Η Ρένα απαντά: Μήπως να μείνω λίγο ακόμη για να προστατέψω το παιδί;

“Να μείνω λίγο ακόμα” είναι δικαιολογία που λες στον εαυτό σου.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπημένη μου Ρένα,

Σου γράφω γιατί βρίσκομαι σε απόγνωση. Με διαζύγιο στα σκαριά, με δική μου πρωτοβουλία, λόγω λεκτικής και ψυχολογικής βίας από το σύζυγό μου προς εμένα τα τελευταία χρόνια. Τον είχα ερωτευτεί τρελά και για κάποια χρόνια ήμασταν καλά μαζί, αλλά τελείωσε όλο αυτό γιατί με τα παράπονα, την υποτίμηση, τη χειριστικότητα και τις βρισιές με απογοήτευσε.

Στην αρχή δεν αντιδρούσα γιατί ξεκίνησε με μικρά προβλήματα, αλλά πλέον μετά από τόσα χρόνια έχω τσακιστεί. Δεν υπάρχει έρωτας πια. Αντέδρασα γιατί ένιωσα σαν να ήμουν σε ένα λάκκο με φίδια και έπρεπε να παλέψω για να σωθώ. Άρχισα να του απαντάω κι εγώ χύμα, κι ας τον πλήγωνα. Εγώ που αρχικά του έλεγα τα πάντα με προσοχή, μην τυχόν και τον πληγώσω. Δεν αναγνωρίζω πλέον κι εγώ τον εαυτό μου. Με ακούω να του απαντάω έτσι και δεν το πιστεύω κι εγώ η ίδια. Έχει βγει ο κακός μου εαυτός και ντρέπομαι γι’ αυτό. Κάπου διάβασα ότι αυτό είναι η αντίδραση στην κακοποίηση και είναι κάτι σαν αυτοάμυνα. Έχω γίνει κι εγώ τοξική γιατί απαντάω με τοξικότητα στη δική του τοξικότητα.

Έπρεπε να είχα φύγει νωρίτερα αντί να γίνω έτσι, αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο, δεν το έκανα. Ο γάμος έχει τελειώσει. Το έχω αποδεχτεί και μένει μόνο να επισημοποιηθεί.

Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι πώς να διαχειριστώ το θέμα του παιδιού. Το αγαπάει και ελπίζω να μην της φερθεί ποτέ όπως φέρθηκε σε εμένα. Πώς να την προστατέψω όμως; Είναι πολύ μικρή και δεν μιλάει ακόμη ώστε να συζητήσουμε. Πώς θα την επηρεάσει στη ζωή της;

Έχω συνηθίσει να είμαι μαζί της καθημερινά, πώς θα αντέξω μακριά της για τις ώρες και μέρες που θα την έχει εκείνος; Γιατί κατανοώ ότι θα κανονιστούν όλα αυτά στο πλαίσιο του διαζυγίου. Δε θα μπορώ να είμαι εκεί για να την προστατέψω.

Και κάνω δεύτερες σκέψεις. Μήπως πρέπει να μείνω για το καλό του παιδιού; Έστω για λίγα χρόνια ακόμη μέχρι να μεγαλώσει; Να λειτουργήσω σαν buffer;

Σας παρακαλώ, είμαι απελπισμένη.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Απελπισμένη

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Είναι κατανοητό ότι οι σχέσεις καμμιά φορά τελειώνουν. Τις πιο πολλές φορές τελειώνουν, μερικές ωστόσο είναι κι έξωθεν φανερό ενώ για άλλες δεν είναι και συνεχίζουν σε μια λούπα δυστυχίας. Εσύ πήρες την γενναία απόφαση να φύγεις. Εφόσον υπήρχε απαξίωση και λεκτική κακοποίηση το πράγμα είχε φτάσει στο σημείο καμπής: η περιφρόνηση προς το ταίρι δεν γιατρεύεται. Είναι εισιτήριο χωρίς επιστροφή. Όλα τα άλλα έχουν ελπίδα, άπαξ όμως και διαβεί κανείς το κατώφλι της περιφρόνησης το πράγμα λήγει ουσιαστικά.

Η απόφασή σου ήταν σωστή. Το παιδί το χρησιμοποιείς μέσα σου απλά για να αναβάλλεις την αγωνία του άγνωστου: πώς θα γίνει η ζωή σου μετά; Όμως τα παιδιά παίρνουν μαθήματα για τις δικές τους σχέσεις από την διάδραση των γονιών τους. Επομένως με το να αλληλοστολίζεστε με κοσμητικά επίθετα η κόρη σου μεγαλώνει σε ένα κλίμα απαξίας, χλεύης, υποτίμησης.  Δεν το θες αυτό για το παιδί σου. Το παιδί χρειάζεται ειρήνη, συνεννόηση, γονείς που μπορούν να επικοινωνήσουν παραγωγικά. Επίσης ένα παιδί μεγαλώνει καλά όταν βρίσκει πράγματα να θαυμάσει στους γονείς του, μείξη των οποίων άλλωστε αποτελεί και το ίδιο. Όταν παρακολουθεί να εξευτελίζεστε η αυτοεικόνα του πλήττεται. Το λες η ίδια: βγαίνει ο χειρότερος εαυτός σου.

Μπορείτε να καταλήξετε σε από κοινού επιμέλεια (συνεπιμέλεια) ή επιμέλεια με πατρικές επισκέψεις, αυτά είναι πράγματα που μπορείτε να τα συμφωνήσετε αφού εκείνος ενδιαφέρεται για το παιδί. Η πρόκληση θα είναι να το επιτύχετε σε πολιτισμένους τόνους και γι’αυτό θα χρειαστεί προσπάθεια και ψυχραιμία. Για το καλό του παιδιού θα γίνει. Μην κοιτάς πίσω, οργάνωσε τη νέα σας ζωή τώρα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News