώνων. Δεν έχεις δει πώς ήταν πιο παλιά, όταν οι γυναίκες γεννοβολούσαν δίχως αύριο και είτε δούλευαν ΒΑΡΙΑ στα χωράφια, είτε γίνονταν εσαεί φροντίστριες μωρών, παιδιών, πεθερικών και ηλικιωμένων συγγενών μέχρι να βγει η ψυχή τους. Η γυναίκα που κάνει οικογένεια κι αποφασίζει να εργαστεί από το σπίτι της (οικιακά δηλαδή) δεν είναι κάποια που «κάθεται σπίτι, ζωγραφίζει, μαγειρεύει, φτιάχνει κέικ, χαλαρώνει στην αυλή, διαβάζει» όπως το παρουσιάζεις. Εφόσον κάποιος άλλος την συντηρεί (γιατί αυτό γίνεται) αυτός ο άλλος είναι ο χορηγός της, ο δερβέναγάς της, ο αφέντης της. Δεν πρόκειται για κάποιο ΔΩΡΟ, όπως σου παρουσιάζεται, ή για απλή υποστήριξη, προκαλεί μια τεράστια εξάρτηση κι υποχρέωση. Θα πληρώνεις την διαβίωσή σου με άλλους τρόπους, όχι όλους επιθυμητούς. Τώρα δεν στο λέει, όταν όμως σφίξουν τα γάλατα θα στο πει («εγώ που σου παρέχω…») και τότε θα σου κακοφανεί, αλλά δεν θα υπάρχει διέξοδος. Κι αν υποθέσουμε ότι αυτές οι ασχολίες γίνονται παράλληλα με τα οικιακά και δεν σου είναι επαχθή τα οικιακά, τα οποία είναι σε αρκετό κόσμο ανεξαρτήτως φύλου επειδή είναι επαναλαμβανόμενα, ανιαρά και άνευ δημιουργικής αξίας, η απόκτηση παιδιών αλλάζει άρδην όλο το σκηνικό. Εκτός αν είναι τίποτα εκατομμυριούχος και πορεύεστε με πέντε νταντάδες και δυο οικιακές βοηθούς, εκεί πράγματι περνάς ζωή και κότα κι οι υποχρεώσεις στο σύζυγο είναι άααααλλου τύπου (όχι όμως απαραίτητα ευχάριστες, επαναλαμβάνω!).
Η μέση γυναίκα που μένει στο σπίτι να αναθρέψει παιδιά χωρίς εξωτερική αμειβόμενη δουλειά δουλεύει περισσότερο, χωρίς άδειες και ρεπό, 24/7 κι αν δεν έχει βοήθεια για τα παιδιά δεν προλαβαίνει ούτε μπάνιο να κάνει ήσυχη, ούτε την ανάγκη της στην τουαλέτα να κάνει καλά καλά! Μέσα στα πρώτα δυο έτη βάζει και καμμιά τριανταριά κιλά (εντάξει υπερβάλλω αλλά όχι και πάρα πολύ) που κατόπιν την αποτρέπουν από όλες τις δημοφιλείς συμβουλές «ειδικών» και μη για άσκηση, χόμπυς και δραστηριότητες. Συν την συζυγική ανία και βαρεμάρα κι αχαριστία («και τι κάνεις; κάθεσαι όλη μέρα και σε ταΐζω!»), σε σημείο που αναλογίζεται πόσο καλά ήταν χωρίς παιδιά και τι βλακεία που έκανε που διάλεξε αυτόν τον δρόμο. Δεν στο ομολογούν οι γυναίκες σε αυτή τη θέση, επειδή τσούζει πολύ και δεν προβλέπεται επιστροφή των παιδιών στον κατασκευαστή, αλλά έτσι είναι για ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΣΜΟ. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα και προκύπτουν μόνο εφόσον υπάρχει πολύ χρήμα και πολλή διαθέσιμη βοήθεια. Ξαναλέω, αυτά που βλέπεις στο insta και στα σόσιαλ είναι εκ του πονηρού και πρέπει να σου χτυπάνε καμπανάκια, όχι να τα βλέπεις ειδυλλιακά και να τα ζηλεύεις. Έχουμε αναφερθεί στο trad wife κίνημα αναλυτικά στο παρελθόν στο Α, μπα. Να κάνεις παιδιά, αφού το θέλετε, ποιος λέει όχι, αλλά συνειδητοποιημένα και με πρόγραμμα. Να αλλάξεις και δουλειά (κάτι δικό σου ίσως; γίνεται;) αφού αυτή σε έχει φέρει στα όρια του burn out. Όταν ένα φαγητό μας φέρνει αλλεργία αλλάζουμε το φαγητό, δεν το κόβουμε τελείως! Κι όλα θα βρουν το δρόμο τους κατόπιν. Είμαι αυστηρή επειδή πρέπει. Πρέπει!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Πιο ήρεμη όταν κάθομαι σπίτι, ζωγραφίζω, μαγειρεύω, φτιάχνω κέικ, χαλαρώνω στην αυλή, διαβάζω.” Κι εδώ γελάμε. Αχ γραφουσα, είναι τόσο αφελής ο τρόπος σκέψης σου. Αν έχεις παρακολουθήσει λίγο το σάιτ, θα δεις τι γράφω ως γυναίκα με σύζυγο και ως μητέρα που μεγαλώνει μόνη της χωρίς βοήθεια δύο παιδιά. Όλα αυτά που σου είπε η Ρένα, και καθόλου υπερβολικά δεν είναι, αλλά ακριβώς έτσι. Ειδικά αυτή η τουαλέτα…πονεμένο θέμα. Μα την αλήθεια έτσι είναι και το έχω καημό να κάτσω μια φορά με την ησυχία μου. Πάω να κάτσω, μπαμ την πόρτα το ένα παιδί, θέλει νερό, πάω να… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό το σχόλιο πρέπει να καρφιτσωθεί πάνω-πάνω από τη διαχείριση!
