Η θέση μου ποιά είναι ως γυναίκα;
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γράφω εδώ γιατί θέλω μια συμβουλή αντικειμενική από κάποιον που είναι εξω από την κατάσταση και το βλέπει πιο καθαρά.
Έχω σχέση με ένα παιδί 19 και αυτός σαν και εμένα εδω και δύο μήνες. Αυτός αυτή την στιγμή είναι φαντάρος αλλά είναι στα τελειώματα απολύεται τον Γενάρη όμως γνωριστήκαμε και τα φτιάξαμε μέσα σε συνθήκες στρατού και επειδή είναι μακριά δεν βλεπόμαστε συχνά. Βρεθήκαμε τον Οκτώβρη όταν είχε πάρει άδεια, έμεινε σπίτι μου περάσαμε γενικά χρόνο μαζί όμως δεν ξαναπήρε άλλη άδεια από τότε και έχω να τον δω έναν μήνα και παραπάνω.
Στην αρχή της σχέση μας είχαμε αυτό που λέμε τον ενθουσιασμό. Μιλούσαμε συνέχεια όλη μέρα και ας ήταν στον στρατό. Όταν όμως γύρισε ξανά στην μονάδα του από την άδεια όλο αυτό άλλαξε. Με εξήγησε βέβαια ότι τον έχουν χώσει με υπηρεσία και τα συναφή οπότε η επικοινωνία μας μέχρι τώρα ήταν ναι μεν καθημερινή αλλά όχι συνέχεια. Δηλαδή υπάρχουν φορές που με σνομπάρει άμα έχει υπηρεσία ή το οτιδήποτε άλλο αλλά δεν τον κατηγορώ για αυτό γιατί πάντα με.εξηγεί τον λόγο που δεν θα με.απαντάει και επειδή ξέρω ότι έχει περιορισμένο χρόνο προσπαθώ και εγώ να μην τον.λέω πολλά πράγματα γιατί ξερω ότι δεν θα μπορέσει να με μιλήσει εκείνη την στιγμή.
Όμως σήμερα με πέταξε ότι έχουμε απομακρυνθεί και ότι έχει αρχίσει να χάνει συναισθήματα και δεν ξέρει γιατί, κάτι το οποίο δεν το καταλαβαίνω. Του εξήγησα ότι αφού κατάλαβα ότι έχει περιορισμένο χρόνο και εγώ προτιμώ να τον λέω πιο βασικά πράγματα παρα λεπτομέρειες όπως πριν και εκείνος με είπε ότι έχει αλλάξει η καθημερινότητα του, δεν προλαβαίνει τίποτα και ότι είναι σαν να περνανε οι μέρες και δεν κάνει τίποτα.
Με έλεγε επανειλημμένα ότι δεν θέλει να με λέει ψέματα και δεν νιώθει πράγματα πια, αλλά δεν θέλει να γίνεται (αυτό και αν δεν το καταλαβαίνω) και όσο και αν προσπάθησα να τον στηρίξω και να τον εξηγήσω ότι μπορούμε να το βρούμε μαζι με ηρεμια με έλεγε συνέχεια ότι δεν τον καταλαβαίνω και ότι δεν φταίω εγώ, είναι δικό του το θέμα ωστόσο δεν με είπε να χωρίσουμε. Εγώ τον ρώτησα αν με θέλει ακόμα και με είπε δεν ξέρω, τον ρώτησα αν με βλέπει ερωτικα και με είπε ότι με βλεπει ερωτικά αλλά πάλι με.κόλλησε αυτό το δεν ξέρω. Τον ρώτησα αν θέλει να σταματήσω να τον μιλάω και με είπε ότι δεν θέλει να σταματήσω, τον ρώτησα αν θέλει να με δει έστω και μου είπε ότι θέλει και όλα αυτά τα ρώτησα μπας και μπορέσω να τον καταλάβω αλλά πάλι δεν καταλαβαίνω.
Δεν ξέρω ειλικρινά τι πρέπει να κάνω. Να το τελειώσω εγώ αφού δεν μπαίνει στην διαδικασία να το κάνει αυτός ή απλά να περιμένω να δω τι θα γίνει? Με έχει στεναχωρησει αλλά ταυτόχρονα με έχει μπερδέψει
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ειρήνη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είστε ένα ελάχιστο διάστημα μαζί, όταν βασικά γνωρίζεστε για να δείτε αν ταιριάζετε. Δεν υφίσταται ενθουσιασμός που τον έπνιξε η ρουτίνα, απλούστατα δεν γνωρίζεστε ώστε να επικοινωνείτε πολύ αποτελεσματικά κι η πίεση της στρατιωτικής θητείας δεν βοηθάει.
