Μόλις κάνω μικρή πρόοδο ξαφνικά με πιάνει μια θλίψη, μια ανηδονία, μια μελαγχολία και κλείνομαι στο καβούκι μου και στον εαυτό μου και φτου και από την αρχή. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα σοβαρό.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Δεν ξέρω αν όσα σου γράψω βγάζουν νόημα, αλλά θέλω να τα πω κάπου χωρίς να χρειαστεί να επιβαρύνω τους δικούς μου ανθρώπους. Με έχω κουράσει σαν ύπαρξη και δεν ξέρω τι να κάνω με την πάρτη μου. Είμαι φοβική, αγχώδης, ενοχική, αναβλητική και δεν μπορώ να βρω ποτέ ψυχική γαλήνη και ηρεμία. Και θα μου πεις κάνε ψυχοθεραπεία και θα σου πω κάνω τα τελευταία 5 έτη και έχω αλλάξει και ψυχολόγους και μεθόδους και όλα. Και ενώ το δουλεύω και προσπαθώ, μόλις κάνω μικρή πρόοδο ξαφνικά με πιάνει μια θλίψη, μια ανηδονία, μια μελαγχολία και κλείνομαι στο καβούκι μου και στον εαυτό μου και φτου και από την αρχή. Και δεν έχω κανένα πρόβλημα σοβαρό. Την υγεία μου την έχω, τον σύντροφο μου, τον κύκλο μου, την εργασία μου και πάλι δεν ξέρω τι μου φταίει.
Πολλές φορές σκέφτομαι ότι θα ήθελα μια άλλη ζωή αλλά και ούτε τι άλλο ακριβώς θα ήθελα ξέρω. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με ζορίζει τόσο πολύ η ζωή και δεν μπορώ να ηρεμήσω. Το μυαλό συνέχεια τρέχει και δεν σταματάει και δεν μπορώ να πάρω μια ανάσα και να πω τώρα θα περάσω καλά και όλα είναι εντάξει. Έχω έναν πολύ καλό σύντροφο, τον αγαπάω, με αγαπάει, με σέβεται, με φροντίζει και γενικά όλα πάνε καλά, αλλά εγώ θα σκεφτώ ναι αλλά αν δεν κρατήσει; Κάνω προσπάθειες να εξελίξω την εργασία μου, αλλά σε κάθε εμπόδιο θα σκεφτώ ναι αλλά δεν έχεις καταφέρει και τίποτα μέχρι σήμερα, τι σημασία έχει που προσπαθείς χωρίς αποτέλεσμα; Προσπαθώ να βάζω στόχους μικρούς και επιτεύξιμους και στην πορεία σκέφτομαι εντάξει και τι σημασία έχει αν τους πετύχεις, αλλά αν δεν τους πετύχω μαραζώνω.
Συνεχώς βρίσκομαι σε μια λούπα και καταλήγω πάντα να πέφτω σε βαριά μελαγχολία και να μην θέλω να σηκωθώ από το κρεβάτι. Και αναρωτιέμαι τι λάθος κάνω; Προσπαθώ με την ψυχολόγο, προσπαθώ με την εργασία, προσπαθώ να βλέπω πάντα πιο θετικά τα πράγματα, γιατί πάντα καταλήγω να βαλτώνω και να μην είμαι καλά ψυχικά; Συμβαίνει σε κάποιον/α άλλη ; Νιώθω ότι είμαι ένα ζωντανό πρόβλημα, ότι είμαι αχάριστη που ενώ έχω μια ζωή που πάει καλά εγώ δεν βρίσκω την ευτυχία ποτέ. Άλλοι περνάνε σοβαρά προβλήματα και είναι με το χαμόγελο και την καλή διάθεση εγώ γιατί είμαι έτσι; Γιατί δεν μπορεί το μυαλό μου να λειτουργήσει σωστά; Δεν έχω διαγνωστεί με κατάθλιψη αλλά μερικές φορές νιώθω ότι μάλλον είμαι καταθλιπτική και απλά καταφέρνω και λειτουργώ μέσα στην ημέρα. Δεν ξέρω τι πρόβλημα έχω και δεν βρίσκω ποτέ απάντηση τι μου φταίει. Υπάρχει κάποιος που να περνάει/πέρασε κάτι αντίστοιχο; Βρήκε λύση; Υπάρχει; Στεναχωριέμαι που είμαι έτσι δεν ξέρω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δεν ξέρω τι μου φταίει
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπητή φίλη, υπάρχουν άνθρωποι που τρώγονται με τα ρούχα τους, ναι, εκείνοι έχουν ennui και first world problems. Όμως η δική σου περίπτωση δεν μου μοιάζει τέτοια.
