Η Ρένα απαντά: Μισά-μισά και στο μπόνους μου!

Εγώ μεγάλωσα σε οικογένεια του ίδιου τύπου. Όλα από κοινού. Αυτό για μένα σημαίνει οικογένεια, χωρίς ψυχρούς υπολογισμούς, χωρίς τσιγκουνιές.

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα και στην υπέροχη παρέα που τα τελευταία χρόνια με έχει βοηθήσει να δω και να αναγνωρίσω πράγματα στην κοινωνία μας, αλλά να κάνω και εσωτερική αναζήτηση για δικές μου συμπεριφορές και πεποιθήσεις. Με έχετε βοηθήσει να γίνω καλύτερος άνθρωπος και σας ευχαριστώ πολύ για αυτό.

Παίρνω το θάρρος να γράψω εδώ την προσωπική μου ιστορία, αντί να την συζητήσω στην ομαδική ψυχοθεραπεία που κάνω. Γιατί για μένα ως ένα βαθμό αυτή η στήλη είναι κάτι τέτοιο. Θα ξεκινήσω με λίγα λόγια για μένα και την οικογένειά μου ώστε να σας δώσω μια εικόνα.

Μένω στο εξωτερικό χρόνια, γνώρισα τον σύζυγό μου εδώ (ξένος της εδώ περιοχής), πριν 10 χρόνια, και έχουμε 2 μικρά παιδάκια.

Από πολύ νωρίς, προ γάμου, συγκατοικήσαμε στο σπίτι που νοίκιαζα εγώ. Αυτός είχε δικό του που το είχε αγοράσει με δάνειο. Μου ζήτησε να μου δίνει το μισό ενοίκιο εφόσον συγκατοικούμε, αλλά του είπα πως για αυτόν θα ήτανε διπλό βάρος (ενοίκιο σε μένα και δάνειο) οπότε ας έβαζε μόνο για τα κοινά έξοδα (σουπερ κλπ). Εγώ ανέκαθεν έβγαζα περίπου 3 με 4 φορές παραπάνω από αυτόν, χωρίς βεβαια αυτό να σημαίνει ότι αυτός δεν είχε έναν καλό μισθό.

Από πριν παντρευτούμε κάναμε κοινό λογαριασμό. Ο μισθός μου και ο δικός του στον κοινό απευθείας. Εγώ μεγάλωσα σε οικογένεια του ίδιου τύπου. Όλα από κοινού. Αυτό για μένα σημαίνει οικογένεια, χωρίς ψυχρούς υπολογισμούς, χωρίς τσιγκουνιές.

Fast forward στο τώρα.. Ανέκαθεν όλα από κοινού, έσοδα, έξοδα χωρίς ποτέ να υπάρχει ζήτημα για αυτό. Ο ίδιος τα τελευταία χρόνια άλλαξε δουλειά ακολουθώντας τα όνειρά του, με αποτέλεσμα περισσότερες ώρες δουλειάς για αυτόν τουλάχιστον εποχιακά, λιγότερα χρήματα, περισσότερη κούραση και για μένα, αλλά με πολλή χαρά και περηφάνεια και για τους δυο μας.

Το θέμα μας…Πήρα μπόνους από τη δουλειά μου 2000 ευρω και ζήτησα να κρατήσω τα 1000. Πριν δύο χρόνια πήρα 3000 ευρώ, εκ των οποίων κράτησα για μένα τα 1000, αφού ρώτησα αν είναι οκ.

Αυτή τη φορά δεν πήγε πολύ καλά.. Κάναμε κουβέντα σε έντονους τόνους στο τέλος…με αυτόν να αναφέρει πως πρέπει να ξεκαθαρίσω αν και ό,τι κληρονομήσουμε από τους γονείς μας θα είναι από κοινού ή όχι. Για μένα η χρήση τους ναι (πχ ενοίκια από σπίτια που κληρονόμησα από τους δικούς μου ή τους δικούς του θα μπούν στον κοινό λογαριασμό), αλλά όχι να μας τα γράψουν και εξ ημισείας. Τους κόπους των γονιών του δεν θα τους πάρω στο όνομά μου, ούτε εκείνος των δικών μου. Το θεωρώ υπερβολικό και ανευ ουσίας.

Εγώ εν ολίγοις ένιωσα να μου παίρνει όλη αυτή η συζήτηση τη μισή χαρά. Δηλαδή μια φορά για τους έξτρα κόπους μου δεν μπορώ να ανταμειφθώ. Σε περίπτωση που αυτός είχε κάτι τέτοιο δεν θα με πείραζε να κρατήσει ένα ποσό. Ως δώρο, ως μπράβο..να το κάνει φρου φρου και αρώματα ..
Is it ever enough?

ΑΠΟ ΤHΝ – Γεωργία

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Καλημέρα Γεωργία μου, σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια για τη δουλειά μας στο Α μπα.

Κατανοώ απόλυτα αυτό που περιγράφεις, το μοίρασμα των εξόδων και των εσόδων είναι για σένα πιστοποίηση ότι είστε ομάδα, είστε οικογένεια, είστε συνασπισμένοι απέναντι στον κόσμο. Ως εδώ δεν υπάρχει κάτι εγγενώς κακό σε όλο αυτό, έλα όμως που η πρακτική εφαρμογή παρουσιάζει προβλήματα.