Δεν χρειάζεται να σπαταλάς τόση φαιά ουσία για να ερμηνεύσεις τι σκέφτεται εκείνος. Τις δικές σου σκέψεις πρέπει να οργανώσεις. Εσύ τον θέλεις; Σε ενδιαφέρει να τον γνωρίσεις πιο ουσιαστικά, μιας και σύντομα απολύεται; Σε έλκει; Τότε δεν είναι πολύ 2 μήνες αναμονή να βρεθείτε πιο κοντά και να το τεστάρετε. Αν όχι, ξέρεις επίσης τι να κάνεις. Πάντως συνοπτικά το πατριαρχικό αφήγημα της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας που διαδίδεται από στόμα σε στόμα πάει ως εξής. Τοποθετεί τον άντρα στην θέση του δοκιμαζόμενου (ενώ η μεγαλύτερη δοκιμασία συνήθως είναι να καθαρίζουν καμπινέδες στις ατελείωτες χαμένες ώρες) και της γυναίκας στη θέση της πιστής Πηνελόπης που ουαί κι αλίμονο αν βλεφαρίσει άλλον, της κρεμούν κουδούνια. Στα λέω να τα ξέρεις, μην πεις δεν στα είπαμε και δεν σου ανοίξαμε τα μάτια.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μπορεί να κάνω λάθος, αλλά βλέπω κάποιον που δεν θέλει άλλο, απλά δεν θέλει να γίνει ο “κακός” που το τελείωσε και γενικά να πάρει την ευθύνη.
Σου το είπε (όταν του είπες ότι μπορείτε να το λύσετε και να τα βρείτε) – δεν τον καταλαβαίνεις. Κάποιος που θα ήθελε να τα βρείτε, δεν θα απαντούσε έτσι στην παρουσίαση πιθανότητας επίλυσης.
Δεν θέλει, αλλά δεν θέλει και την ευθύνη.
“Το έργο το ‘χουμε ξαναδεί,
το παίζεις ίσως, δεν ξέρω, μπορεί”
Και να προσθέσω, ότι ρίχνει το βάρος για μια απόφαση που Ο ΙΔΙΟΣ έχει πάρει σε ΕΣΕΝΑ. Γιατί έτσι εσύ θα είσαι αυτή που το τελείωσε κι όχι εκείνος, ενώ στην πραγματικότητα, δεν σου άφησε άλλη επιλογή. Για εμένα αυτό είναι πάρα πολύ άσχημο.
Ένας άνθρωπος που του έχουν τελειώσει τα συναισθήματα, δεν παίζει, αποχωρεί με το βάρος της απόφασης ΔΙΚΟ του, όχι ρίχνοντας το στον άλλον.
Ειρήνη, σου είπε ότι δεν νιώθει πράγματα πια, τι δεν καταλαβαίνεις; Τι προσπαθείς να ερμηνεύσεις; Είναι μικρός και φέρεται ανώριμα. Λογικά, όταν γυρίσει, θα το λήξει ή θα το φέρει με τέτοιο τρόπο για να κάνει εσένα να το λήξεις. Φαίνεται, να μην θέλει να πάρει την ευθύνη για να μην φανεί ο κακός της υπόθεσης. Δεν θέλει να σε πληγώσει. Μπορεί να σου πετάξει και ατάκες, δεν φταις εσύ, εγώ φταίω κλπ.
Γράφουσα, το καταλάβαμε, είσαι από βόρεια Ελλάδα. Για τω Θεώ λίγη γραμματική, μου βγήκαν τα μάτια να διαβάσω το κείμενο. Με, σε, τε, τον την, είναι ιδιωματισμοί προφορικού λόγου κι όχι γραπτού.
Πω πω… Δίκιο έχεις, δεν το είχα σκεφτεί. Έχω ζήσει πολλά χρόνια στην Β. Ελλάδα (άρα συνηθισμένη σε αυτούς τους ιδιωματισμούς) και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το κείμενο μου φάνηκε τόσο δυσανάγνωστο. Είναι ο γραπτός λόγος που κάνει την διαφορά. Στον προφορικό δεν δυσκολεύει.
Με απάντησε, με αρεσε κλπ θα με δυσκολευε και στον προφορικό, κανεις δεν βαζει αιτιατικη σε όλα τα ρήματα
Συνήθεια είναι.