Όπως είπες είσαι αγχώδης και φοβική και το κυριότερο: νιώθεις ανηδονία. Το σύμπτωμα-καμπανάκι για καταθλιπτική τάση! Αυτό ρωτάνε πρώτα οι νευρολόγοι τους ηλικιωμένους που τους επισκέπτονται, αν ευχαριστιούνται το φαγητό, τη βόλτα, την ξεκούραση κλπ. Τόσοι ψυχοθεραπευτές επί πέντε ολόκληρα χρόνια δεν έχουν διακρίνει αυτό το βασικό σύμπτωμα; Ή έχεις πέσει σε κακούς επαγγελματίες που δεν σε παρέπεμψαν ήδη για ψυχιατρική-παθολογική εξέταση (βιοχημικούς δείκτες) ή -διστάζω να το πω, μη γίνω άδικη- αλλά τους συμφέρει να μην θεραπευτείς ώστε να συνεχίζεις επ’άπειρον τις “θεραπείες”… Πέντε χρόνια μου φαίνονται πάρα πολλά για καταστάσεις που δεν υπάρχει όπως λες κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Δεν λέω ότι υπάρχει συγκεκριμένος χρόνος θεραπείας, αλλά και πόσο θεωρείται τέλος πάντων ένα επιτεύξιμο επίπεδο σχετικής χαράς; Όπως θα έχετε καταλάβει τόσον καιρό δεν θεωρώ την ψυχοθεραπεία πανάκεια. Είναι πιο σύνθετη η ζωή και δεν θέλω να σας ξεπετάω στις απαντήσεις μου.
Έχουμε μια εσφαλμένη εικόνα για την κατάθλιψη: είτε και την μικρότερη μελαγχολία και θλίψη για τις αναποδιές της ζωής την ονοματίζουμε κατάθλιψη κάνοντας αυτοδιάγνωση (επηρεασμένοι από την καλοπέραση και την ποπ απεικόνιση της ψυχοθεραπείας), είτε φανταζόμαστε ότι κάποιος είναι με την μούρη στον τοίχο και δεν κουνιέται και κλαίει εσώκλειστος όλη μέρα. Δεν είναι έτσι. Υπάρχουν άνθρωποι που λειτουργούν θεωρητικά, αλλά η ψυχούλα τους το ξέρει ότι στην πραγματικότητα βασανίζονται. Πήγαινε λοιπόν πρώτα σε καλ@ παθολόγο για αιματολογικές εξετάσεις για ελλείψεις, ορμονικά κλπ, αναφέροντας αυτά ακριβώς τα συμπτώματα (ανησυχία, άγχος, ανηδονία). Και κατόπιν κάνε μια ψυχιατρική αποτίμηση σε ψυχίατρο, δηλαδή άτομο που δύναται να σου γράψει αγωγή. Μπορεί να εκπλαγείς από την βοήθεια που μπορεί να λάβεις, δεν είναι ταμπού, θα σου γράψουν κι αναγνώστριες που έχουν βοηθηθεί. Κι αν δεν συμβαίνει τίποτα απ’αυτά, ακόμα καλύτερα, είναι κάτι που θα περάσει κάνοντας τον κύκλο του και βρίσκοντας ένα νέο ενδιαφέρον στη ζωή σου. Συνήθως ένα άθλημα, ένα χόμπυ ή και κάποια μεγάλη αναποδιά (ναι, μη το γελάς, είναι πολύτιμες) μπορούν να αποτελέσουν εφαλτήριο μιας νέας αρχής να πάρουμε τη ζωή μας εκ νέου καλύτερα αυτή τη φορά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κάντε αυτά που είπε η Ρένα. Κλείστε ραντεβού με ψυχίατρο και μιλήστε για αντικαταθλιπτικά (εφόσον επιβεβαιωθεί η διάγνωση). Σας εύχομαι ο,τι καλύτερο.
Το πρόβλημα σου είναι πως κάνεις υπερμεγέθυνση την δυσθυμία που βιώνουν όλοι ανεξαιρέτως από πάντα , πόσο μάλλον τώρα. Ορκίζομαι ότι ακόμα και ηλίθιος κόσμος που γνώρισα , με μηδέν προβλήματα , τύπου άραγμα όλη μέρα πάνω σε γιοτ· πάλι ανά φάσεις ένιωθαν θλίψη. Είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ. Οπως η μοναξιά ρε παιδί μου. Οπως η πείνα. Στρέψε το βλέμμα σου αλλού. Μη του δίνεις σημασία με τόσο αρνητικό πρόσημο. Αγκάλιασε το. Πχ κάνεις δίαιτα, σκέφτεσαι συνέχεια σοκολάτες , αποδέχεσαι πως πάντα θα θες αλλά δεν μπορείς να τις έχεις. Κάπως έτσι είναι η μελαγχολία. Ειδικά σε σκεπτόμενα άτομα. Πρέπει να σαι… Διαβάστε περισσότερα »
Λέτε, με καλή πρόθεση, όλα τα λάθος πράγματα. Όλα αυτά που κάνουν έναν/μια ασθενή με κατάθλιψη να νιώσει πιο άσχημα. “Είναι φυσιολογικό. Μην κάνεις έτσι. Όλοι έχουν θλιμμένες μέρες. Κάνε μια βόλτα, δες κόσμο, πάνε στην παραλία. Τα έχεις όλα στη ζωή σου, γιατί δεν είσαι ικανοποιημένη”. Και λοιπά και λοιπά.