Συμφωνώ απόλυτα, πριν 9 χρόνια έκανα δύο δουλειές κ επέστρεφα σπίτι μετά τις 9 για τρία χρόνια. Η κούραση που ένιωθα τότε δεν ήταν τίποτα συγκριτικά με την κούραση που ένιωσα ως νέα μαμά. Η δουλειά που έριχνα τότε δεν ήταν τίποτα σε σχέση με τη δουλειά που έριξα ένα χρόνο στο σπίτι, μόνη με το παιδί – ο άντρας μου έφευγε τότε 7 το πρωί κ επέστρεφε 7 το απόγευμα λόγω απόστασης. Αυτό που δε σου λέει κανείς είναι ότι το να είσαι μαμά είναι δουλειά 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, 7 μέρες την εβδομάδα χωρίς διάλειμμα – εκτός κ… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή η αντρική νοοτροπία που πιστεύουν ότι όποιος κάθεται σπίτι σημαίνει ότι διασκεδάζει, είναι ο,τι πιο ύπουλο υπάρχει εις βάρος των γυναικών. Θυμάμαι είχα διαβάσει για μια γυναίκα που ο άντρας της της έλεγε το κλασικό, εγώ δουλεύω εσύ κάθεσαι, έβγαλε φωτογραφίες και βιντεάκια από διάφορες στιγμές της ημέρας της, και του τα έστελνε λάιβ ενώ εκείνος ήταν στο γραφείο. Μια με τα παιδιά, τα ψώνια, το μαγείρεμα, όλα τα στιγμιότυπα είχαν κι από μια δουλειά. Μόνο έτσι εκείνος κατάλαβε κάπως. Μηδέν κατανόηση εκ μέρους των αντρών, λες και οι δουλειές και τα παιδιά γίνονται μόνα τους ως δια μαγείας.… Διαβάστε περισσότερα »
Και να συμπληρώσω ότι μας κάνουν τους έξυπνους οι άντρες, ενώ οι ίδιοι θα είχαν πελαγωσει σε παρόμοιες καταστάσεις. Όσες φορές είμαι κάπου έξω κι έχει τύχει να δω οικογένεια όπου η μαμά κάπου έχει πεταχτεί κάπου κι έχει μείνει για λίγο ο μπαμπάς με το μωρό ή ένα πολύ μικρό παιδί, κι έχει αρχίσει να κλαίει το μικρό, από περιέργεια έχω παρατηρήσει την αντίδραση του μπαμπά. Ειλικρινά το 99% αυτών των αντρών, δεν έχουν προσπαθήσει ούτε καν να ηρεμήσουν το παιδί ή να δουν τι θέλει, αλλά έψαχναν αμέσως απεγνωσμένα τη γυναίκα τους, με ένα άγχος, λες και τους… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή εσείς τώρα περιγράφετε πώς είναι να είσαι μαμά;
Εσείς με δουλειά και μικρά παιδιά είστε πιό ξεκούραστη; τα προλαβαίνετε όλα;
Η διαφορά του υποστηρικτικού συντρόφου από εκείνον που παρουσιάζεται υποστηρικτικός είναι απλή. Μας λες ότι ο σύντροφός σου θα σε υποστηρίξει αν θέλεις να δουλεύεις λιγότερο ή καθόλου. Θα σε υποστηρίξει το ίδιο όμως αν ήθελες να δουλέψεις περισσότερο ή αν ήθελες να εκτινάξεις τη καριέρα σου? Ή μήπως τότε θα άρχιζε τα ” τα παιδιά χρειάζονται τη μαμά τους στο σπίτι ” ή ” δεν έχω ακούσει για σχέσεις ευτυχισμένες όταν η γυναίκα δουλεύει πολύ” . Εκεί θα καταλάβεις αν σε υποστηρίζει. Γιατί εύκολα υποστηρίζουν ο,τι τους συμφέρει. Εγώ θα σου έλεγα πριν πάρεις τέτοια απόφαση , να δεις… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω στο τεστ του αν θέλει να εκτινάξει την καριέρα της.