Επιτρέψτε μου να πω ότι βρίσκω λίγο υπερβολική την παρατήρηση. Καταρχάς το τι συνιστά ιδιωματισμό και τι όχι δεν είναι κάτι που προκύπτει επειδή το ορίσαμε ως τέτοιο. Επίσης αν κάτι έχει επικρατήσει δεν σημαίνει ότι ό,τι δεν το ακολουθεί συνιστά λάθος και μάλιστα της κατηγορίας που δικαιολογεί το “Για τω Θεώ λίγη γραμματική” σε όποιον αποτυπώνει στον γραπτό λόγο την προφορική έκφραση. Δεν τεκμαίρεται αυτό που παρατηρήσατε, λανθασμένη χρήση από την ερωτώσα δηλαδή (χρειάζονται επιχειρήματα). Μιλάμε για τη δομή πρότασης με έμμεσο αντικείμενο. ¨Οπως (είμαι σίγουρος ότι) γνωρίζετε η πτώση ήταν η δοτική. Και επειδή δεν υπάρχει πια, το… Διαβάστε περισσότερα »
ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αρκετοί επιλέγετε να κάνετε παρατηρήσεις ορθογραφίας/συντακτικού στις επιστολές και να μην εκφέρετε άποψη ΚΑΜΙΑ για το θέμα.
δεν είμαστε σχολείο για να βαθμολογείται η έκθεση μας.
Εντάξει, ο καθενας σχολιάζει ο,τι του κανει εντύπωση, ποιο το πρόβλημα.
Θα συμφωνήσω, η γραφουσα το παρακανε με την αιτιατικη. Γεγονός που νου κανει εντύπωση, γιατι οκ, το λέγω να το καταλάβω, αντε και το αρέσει, τα υπόλοιπα ρήματα δεν συνηθίζεται να συντάσσονται με αιτιατικη (ουτε στη Βόρεια Ελλάδα) και δη αυτο φθίνει στις μικρές ηλικίες.
Δόξα Τω Θεω συντάσσεται με δοτική, για τον Θεό, δεν νομίζω. Κατα τ’αλλα, πότε βγήκε το ΦΕΚ που λεει οτι στον γραπτό δεν γράφουμε με ιδιωματισμους, ο,τι θεμε θα κανουμε
Μην το υπεραναλύετε,εμμέσως πλυν σαφώς θέλει να χωρίσετε.
Εδώ μεγάλοι άνθρωποι χωρίζουν με μηνύματα γιατι δεν έχουν το σθένος να μιλήσουν face to face,ενα αγόρι 19 ετών θα βρει την τόλμη να σας το πει?
Υπάρχουν φαντάροι που το εχουν περάσει λες κ πήγαν κατασκήνωση, άλλοι που ηταν έτοιμοι να φουντάρουν, κ άλλοι που καθε απόγευμα ηταν σπίτια τους κ δεν κατάλαβαν κ τιποτα (true stories απο γνωστούς μου). Ο φίλος σου δεν ξέρουμε σε τι φάση το περνάει, μονο αυτος το ξερει. Σου προτείνω λοιπόν να του πεις γλυκά κ όμορφα οτι καταλαβαίνεις οτι περνάει μια φάση κ ας το αφήσουμε (αρα να χωρισετε) χωρις πικρία κ κακίες. Οταν απολυθεί, αν θέλει να σε βρει τον ξερει τον δρόμο. Κ ΑΝ είσαι και εσύ σε φάση (να του το τονίσεις αυτο, μην νομιζει οτι… Διαβάστε περισσότερα »
Το αγόρι αυτό, με βάση τη συμπεριφορά του, δεν έχει την ωριμότητα που χρειάζεται για να συντηρήσει μια σχέση από απόσταση ούτε την ωριμότητα να πει στα ίσια ότι ο ενθουσιασμός του έχει ξεθυμάνει. Κατά τη γνώμη μου θα πρέπει να αναλογιστείς προσεκτικά αν η συμπεριφορά αυτή ανταποκρίνεται στα στάνταρ σου. Θέλεις πράγματι να είσαι με έναν άνθρωπο που σε στεναχωρεί και σε μπερδεύει; Έναν άνθρωπο που σου τα μασάει και σε αφήνει να βγάλεις το φίδι από την τρύπα. Από προσωπική εμπειρία έχω να σου πω ότι δεν αξίζει τον κόπο να παραμένεις όταν εισπράττεις τέτοιες συμπεριφορές. Αν μη… Διαβάστε περισσότερα »
Ειρήνη, τον γνωρίζεις δύο μήνες, ενώ ήταν στρατιώτης.
Ισχύουν αυτά που σου λέει.
Εδώ, σχέσεις από πριν, ουσιαστικές, και κλονίζονται με το φανταριλίκι.
