Η Ρένα απαντά: Mου έχει μείνει παράπονο που δεν γέννησα φυσιολογικά

Ένας μαμαδοπόλεμος στον οποίο μας βάζουν χωρίς τη θέλησή μας!

____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα,

Πριν 8 μηνες ήρθε στον κόσμο ο γιος μου. Μια φυσιολογικη εγκυμοσύνη χωρίς κανένα πρόβλημα, ούτε καν λίγη ζαλάδα στο πρώτο τρίμηνο. Όλα κυλούσαν ιδανικά μέχρι την 35η εβδομάδα που ο γιατρός μου είπε πως λόγω θέσης του μωρού θα έπρεπε να βγει με καισαρική τομή. Καθώς ο μικρός δεν γύρισε μέχρι την 39η, όντως κάναμε προγραμματισμένη καισαρική.

Ε λοιπόν, από τότε δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι ούτε μια μέρα. Όλα πήγανε υπέροχα και είμαι ευγνώμων για αυτό, έχω τον γιο μου στην αγκαλιά μου και είναι ασφαλής και γερός. Όμως, μου έχει μείνει το παράπονο που δεν γέννησα φυσιολογικά. Μια μικρή φωνουλα μέσα μου πάντα μου λέει ότι κάπου έφταιξα. Δεν κουνιομουν αρκετά στην μπάλα ίσως; Ημουν ξαπλωμένη πολύ ώρα; Ποιος ξέρει…. Και νιώθω μια ματαίωση ότι εγώ ποτέ δεν θα ζήσω τον τοκετό. Δεν πόνεσα να φέρω το μωρό μου στον κόσμο, δεν θα ζήσω ποτέ τις εξωθησεις την αίσθηση ότι “τα κατάφερα, έκανα κάτι τόσο δύσκολο και συναρπαστικό!”

Νιώθω ότι έχασα μια καθοριστική εμπειρία ζωής και νιώθω μειονεκτικά σε σχέση με αλλες μαμαδες. Σαν σε εκείνο το χειρουργείο να μου κλάπηκε κάτι από την ταυτότητα μου.

Τα έχω συζητήσει με ψυχολόγο, αλλά δεν μπορώ να πω ότι με βοήθησε. Δεν ξέρω πως να αλλάξω τον τρόπο που σκέφτομαι και να αποδεκτών ότι έγινε αυτό που έγινε και δεν αλλάζει.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χριστινα

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Χριστίνα καλή μου, θέλω να σε πάρω μια αγκαλιά και να σου πω ότι το’ χεις πάρει όλο λάθος και στενοχωριέσαι. Όπως σωστά θα σου έχουν πει ήδη σημασία έχει ότι έχεις ένα γερό παιδί κι είσαι καλά κι εσύ. ΜΟΝΟ αυτά μετράνε. Τα υπόλοιπα μας τα έχουν επιβάλλει με έναν πάρα πολύ ύπουλο τρόπο και θα στο εξηγήσω όσο πιο απλά μπορώ, παρόλο που είναι περίπλοκο θέμα (γι’αυτό δεν μπορέσατε να το αντιμετωπίσετε στην ψυχοθεραπεία) για να αποβάλλεις την ενοχή για κάτι για το οποίο δε φταις ΚΑΘΟΛΟΥ.