Αν κι όταν αρχίσουν αυτά, έχει χαθεί το παιχνίδι.
Δεν είπα για τεστ. Λιγο έως πολύ όλες ξέρουμε τι θα απαντούσε ο σύντροφός μας αν έχουμε συζητήσει και έχει ξεδιπλώσει τις απόψεις του. Άλλο αν δε θέλουμε να δώσουμε βάση πολλές φορές. Και η γραφουσα όταν εξηγούσε την υποστήριξη του συντρόφου , αυτά τα δύο τα άφησε απέξω καταλάθος εξεπητηδες. ( Το δουλεύω πολύ κα κάνω σπουδαία καριέρα εννοώ). Υποστηρικτικός είναι στο δουλεύω λιγότερο ή καθόλου. Γιατί να μην είναι? Βέβαια μπορεί και να κάνω λάθος και να μην αναφέρθηκαν γιατί η ίδια δε τα σκέφτεται τώρα. Εκείνη ξέρει. Έτσι έλεγα κι εγώ κάποιον υποστηρικτικό στα νιάτα μου που… Διαβάστε περισσότερα »
Ως εργαζόμενη και μαμά θα σε συμβούλευα μην τυχόν και μείνεις οικειοθελώς χωρίς εισόδημα για κανέναν απολύτως λόγο. Ρε κορίτσια, τι παθαίνετε; Εχτισες μια καριέρα με τόσο κόπο και τώρα τι; Θα την κλωτσήσεις; Ξέρεις πως αλλάζει η αντίληψη της πραγματικότητας όταν χάσεις αυτά που θεωρείς δεδομένα; Βρες μια άλλη δουλειά ναι, αλλά προς Θεού μην εξαρτηθείς ποτέ από άλλον για το βιοπορισμό σου. Ο,τι κι αν σου τάζει.
Το ότι στα mid 30s αφήνεις τις υποσχέσεις του instagram να επηρεάσουν αποφάσεις ζωής, πρέπει να το δείς λίγο.
Δεν είναι τόσο αφελής η γραφουσα, παιδιά και γάμο θέλει, έχασε χρόνια με τον άλλο τύπο αλλά φέρνει και η ίδια ευθεία στην τελική ανάλυση.
Τώρα αισθάνεται Burnout και ένα είδος ανυπομονησίας…
Η Ρενα στα έγραψε όλα και συμφωνώ μ πλήρως με την ανάλυση της. Κι εδώ τα κωλοσοσιαλ (βλ και την δική κατά τις meta σχετικά με την συνειδητή και σκόπιμη πρόκληση εθισμού σε ανήλικα παιδιά) μας καίνε το μυαλό και το πνεύμα επιβάλλοντας υπογείως κι εντέχνως μια νοσταλγία του πεου για ρόλους του παρελθόντος που στην πράξη έκαιγαν κι ακύρωναν μαζικά τις γυναικεία υπάρξεις. Η μλκ που δέρνει τις πελουσιες ελίτ προστάζει επιστροφή στο παρελθόν, τότε που οι γυναίκες δεν είχαν καν δικά τους φράγκα ούτε δικαίωμα ψήφου, έτρωγαν ξύλο χωρίς να λογοδοτεί ποτέ και πουθενά ο ξυλοκόπος που ξυλοφόρτωσε… Διαβάστε περισσότερα »
Η οικονομική εξάρτηση από έναν άνδρα είναι επικίνδυνη ακόμα κι αν είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου.
Μην τα παρατάτε για κανέναν.