Πού ξεκινά το πρόβλημα; Εκεί που γράφεις «Από πριν παντρευτούμε κάναμε κοινό λογαριασμό. Ο μισθός μου και ο δικός του στον κοινό απευθείας.» Οι μισθοδοσίες σας γιατί βρε πουλάκια μου να πέφτουν σε κοινό λογαριασμό; Είδες τώρα που τον κακόμαθες; Σήμερα που όλα λειτουργούν με ebanking πόσο δύσκολο ήταν να ματαφέρετε ένα συγκεκριμένο ποσό καθένας σας στον κοινό λογαριασμό μηνιαίως για τα κοινά έξοδα και να ξοδεύετε από κει; Έτσι είναι πολύ πιο σωστά ζυγισμένα τα πράγματα: ελέγχεις πόσα μεταφέρεις, γίνεται πάλι σωστή μοιρασιά, και δεν χρειάζεται να ζητήσεις κανενός την άδεια για κάτι έξτρα. Γιατί εκεί είναι το δεύτερο πρόβλημα.

Γράφεις «Πήρα μπόνους από τη δουλειά μου 2000 ευρω και ζήτησα να κρατήσω τα 1000. Πριν δύο χρόνια πήρα 3000 ευρώ, εκ των οποίων κράτησα για μένα τα 1000, αφού ρώτησα αν είναι οκ.» Ένα δικαίωμα που απορρέει από μέσα σου, μη το καταδέχεσαι από τον άλλον ως δώρο. Αν δηλαδή δεν μάθαινε ποτέ γι’αυτό το μπόνους, θα δημιουργούνταν αυτό το ζήτημα; Δεν θα δημιουργούνταν, πράγμα που αποδεικνύει ότι σε έχει ελαφρώς σε θέση υποτέλειας, «να δίνεις λογαριασμό». Δεν είναι ζήτημα χρημάτων. Είναι ζήτημα εξουσίας. Εκείνος σου ζητάει την άδεια για να ξοδέψει, να αποταμιεύσει ή να επενδύσει; Μάλλον όχι, υποψιάζομαι. Αν το έκανε, θα είχαμε άλλη συζήτηση.

Μια λύση είναι να ανοίξετε τώρα από κοινού έναν νέο κοινό λογαριασμό για τα κοινά έξοδά σας, εκεί να βάζετε ένα συμφωνημένο ποσό και να έχετε ξέχωρες μισθοδοσίες. Άλλη λύση είναι να έχεις έναν άλλο λογαριασμό για τυχόν έσοδα σου εκτός μισθοδοσίας και να ζητήσεις από το λογιστήριο της εργασίας σου να σου κάνουν κατάθεση εκεί το όποιο μελλοντικό bonus σου, εφόσον δεν τους δημιουργεί λογιστικό ανακόλουθο. Τρίτη λύση είναι να πας σε έναν δικηγόρο κα να συμβουλευτείς πώς μπορείς να εξασφαλιστείς σε οποιαδήποτε περίπτωση έκτακτου γεγονότος. Δεν εννοώ μόνο διαζύγιο, εννοώ, αν ο μη γένοιτο, εκείνος εκλείψει για κάποιο λόγο, οι λογαριασμοί του και το αποθεματικό τους κληρονομούνται από τους συγγενείς του. Εφόσον έχει και δικά σου λεφτά εκεί μέσα είσαι σίγουρη ότι θα είσαι ικανοποιημένη να τα πάρουν κι άλλοι; Ή θα έχεις τα μυαλά σε τέτοιο έκτακτο να πας ν’αδειάσεις τους λογαριασμούς; Αυτό αφορά κυρίως τις θυρίδες βέβαια αλλά το αναφέρω γενικά κι όπου τυχόν βρίσκει εφαρμογή στα οικονομικά ενός ζευγαριού.

Τέλος θεωρώ ότι σωστά σκέφτεσαι το ζήτημα των εισοδημάτων από γονείς. Καλύτερα να μην εμπλέκεσαι σε τέτοιους μπελάδες, ιδιαίτερα επειδή αναφέρεις σπίτιΑ στον πληθυντικό. Για τα έσοδα από ενοίκια, ΟΚ, εφόσον το επιθυμείς, δικαίωμά σου. Ακόμα και στις φορολογικές δηλώσεις όμως τα ακίνητα είναι γραμμένα ως περιουσιακό στοιχείο στον έναν ή τον άλλο σύζυγο κι έτσι πρέπει να παραμένουν, εκτός αν γίνει συμβολαιογραφική μεταβίβαση, καθώς δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει αύριο κι η οικονομική εξασφάλιση είναι κρίσιμη ειδικά για τις γυναίκες. Γιατί ειδικά για τις γυναίκες; Επειδή η έμφυλη ανισότητα της χρηματικής υποτέλειας ή και της γονικής επιμέλειας σε περιπτώσεις διαζυγίου (η διατροφή δεν φτάνει ούτε για ζήτω) πλήττει ιδιαίτερα τιςγυναίκες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News