Τα πράγματα *δεν* είναι έτσι. Η κατάθλιψη είναι ασθένεια και δεν έχει σχέση με τον ήλιο, με την παραλία, με τις θλιβερές μέρες που όλοι μας έχουμε. Χρειάζεται θεραπεία με αντικαταθλιπτικα και/ή ψυχοθεραπεία. Τέλος.
Μα αφού έχει αποκλείσει την κατάθλιψη !;
Την έχει αποκλείσει ο ψυχολόγος όχι ο ψυχίατρος στον οποίο δεν έχει πάει και που είναι ο μόνος αρμόδιος για την διάγνωση.
Είσαι πολύ καλό παιδί μωρέ εσύ ❤️ εύχομαι τα καλύτερα.
P.s έχετε απόλυτα δίκιο
Συμφωνώ!
Ναι βρε αγάπη, παρ το αλλιώς αφού το λέει @ whattheduck, και κάπως έτσι διαιωνίζουμε τα στερεότυπα γύρω από την ψυχική υγεία και κόσμος φοβάται να μιλήσει επειδή θα ακούσει ένα τσιτάτο που είπε κάποιος κάποτε και θα του πουν να μην αγχώνεται μωρέ, η χαρά είναι στιγμές.
Η φίλη εδώ έχει αποκλείσει κατάθλιψη είπε!!
wtf
Trust me είμαι η τελευταία που θα το έκανε, τι να σου λέω
Μας γράφει: “Δεν έχω διαγνωστεί με κατάθλιψη αλλά μερικές φορές νιώθω ότι μάλλον είμαι καταθλιπτική και απλά καταφέρνω και λειτουργώ μέσα στην ημέρα.”
Ο καρκινοπαθής ή ο καρδιοπαθής που δεν πάει σε γιατρό δεν έχει λάβει επίσημη διάγνωση. Έχει όμως τις υποψίες του ενίοτε. Αν δεν πάει ποτέ, μάντεψε.
ΩΠΑ, λάθος, παιδιά! Ήμουν σίγουρη πως το είχε αποκλείσει και πως έγραφε για ψυχίατρο. Δεν ξέρω γιατί, αλλά θα ορκιζόμουν ότι το είδα. Σόρρυ, σόρρυ. Btw, μία φορά στη ζωή μου την άκουσα άσχημα και πήγα από μόνη μου σε ψυχίατρο. Και έφαγα κράξιμο από τους δικούς μου, ότι χρειαζόμουν ψυχολόγο, όχι ψυχίατρο. Θέλω πάντα ψυχίατρο, δεν ξέρω γιατί. ( Έτσι, για όσους πίστεψαν πως λέω μαλακίες του τύπου «είναι όλα στο μυαλό σου» κ.λπ.) Πήγαινε σε ψυχίατρο χθες, φίλη. Και ψάξε πολύ. Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα όσοι αξίζουν. Προτείνω έναν απέναντι από τα Yava Ψυχικού. Το επίθετό του αρχίζει… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με την Ρένα. Η πρώτη σου κίνηση είναι να πας σε γιατρούς (ψυχίατρο όχι ψυχολόγο και ενδοκρινολόγο). Η δεύτερη είναι : Σταμάτα να προσπαθείς! Όταν ξυπνάς το πρωί και λες θα προσπαθήσω να είμαι καλή στη δουλειά , θα προσπαθήσω να βάζω μικρούς στόχους, θα προσπαθήσω να ανταπεξέλθω σ’ αυτούς κλπ , το μόνο που κάνεις στον εαυτό σου είναι να τον γεμίζεις με πρόσθετο άγχος και πίεση. Τρίτη κίνηση : Κάνε αυτό που σ’ ευχαριστεί. Υπάρχει κάτι; Sex, βιβλία, μπάνια στην θάλασσα, ζωγραφική, παιχνίδια, γυμναστική, μαγειρική; Ό,τι είναι…Κάντο μόνο για την ευχαρίστηση όχι για να κριθείς από το… Διαβάστε περισσότερα »
Λάβε πολύ σοβαρά υπόψη σου τα σχόλια που σε παροτρύνουν να απευθυνθείς σε ψυχίατρο, σου το λέω από προσωπική εμπειρία! Παρόλο που η ψυχοθεραπεία που έκανα για χρόνια με βοήθησε σε ένα βαθμό το αδιάγνωστο OCD με βύθιζε όλο και περισσότερο σε αίσθηση ανημπόριας με πολλές ενοχές.