Θυμάσαι την βιβλική ρήση για την πτώση των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο στο βιβλίο της Γένεσης (κεφάλαιο 3); Ο Αδάμ θα έπρεπε να εργάζεται σκληρά, με τον «ιδρώτα του προσώπου του» για να βγάζει το ψωμί του, ενώ στην γυναίκα, στην Εύα, ο Θεός της Βίβλου είπε: «Θ’ αυξήσω κατά πολύ τη θλίψη και τους πόνους της κυοφορίας σου, και με πόνους θα γεννάς τα παιδιά σου.» (κι επίσης της λέει και κάτι άλλο για την δυναμική των φύλων, αλλά αυτό για άλλη ερώτηση, άλλη φορά)
Ο ΠΟΝΟΣ γίνεται έτσι η ανθρώπινη μοίρα ως τιμωρία για την ανυπακοή στο θέλημα του θεού να μην δοκιμάσουν τον καρπό από το δέντρο της γνώσης του καλού και του κακού. Η βάση της πατριαρχίας είναι συνυφασμένη με τις θρησκείες που επιτάσσουν ηθικό κώδικα που προστατεύει τα προνόμια και τις υποχρεώσεις του άντρα ως αρχικής πατρογονικής γραμμής. Ο πόνος ταυτόχρονα ως εξίσωση με το «σωστό», το «πρέπον», το «φυσιολογικό» (βλέπεις πού πάει αυτό;) είναι ουσιαστικά μαζοχισμός. Κι οι θρησκείες είναι κατά βάσιν μαζοχιστικές, ίσως κι όλη η ιστορία της ηθικής να είναι μαζοχιστική, καθώς βασίζονται στον αυτοπεριορισμό, την ματαίωση, στην άρνηση των φυσικών ενστίκτων, στην κανονάρχιση δηλαδή πολιτισμού. Κι ο πιστός νιώθει χαρά κι ικανοποίηση που αυτόβουλα καταπιέζεται επειδή κάνει «το σωστό» (αυτό είναι άλλωστε ο μαζοχισμός, κανονάρχιση πολιτισμού, τα ζώα δεν διαθέτουν μαζοχισμό επειδή δεν διαθέτουν συνείδηση). Everybody’s happy.

Επομένως αυτό που μας περνάει υποδόρια μέσω του πολιτισμού μας, ενός πολιτισμού χιλιάδων ετών πρόσεξε, είναι ότι ΠΡΕΠΕΙ να πονάμε για να γεννήσουμε. Όχι δεν πρέπει ντε και καλά, κι ούτε η καισαρική είναι περίπατος. Αντιθέτως θα σου πω εγώ κι έχω το συγκριτικό πλεονέκτημα να μπορώ να κρίνω και τα δύο, δεν το λέω έτσι ελαφρά. Κατάφερες κάτι συγκλονιστικό, έφερες εις πέρας μια εγκυμοσύνη που έφερε ένα νέο πλάσμα στη ζωή. Γιατί το ακυρώνεις μόνη σου; Τι παραπάνω θα προσέφερε το να είχες εξωθήσεις;

Γράφεις «Νιώθω ότι έχασα μια καθοριστική εμπειρία ζωής και νιώθω μειονεκτικά σε σχέση με αλλες μαμαδες.» που είναι αποκαλυπτικό. Η καθοριστική εμπειρία ζωής είναι η δημιουργία ενός ανθρώπου, όχι η τεχνική λεπτομέρεια. Κι η μειονεξία που νιώθεις δεν είναι τυχαία, αλλά υπόγεια επιβαλλόμενη. Εσύ που ξεστράτισες από τον δρόμου του «σωστού» (του σωματικού πόνου) πρέπει τώρα να «τιμωρηθείς», σε φορτώνουμε επομένως εμείς η κοινωνία ενοχές (που είναι ψυχικός πόνος) για να ισορροπήσουμε την συμπαντική τάξη! Κατάλαβες;

Ο αναμενόμενος πόνος του τοκετού είναι θέμα χιλιάδων ετών τέχνης, ποπ κουλτούρας, καθημερινότητας. Τελευταία έχει γίνει, όπως όλα, πεδίο ανταγωνισμού ανάμεσα στις γυναίκες στα σόσιαλ μίντια και στον δημόσιο διάλογο. Γίνεται πιστεύω επίτηδες για να μας αποπροσανατολίσουν από τα πολύ σημαντικά και δομικά γυναικεία ζητήματα που αφορούν στην αυτοπραγμάτωση, την προστασία, τη συστημική βία που υφιστάμεθα. Μας βάζουν να στενοχωριόμαστε και να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας για ζητήματα λυμένα (η επιστήμη επιτάσσει, κι όχι εμείς αυθαίρετα εφόσον υπάρχει αντίθετος λόγος, όταν γεννάμε) ώστε να μην ασχολούμαστε με τα πραγματικά φλέγοντα. Σκέψου το λίγο έτσι. Θα δεις ότι έχω δίκιο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News