Η Ρένα απαντά: Μου ξύπνησε επιθυμία για τρίτο παιδί

Για να είμαι ειλικρινής πάντα το ήθελα, απλά όσο ακόμα τα δυο μου παιδιά ήταν μικρούλια δεν το σκεφτόμουν.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα σε διαβάζω πολύ καιρό τωρα και θα ήθελα σε παρακαλώ τη δική σου οπτική και ματιά σε ένα θέμα που με στενοχωρεί τα τελευταία χρόνια…Ζητώ συγγνώμη καταρχίν προκαταβολικά απο άλλες γυναίκες που ίσως η δική μου ιστορία τους φανεί “εγωιστική” ή “παράλογη”….

Στο προκείμενο…Εχω δύο παιδια τώρα, 11 και 9 ετών…Πριν 3 χρόνια ξύπνησε έντονα μέσα μου η επιθυμία για τρίτο παιδί…Για να είμαι ειλικρινής πάντα το ήθελα, απλά όσο ακόμα τα δυο μου παιδιά ήταν μικρούλια δεν το σκεφτόμουν…Ακολούθησαν 2 αποβολές στις 9 βδομάδες περίπου σε διάστημα ενός έτους….Μετά προέκυψε ακόμα μια εγκυμοσύνη, με κακή αυχενική όμως, που τερματίστηκε. Εκτοτε και έχονταν πλέον κλείσει εγώ τα 41 και ο σύζυγος τα 47, ο σύζυγος μου, μου ανακοίνωσε ότι δεν επιθυμεί άλλο να προσπαθήσει και πως ουσιαστικά τις προηγούμενες φορές είχε υποχωρήσει μπροστά στην δική μου επιθυμία. Ο συζυγος μου είναι πολύ καλός πατέρας και ενεργός με τα παιδιά όλα τα χρόνια και ξέρω και κατανοώ πως έχει κουραστεί….Εγώ όμως νιωθω ένα κενό…

Δε ξέρω πως να το διαχειριστώ….Τον τελευταίο χρόνο λαμβάνω και βοήθεια ψυχολόγου, αλλά δε νιώθω ότι με βοηθάει κάπως…Δυσκολεύομαι να διαχειριστώ ότι κάπου εδώ το όνειρο για ένα ακόμα παιδάκι τελείωσε δυστυχώς και έχω απομακρυνθεί και από τον άντρα μου, καθώς δε νιώθω ότι με καταλαβαίνει….Δε ξέρω τι μου φτάιει και δε μπορώ να χαρώ και να εκτιμήσω αυτα που έχω…Ο σύζυγος κάθε φορά που του μιλάω για αυτό, μου μιλάει απότομα και νευρικά και εγώ κλείνομαι ακόμα περισσότερο…..

ΑΠΟ ΤΗΝ – αχαριστη

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σε ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη. Κατανοώ τον προβληματισμό σου. Νομίζω όσο απομακρυνόμαστε από την εμπειρία των πρώτων δύσκολων ετών, τόσο ρομαντικοποιούμε λίγο την απόκτηση του παιδιού. Ξεχνάμε τις δυσκολίες, τις αϋπνίες, τους εμετούς και τις ασθένειες και σκεφτόμαστε όλες τις χαρούμενες, πραγματικά ευτυχείς στιγμές. Η μητρότητα, όσο σκληρή κι αν μπορεί να γίνει ώρες ώρες, προσφέρει και άφατες χαρές. Υποψιάζομαι ότι ο φροντιστικός ρόλος προς ένα βρέφος, η τρυφερότητα, η ανακάλυψη του κόσμου εκ νέου είναι ένα μεγάλο ψυχολογικό δέλεαρ για μια μάνα να ξαναγίνει μάνα, να ξαναβιώσει αυτή την υπέροχη περιπέτεια. Αυτά ως προς το βίωμα από την πλευρά της γυναίκας που θέλει κι άλλα παιδιά, ειδικά όταν το/τα προηγούμενα έχουν «ξεπεταχτεί» κι είναι πιο αυτόνομα.