Αν μπορείς να κάνεις υπομονή, ένα, δύο μήνες, να τα πείτε από κοντά, να έχει ξελαμπικάρει κι αυτός, θα το δείτε με διαφορετική ματιά.
Να σου πω να τον καταλάβεις, σε μία τόσο φρέσκια κατάσταση, δε θα στο πω και δε θα μπορέσεις.
Πάτα pause, αν είναι, και θα φανεί σύντομα.
Διαφωνώ με το λεγόμενο σκωπτικά αφήγημα για τη στρατιωτική θητεία.
Διαφωνώ και εγώ για το σκωπτικό αφήγημα……Δεν έγραψα προχθές, γιατι δεν ήθελα να δώσω την εντύπωση ότι κόντραρα την κά Ρενα, και το κατάπια. Όμως επανέρχομαι, μετά από αυτό που έγινε σήμερα στη Ρόδο. Να πω ότι λόγω της εργασίας μου έχω δυστυχώς έρθει αντιμέτωπη με ΠΟΛΛΑ τέτοια περιστατικά στις ένοπλες δυνάμεις. ΠΟΛΛΑ, όχι ένα, δύο, δέκα. Δεν το λέω για να τρομάξω κανένα, αλλά έχω δει πραγματικά πολλά…. Και φυσικά, αυτά που γνώρισα εγώ ήταν ένα μικρό ποσοστό μόνο. Νέοι νεκροί,από ατύχημα ή αυτοκτονία, ακρωτηριασμένοι, παράλυτοι, με μόνιμες βλάβες, με απώλεια όρασης…. Κληρωτοί, όχι μόνιμο προσωπικό. Δεν είναι βέβαια… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς, έτσι είναι.
Η στρατιωτική θητεία δεν είναι περίπατος. Σταματάει η ζωή σου, μπαίνει στο pause.
Είναι δύσκολο να το επεξεργαστείς, να το δεχτείς, να το μετουσιώσεις σε κάτι.
Όπου σταματάει η λογική αρχίζει ο στρατός.
Δικαιολογείται, νομίζω, ένα ποσοστό, αρκετά μεγάλο, θυμάτων εν καιρώ ειρήνης.
( Τα αφηγήματα των αντρών από τη στρατιωτική θητεία είναι ό,τι καλό απέμεινε από την πίκρα…
Δεν υπάρχει προσωπικότητα, εγώ…σου σπάνε το ηθικό, τον εγωισμό από την αρχή.
Και δεν είναι μόνο θέμα διάρκειας. Και μία μέρα εγκλεισμού μπορεί να είναι οδυνηρή. )
Για αρχη οπως αναφερει και η ρενα δεν γνωριζεστε καν και συνεπως δεν εχετε τιποτε που να μπορειτε να πειτε ωστε να μιλατε καθε μερα και συνεχως περα απο το ποσο καυλωνει ο ενας την αλλη και αντιστροφα. Δευτερον το να λες τις ιστοριες σου ωστε να σε γνωρισουν και να ακους τις ιστοριες του αλλου προυποθετει χρονο και ιδιοτικοτητα κατι που στο στρατο δεν υπαρχει. Τριτον στο στρατο ισχυει κατι που το καταννουν μονο οσοι πηγαινουν λιγο μεγαλυτεροι μετα απο αναβολες λογο σπουδων. Για τον ανδρα Η ΖΩΗ ΣΤΑΜΑΤΑ. Τα σπουδαιοτερα πραγματα που δομουν την καθημερινοτητα σου ειναι. Ποτε… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ απασχολείς το κεφαλάκι σου για ‘σχέση’ δύο μηνών, ουσιαστικά ούτε αυτό καθότι έχετε να βρεθείτε όπως λες πάνω από έναν μήνα τώρα. Ίσως σε κάποια από τις εξόδους του βρήκε άλλο αντικείμενο πόθου. Move on. Παρεπιπτόντως είχα δύο γκόμενους φαντάρους. Το πόσο με ξενέρωνε η κατάστασή τους δεν λέγεται. Ηταν εντελώς ντεκαβλέ να σκέφτομαι ότι ήταν φαντάροι, επιπλέον σιχαινόμουν και λίγο. Δεν ξέρω πως την πάλεψα όσο διήρκησε. Και οι δύο είχαν παράπονο ότι δεν πήγαινα να τους βλέπω. :p
είναι μικρούλα μωρέ…
αστον…
πες του πως σέβεσαι την απόφαση του και μην του ξαναστείλεις.
αααααν επικοικοινωνησει αυτός όταν απολυθεί τότε το ξαναβλέπεις.
μέχρι τότε,καμια επικοινωνία και βγες να γνωρίσεις κόσμο.