Καποιες είστε τόσο ταλαιπωρημένες από την εργασιακή καταπίεση και το πολύ στρες στη δουλειά, που το έχετε τόσο ειδυλλιακά στο κεφάλι σας και ονειρεύεστε το μικρό σπίτι στο λιβάδι. Αν είχες πολλά ΔΙΚΑ σου λεφτά και δυνατότητα για ντανταδες και ανθρωπους να σου καθαρίζουν, θα έλεγα ναι γιατί όχι το δοκιμάζεις και βλέπεις. Επειδή από αυτά που λες δεν ισχύει το βρίσκω μια πολύ ΚΑΚΗ ιδέα. Πρώτον, εμένα μου ακούγεται red flag μια σχέση του ενός χρόνου να σου λέει έτσι από μόνος του αν θες, να μείνεις σπίτι. Συζητήσατε για γάμο; Συγκατοικείτε; Κάτι δε μου αρέσει καθόλου σε αυτή… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω κι εγώ με την Ρένα πάνω – κάτω αλλά θα σημειώσω και το ότι δεν είναι κακό να φέρνουμε κάτι από το παρελθόν στο σήμερα. Και δεν εννοώ την tradwife με την οποία διαφωνώ κάθετα αλλά θα σου πω μια ιστορία που ίσως βοηθήσει στις όποιες αποφάσεις σου. Γνωστό μου ζευγάρι (γύρω στα 45 σήμερα) πριν πέντε χρόνια αποφάσισε να φύγει από την Αθήνα μαζί με τα δύο παιδιά τους (δημοτικού τότε, πλέον γυμνάσιο) και να παρατήσει πολύ καλοπληρωμένες δουλειές (3000+ ο καθένας τον μήνα) μετά από τρελό burnout. Αγόρασαν ένα κτήμα με μηλιές, κάπου κοντά στο Πήλιο… Διαβάστε περισσότερα »
Εξαιρετικό σχόλιο!
Όλους εσάς που ζείτε στην Αθήνα/ Θεσσαλονίκη σας έχω για μαζοχιστες/ μισοτρελους. Θα μου πείτε εσύ δεν ζεις στην Φρανκφούρτη;
Δεν συγκρίνεται γενικά η βόρεια Ευρώπη με το μπαχαλο τον δύο αυτών πόλεων. Τι να πρωτοαναφερω τρελοκομείο
Εγώ στενοχωριέμαι που δε μπορούμε ως γυναίκες να βρούμε ησυχία πουθενά.Δεν έχουμε επιλογές ,ενώ οι άντρες έχουν .Τι εννοώ;Οι άντρες όταν μένουν με την μάνα τους ή την γυναίκα τους , κουράζονται μόνο στην δουλειά τους .Ακόμη και όταν είναι άνεργοι δεν κάνουν οι περισσότεροι τίποτα στο σπίτι .Οι γυναίκες είμαστε ανάμεσα στο να μας καταπιέζει ο καπιταλισμός και η πατριαρχία αν επιλέξουμε το νοικοκυριό.Δηλ ή θα μας πεθάνει στην κούραση το αφεντικό ή στο σπίτι το νοικοκυριό ,τα παιδιά και τα σκυλιά.Ζηλευω αυτές τις τυχερές που δεν χρειάστηκε στη ζωή τους να κουραστούν .Και φυσικά λόγω πατρικής περιουσίας .Ή… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι λίγο ή του ύψους ή του βάθους μου φαίνεται. Δηλαδή στον κλάδο σου δεν υπάρχει μια πιο middle θέση ή κάτι part-time; Ακόμα και αν όχι, σίγουρα έχεις αναπτύξει transferable skills για να μετακινηθείς σε κάτι άλλο. Για τα “οικιακά” τα έχω ξαναπει… τα οικιακά κάποτε ήταν όντως βαριά και χρονοβόρα δουλειά. Το 2026, με πλυντήριο/στεγνωτήριο, ηλεκτικές σκούπες και roombas, airfryers, supermarket κλπ τα οικιακά δεν είναι αυτά που ήταν. Πόοοοοσες ώρες θέλεις να κάνεις ζάφτι ένα σπίτι αν το κάνεις κάθε μέρα; Εγώ φίλη πιστεύω ότι θα κόψεις φλέβα από τη βαρέμαρα. Οκ θα ζωγραφίσεις. Θα κάνεις και… Διαβάστε περισσότερα »
Δυσκολεύομαι ειλικρινά να καταλάβω πως ένας άνθρωπος της δικής σου ευφυίας,γιατί. για να καταφέρεις όσα κατάφερες στον επαγγελματικό τομέα σημαίνει πως είσαι αρκούντως ευφυής,επηρεάζεται συναισθηματικά από εικόνες οικογενειακής ζωής που ανήκουν σε άλλον αιώνα.Τέλος πάντων.. Κοίτα,η οικονομική σου ανεξαρτησία ΠΡΕΠΕΙ να είναι μη διαπραγματεύσιμη. Από κει και μετά κάνε ό,τι τραβάει η καρδούλα σου. Εχε υπ όψιν σου πως ο υποστηρικτικός συντροφος,μπορεί κάποια στιγμή για χ,ψ,ω λόγους να λακίσει και να βρεθείς χωρίς εισόδημα με δύο ανήλικα στη πλάτη. Ρύθμισε με άλλο τρόπο τα επαγγελματικά σου ,ωστε να σε πιέζουν λιγότερο,έστω και με χαμηλότερο μισθό. Η άλλαξε τελείως επαγγελματικό προσανατολισμό,αλλά… Διαβάστε περισσότερα »