Δεν κάνεις την σωστή ερώτηση.
______________
Η ιστορία της Έλα μου Ντε, όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Πιστεύετε ότι οι γυναίκες και οι άντρες σκέφτονται με διαφορετικό τρόπο, στον τομέα φλερτ; μήπως οντως οι γυναικες εχουμε την ταση να υπεραναλύουμε τη συμπεριφορά του άλλου, ενώ τα πράγματα είναι πιο απλά;
ΑΠΟ ΤΗΝ – ελα μου ντε
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ναι μεν αναρωτιέσαι για κάτι που βλέπεις, κι ισχύει αυτό που βλέπεις, κρίνοντας κι από την αλληλογραφία που κατακλύζει το inbox της στήλης, αλλά δεν αναρωτιέσαι γιατί συμβαίνει αυτό.
Προφανέστατα επειδή οι γυναίκες διαπαιδαγωγούνται όχι μόνο από την οικογένεια, αλλά την κοινωνία εν γένει, να δίνουν υπερβολική σημασία στην αντρική προσοχή. Σε παλαιότερους χρόνους, όταν η επιβίωση κι η μακροημέρευση εξαρτώνταν από την προστασία του άντρα η γυναίκα είχε έναν λόγο παραπάνω να άγχεται για το σχεσιακό της μέλλον, με ορίζοντα την αποκατάσταση. Τις τελευταίες δεκαετίες που ο κανόνας είναι οι γυναίκες να είναι εργαζόμενες και σχετικώς ανεξάρτητες (όσο ανεξάρτητοι είμαστε όλοι σε μια κοινωνία αλληλοεξάρτησης), αυτό δεν είναι αναγκαίο. Ο συσχετισμός με το άλλο φύλο παίρνει χαρακτήρα συντροφικότητας, ερωτικής απόλαυσης, ποιότητας ζωής.
Επειδή ακριβώς συνέβη η σεξουαλική απελευθέρωση, και πλέον δεν απαιτείται να υπάρχει κάποια επίσημη αποκατάσταση για να κάνει σεξ μια γυναίκα, η ζήτηση έχει ανέλθει κατακόρυφα, όχι όμως κι η προσφορά. Το φλερτ έχει τα τελευταία χρόνια αλλάξει τελείως, επειδή η κοινωνία έχει αλλάξει τελείως, ιδιαίτερα λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης που ήρθε απότομα.
Πάντοτε οι γυναίκες είχαν μια τάση να αναλύουν τις συμπεριφορές για να βρουν σημάδια που θα τους επιβεβαιώσουν το (ποθούμενο) αντρικό ενδιαφέρον, επειδή όπως είπαμε ήταν κεντρικό για την επιβίωσή τους. Όμως πλέον επειδή η τεχνολογία βασίζει το φλερτ σε κώδικες που έχουν αλλάξει αρκετά, πχ. με γραπτά μηνύματα, emojis, βιντεοκλήσεις, κ.ο.κ. η ερμηνεία γίνεται δύσκολη.
Κάτι ακόμη που παρατηρώ είναι ότι σε μια γυναίκα η αποδοχή της απόρριψης είναι πιο δύσκολη. Αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς η κοινωνία δεν μας διαπαιδαγωγεί να δοκιμάζουμε και να αποτυγχάνουμε. Δεν ακολουθούμε την διαδικασία “δοκιμή και λάθος” (trial & error) στην οποία παραδοσιακά γαλουχούνται οι άντρες. Έτσι είναι πιο πιθανόν να γαντζωνόμαστε στο 1% της ελπίδας, όταν ένας άντρας βλέποντας το 99% της στάσης απόρριψης του άλλου θα είχε ήδη αποχωρήσει για να βελτιστοποιήσει τις πιθανότητές του αλλού.
Σου έχω βάλει συνδέσμους από προηγούμενες ερωτήσεις-απαντήσεις για να το δεις κι εσύ στην πράξη αυτό που σου λέω.
