Η Ρένα απαντά: Μήπως είμαι βαρετή;

Πώς σταματάς να είσαι βαρετός, όταν αυτό είναι μάλλον η φυσική σου κατάσταση και όταν νιώθεις άνετα με κάποιον σε φιλική ή συντροφική σχέση σου βγαίνει αβίαστα;

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Μετα από αρκετές σχέσεις που δε μακροημέρευσαν, και έχοντας απορριφθεί από κάποιους που πίστεψα πως ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα, με αρκετή απογοήτευση και παρά τα υπόλοιπα θετικά που μάλλον έχω, σκέφτομαι πως αυτό που φταίει είναι πως μάλλον είμαι βαρετή. Και για αυτό δεν τραβαει. Γι’αυτό συνήθως ο αρχικός ενθουσιασμός, όχι πολύ αργά, εξαφανίζονταν. Ο ψυχολόγος που πήγα αυτό δε μπορεί να το εντοπίσει, οι συνθήκες συνεδρίας δεν είναι Real Life. Πάντως έχω φτάσει πλέον να σκέφτομαι πως αν γνωρίσω κάποιον άλλο θα με βαρεθεί κι αυτός άρα καλύτερα μόνη.

Όσο κι αν δε μ αρέσει αυτή η εξέλιξη των πραγμάτων δε βλέπω κάτι άλλο.
Η ερώτηση μου είναι πώς σταματάς να είσαι βαρετός, όταν αυτό είναι μάλλον η φυσική σου κατάσταση και όταν νιώθεις άνετα με κάποιον σε φιλική ή συντροφική σχέση σου βγαίνει αβίαστα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Πελαγία

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Νομίζω ότι κάπως λάθος το σκέφτεσαι, και αυτοσαμποτάρεσαι, εκτός πια κι αν είσαι στρατιωτάκι ακούνητο, αμίλητο κι ούτω καθεξής. Οι σχέσεις χαλάνε επειδή οι άνθρωποι τελικώς βαριούνται, αλλά όχι επειδή οι σύντροφοί τους είναι βαρετοί. Γιατί βαρετοί θα ήταν και στην αρχή που υπήρχε ο αρχικός ενθουσιασμός, εφόσον έτσι είναι ο χαρακτήρας τους! Είδες πού χωλαίνει ο συλλογισμός σου; Γι’αυτό δεν το εντοπίζει ο ψυχολόγος. Οι άνθρωποι στο σχετίζεσθαι δεν ταιριάζουν τόσο εύκολα, κι αυτό φαίνεται με το πέρας του χρόνου: αναδύονται τα μη ταιριάσματα κι ο άλλος απομακρύνεται.

Γενικά στις σχέσεις που βαριόμαστε δεν μας φταίει ο άλλος τόσο, αλλά ο ίδιος μας ο εαυτός. Αναζητούμε την αδρεναλίνη του νέου, επομένως όταν αυτή καταπέσει με το πέρασμα του χρόνου και της γνωριμίας, με το που θα αισθανθούμε οικειότητα, αποζητούμε εκ νέου την ένταση. Αυτό είναι κι είναι φυσιολογικό, ως έναν βαθμό, συμβαίνει σε όλες τις σχέσεις μετά από λίγο καιρό. Εκεί είναι που πρέπει κανείς να αναζητήσει αν όντως ταιριάζει, αν μπορεί να δει πέρα από τον ενθουσιασμό της ερωτικής έλξης και να προχωρήσει σε κάτι βαθύτερο, σε κάτι που ενώνει σε ένα ουσιαστικό επίπεδο. Όχι το αν μπορείτε να συζητήσετε για την κλιματική αλλαγή, την τελευταία θεατρική παράσταση και τον καπιταλισμό στην Λατινική Αμερική. Εννοώ αν ως άτομα έχετε κοινές αρχές και κοινό όραμα για τη ζωή. Το να νιώθεις οικεία κι ο εαυτός σου είναι το επιθυμητό σε μια καλή συντροφική σχέση (και φιλική), επομένως δεν μπορώ να δεχτώ ότι είναι λόγος να μην προχωρά κάτι που ήδη είναι στέρεο και ταιριαστό.

Κι έπειτα, η ερωτική απόρριψη σε αρχικό στάδιο έχει βάση ερωτική προφανώς. Ποτέ κανείς και πουθενά δεν αρνήθηκε κρεβάτι με κάποι@ που τον εξιτάρει πολύ ερωτικά εφόσον δεν συντρέχει μεγάλος και κρίσιμος λόγος αποτροπής (να έχουν προσγειωθεί εξωγήινοι, να καίγεται το κτήριο, να είναι το αντικείμενο του πόθου η νύφη σου κλπ κλπ.) Πώς να το πω κομψά; Δεν σε βρήκαν βαρετή, δεν βρήκαν ερωτική σπίθα για σένα μέσα τους. Δεν πειράζει, θα βρεθούν άλλοι. Μην παραιτείσαι, δεν μπορεί να αρέσουμε σε όλους.

Γενικά πάντως, οι άνθρωποι γίνονται λιγότερο νευρωτικοί, πιο ευχάριστοι κι ευσυνείδητοι με την ηλικία καθώς ωριμάζουν και αποβάλλουν την νευρωτικότητα της εφηβείας. Ως ένα βαθμό μπορούμε να επέμβουμε σε αυτά τα χαρακτηριστικά με συντονισμένες συνειδητές αλλαγές. Είναι το γνωστό fake it till you make it (δλδ. υποκρίσου το χαρακτηριστικό μέχρι να γίνεις όντως έτσι). Ο Nathan Hudson, καθηγητής ψυχολογίας στο Southern Methodist University, το 2019 μαζί με τρεις άλλους ψυχολόγους επινόησαν μια λίστα με «προκλήσεις» για μαθητές που ήθελαν να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά τους. Για αύξηση της εξωστρέφειας, για παράδειγμα, μια πρόκληση θα ήταν να «συστηθείς σε κάποιον καινούργιο». Όσοι ολοκλήρωσαν τις προκλήσεις αντιμετώπισαν αλλαγές στην προσωπικότητά τους κατά τη διάρκεια της μελέτης των 15 εβδομάδων, διαπίστωσε ο Hudson.

Η έρευνα που δημοσιεύτηκε στο τεύχος Δεκεμβρίου του American Psychologist (ΕΔΩ) τον Δεκέμβριο του 2020, είναι προϊόν της Κοινοπραξίας Personality Change, μιας διεθνούς ομάδας ερευνητών που δεσμεύονται να προωθήσουν την κατανόηση της αλλαγής της προσωπικότητας. Η έρευνα κατέτεινε ότι τα χαρακτηριστικά μπορούν να χρησιμεύσουν τόσο ως σχετικά σταθεροί προγνωστικοί παράγοντες επιτυχίας όσο και ως στόχοι για αλλαγές πολιτικής και παρεμβάσεις.

Και μια άλλη μελέτη (ΕΔΩ) ισχυρίζεται ότι είναι δυνατόν να αλλάξεις κανείς προσωπικότητα ακόμα και σε λίγους μήνες με υιοθέτηση της συμπεριφοράς που θέλεις. Με λίγα λόγια μπορείς να γίνεις πιο ενδιαφέρουσα εφόσον σε απασχολεί, αλλά κυρίως για τον ίδιο σου τον εαυτό, όχι για να μην βαρεθούν οι γκόμενοι. Αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν είναι για πολλά πολλά όπως έχουμε ξαναναλύσει εδώ.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News