Βέβαια ο περίγυρος, που είναι κοινωνικά συνηθισμένος σε συγκεκριμένο αριθμό παιδιών, και δη με συγκεκριμένη διαφορά ηλικίας μεταξύ τους (2 παιδιά, με διαφορά 3 ετών μεταξύ τους και κατά προτίμηση διαφορετικού φύλου) πάντα κάτι θα βρει να πει. Τι το θες το τρίτο παιδί, δεν σου φτάνουν τα δύο, δεν έχετε τόσα λεφτά να το αναθρέψετε όπως πρέπει, τα παιδιά κοστίζουν, σε τι κόσμο θα το φέρετε, έχουν ήδη παρέα το ένα το άλλο, η διαφορά ηλικίας σημαίνει δεν θα μεγαλώσουν σαν αδέρφια, μέχρι να περπατήσει το ένα το μεγάλο θα πάει λύκειο κλπ. κλπ. Ας αναλογιστούμε πόσα άκρως αντίθετα λέγονται προτού αποκτήσεις ένα ή δυο παιδιά!!

Το πρόβλημα, αν μπορεί να τεθεί ως πρόβλημα, είναι ότι στο πλαίσιο της πυρηνικής οικογένειας το παιδί το μεγαλώνουν δυο γονείς. Δεν είναι μια απόφαση ενός ατόμου, της μάνας, που το μεγαλώνει με την κοινότητα, όπως γινόταν σε άλλες κοινωνίες με άλλη δομή. Επομένως χρειάζεται κι η συγκατάθεση του πατέρα, ο οποίος στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν επιθυμεί άλλο παιδί. Είναι ένα εμπόδιο αξεπέραστο, καθώς οποιαδήποτε «μπαγαποντιά» θα γύριζε μπούμερανγκ.

Επιπρόσθετα ο συγκεκριμένος πατέρας, όπως και εσύ, έχει ήδη βιώσει ένα τριπλό πένθος για τα αγέννητα παιδάκια που χάσατε. Μην νομίζεις ότι αυτό το πένθος είναι αμελητέο. Ούτε απαλύνεται επειδή έχετε ήδη δύο παιδάκια. Τα παιδιά δεν είναι παιχνιδάκια που, αν χάσεις κάποιο, δεν πειράζει, έχεις ή αποκτάς άλλα. Κάθε εγκυμοσύνη εγκυμονεί όνειρα, προσδοκίες, ενατένιση ενός μέλλοντος. Πώς θα μεγάλωναν αυτά τα εμβρυάκια; Ιδιαίτερα όταν το έμβρυο δεν είναι γραμμή στο τεστ εγκυμοσύνης, αλλά εικόνα στον υπέρηχο, το πένθος μεγαλώνει κι αυτό το βιώσατε με το μωράκι με την κακή αυχενική διαφάνεια. Ήταν μια πολλαπλά επώδυνη διαδικασία.

Κι αυτό με κάνει να έρθω στο ψυχολογικό κομμάτι που σε αφορά την ίδια. Μήπως οι προηγούμενες αποτυχίες σου έχουν δημιουργήσει μια αίσθηση πείσματος; Να μπορέσεις να τα «καταφέρεις»; Και μάλιστα όσο ακόμη προλαβαίνεις, αφού ο χρόνος δεν μετράει υπέρ; Θέλεις να αποδείξεις κάτι στον εαυτό σου; Όμως οι απώλειές σας δεν ήταν αποτυχίες, δεν υπήρχε κάτι να κάνετε που δεν το κάνατε, ή κάτι που κάνατε και παρήχθη αυτό το αποτέλεσμα. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν κι αν μιλούσαμε όλες περισσότερο για τις αυτόματες αποβολές, που περνιώνται στην σιωπή και την κατάφωρη θλίψη λες και πρόκειται για ένοχο μυστικό, περισσότερες γυναίκες θα ένιωθαν καλύτερα και δεν θα χρειάζονταν ψυχολόγο για κάτι που συμβαίνει τακτικά και φυσιολογικά. (Και σας ενθαρρύνω να μας στείλετε ιστορίες αποβολών, αν το θέλετε)

Ωστόσο πάρε τη βοήθεια που χρειάζεσαι, άλλαξε ψυχολόγο ή σχολή ψυχολογίας αν δεν βοηθιέσαι, και μην κάνεις άλλες κουβέντες του συζύγου εφόσον έχει παραιτηθεί. Αναγνώρισε και το δικό του πένθος. Δεν θέλεις να σου κάνει χάρη, όταν πρόκειται για παιδί. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, είναι άδικο και για το υποθετικό παιδί. Χαρείτε τα παιδάκια σας, τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Σε πολύ λίγο θα μεγαλώσουν τόσο που θα σου φαίνεται απίστευτο ότι έγιναν ενήλικα. Καμαρώστε τα. Δεν είναι λίγο αυτό που κάνατε.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News