Συμπεραίνω από τον τόνο της ερώτησης και το ψευδώνυμο ότι είσαι ήδη δίπλα στη λύση. Να συνεχίσεις κάνοντας το βήμα να αποδεχτείς ότι ναι, ζούμε σε ένα σεξισμό που μας καταναλώνει τρομερή ενέργεια για να σκεφτόμαστε αν μας θέλει ο Μπάμπης ή ο Βλάσης. Θα ήταν επομένως σώσιμο χρόνου να δείξουμε εμείς απευθείας το ενδιαφέρον μας στον Μπάμπη ή τον Βλάση, κι αν θέλουν καλώς. Αν δεν θέλουν, πάλι καλώς. Είναι κατάκτηση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρω αν ρωτάς αυτό, αλλά πέρα από το ‘με θέλει;’, κάποιες γυναίκες αναρωτιούνται και αν είναι επικίνδυνος για τη σωματική τους ακεραιότητα ο άντρας με τον οποίο φλερτάρουν. Δεν κινδυνεύουν οι άντρες από την κουλτούρα του βιασμού, άρα ήδη έχουν ένα πράγμα λιγότερο να αναλύσουν όταν γνωρίζουν μια γυναίκα.
Εγω θα πω κατι αλλο. Εστω οτι ναι, υπεραναλυουμε. Ε, και; Θα μας φωναξουν και την αστυνομία σκεψης τώρα; Ναι θα υπεραναλύσω γιατι ετσι μου βγαινει με το Μπάμπη, αλλά με το Μήτσο θα πεσω στο κρεβατι χωρις δευτερη σκεψη.
Κοινώς, κανε ο,τι θες πουλάκι μου αρκει να νιωθεις καλά. Αμα, πχια με τον καθε μαλακαντρεα που αποδιδει το χ, ψ χαρακτηριστικό στις γυναικες, τύπου “εσεις οι γυναικες…”. Λες και ειμαστε τιποτα εξωγηινες. Αααα
Έλα ντε!
Βρε Ρένα μου με με μπερδεψες πολύ εδώ: «Κάτι ακόμη που παρατηρώ είναι ότι σε μια γυναίκα η αποδοχή της απόρριψης είναι πιο δύσκολη. Αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς η κοινωνία δεν μας διαπαιδαγωγεί να δοκιμάζουμε και να αποτυγχάνουμε. Δεν ακολουθούμε την διαδικασία “δοκιμή και λάθος” (trial & error) στην οποία παραδοσιακά γαλουχούνται οι άντρες. Έτσι είναι πιο πιθανόν να γαντζωνόμαστε στο 1% της ελπίδας, όταν ένας άντρας βλέποντας το 99% της στάσης απόρριψης του άλλου θα είχε ήδη αποχωρήσει για να βελτιστοποιήσει τις πιθανότητές του αλλού.» Είναι δυνατόν; Οι άνδρες είναι αυτοί που κατά κανόνα σχεδόν δεν ανέχονται την απόρριψη… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες ότι υπάρχουν τέτοιοι άντρες, δεν αντιλέγω διόλου! Ίσως δεν το έθεσα εντελώς σαφώς. Αυτό που λέω είναι ότι μπορεί να παίρνουν άσχημα την απόρριψη αρκετοί απ’αυτούς, αλλά στο βάθος του μυαλού τους υπάρχει η πιθανότητα της απόρριψης ως θεωρητικό υπόβαθρο. Ξεκινούν δηλαδή με αυτό ως δεδομένο και όπου τους βγάλει -όσοι θεωρούν ότι οι γυναίκες είναι σκουπίδια και χάρη τους κάνουν που θ’ασχοληθούν, τείνουν να παίρνουν αυτή την πιθανότητα ως κάτι μη αποδεκτό. Στο βάθος του γυναικείου μυαλού όμως (όχι εγγενώς, κοινωνικώς τιθέμενο) δεν υπάρχει, επειδή δεν υπάρχει κι η πιθανότητα της… Διαβάστε περισσότερα »
Μια προσφατη εμπειρία που ειχα σ αυτο τον τομεα ηταν μ εναν αντρα που γνωρισα σε κοινη παρεα, ετυχε να συναντηθουμε 2 3 φορες μεσω αυυης και του εκδιλωσα το ενδιαφερον μου. Δε με ηθελε καθολου, ηταν παρα πολυ δυσκολο για εμενα να το αποδεχτω (ακομη εχω αυτο το παραπονο μεσα μου) αλλα τον αφησα και προσπαθω να παω παρακατω οπως γραφει η Ρένα. Τουλαχιστον δεν δινω ψευτικες ελπιδες στον εαυτο μου.
Παρολα αυτα με κακοχαρακτηρησαν καποιοι και με αποκαλεσαν “πολυ επιθετικη στο φλερτ.”