Ήμουν έτοιμη να μπω να γράψω ένα παρόμοιο σχόλιο. Θα συμφωνήσω. Εμένα το ocd μου που διαγνώστηκε λίγο πριν τα 30 μου ευθυνόταν για την κατά καιρούς ήπια καταθλιπτική μου συμπτωματολογία και για το «μαστίγιο» που μου ριχνα (και μου ρίχνω ενίοτε). Είναι αλλιώτικος ο τρόπος σκέψης του ocd και το «μάτι» που σε κάνει να βλέπεις τα πράγματα και θέλει να μάθεις αρκετά γι αυτό για να καταλάβεις την θλίψη, τις δυσκολιες και το ανευχαριστητο που φέρνει μαζί του συχνά πυκνά. Νομίζω (αν δεν κάνω λάθος βέβαια) ότι πλέον θεωρείται κι ένα είδος νευροδιαφορετικοτας η διαφορετικής καλωδίωσης του εγκεφάλου.
Άλλο το OCD σαν τύπος προσωπικότητας και άλλο σαν διαταραχή. Ο δικός μου ψυχίατρος κάποτε μου είχε εξηγήσει την δοαφορά με ένα απλό παράδειγμα. Άλλο να πας να τσεκάρεις την ασφάλεια του θερμοσίφωνα ότι την έχεις κλείσει 2-3 φορές όταν είσαι μέσα στο σπίτι για να σθγουρευτείς και άλλο να ταξιδεύεις Αθήνα-Θεσσαλονική και ενώ έχεις φτάσει Λάρισα να σου καρφωθεί ότι την ξέχασες ανοιχτή και να γυρίσεις πίσω για να ελέγξεις. Πάντως εμένα το OCD μου ήταν προφανές από πάντα. Και σε εμένα και σε άλλα μέλη την οικογένιάς μου (στο σόι του πατέρα μου ειδικά όλοι έχουν λίγο-πολύ tendancies)
Επιτρέψτε μου ένα παράδειγμα.
Ψυχαναγκαστική διαταραχή (Obsessive-Compulsive Disorder): “Ίσως δεν έσβησα σωστά τον θερμοσίφωνα. Θα εκραγεί και θα σκοτώσει την οικογένειά μου”. Πολλαπλοί έλεγχοι.
Ψυχαναγκαστική διαταραχή προσωπικότητας (O-C Personality Disorder): “Τα βιβλία πρέπει να είναι διατεταγμένα κατά ύψος και χρώμα, αλλιώς δεν νιώθω καλά.”. Οργάνωση, αλλά όχι διαρκής έλεγχος. Σκέψη ανελαστική αλλά χωρίς καταστροφικές “συνέπειες” (θα αρρωστήσω, κάποιος θα πεθάνει κλπ).
Μπορώ να σκεφτώ πολλούς που θα μπορούσαν να είσαι εσύ.
Ο άνθρωπος σπάνια ικανοποιείται με το τώρα. Θέλει να έχει χαραγμένη πορεία, σταθερή προς κάποιον ισχυρό στόχο.
Όλοι οι τομείς της ζωής σου πάνε καλά, αλλά θολώνει η πορεία τους, δεν υπάρχει προοπτική. Δεν υπάρχει αυτό το ισχυρό, που θα σε κάνει να ξυπνήσεις, να παλέψεις.
Για να έχεις την υγεία σου, που είναι το σημαντικότερο, θα πρέπει να βρεις αυτόν το στόχο, ίσως μαζί με το σύντροφό σου, και να βάλεις γερά θεμέλια για το μέλλον.
Και σε εσάς λέω το ίδιο, όπως στ@ @whattheduck. Λάθος. Καλοπροαίρετο μεν, λάθος δε.
Πώς μπορείτε και κάνετε διάγνωση;
Μπορεί να υπάρχει ανικανοποίητο.
Μπορεί να έχει βαλτώσει η ζωή.
Είστε σίγουρος πως δε θα αποκτήσει νόημα η ζωή με ένα πολύ ευχάριστο ή πολύ δυσάρεστο γεγονός;
Εγώ δεν μπορώ και δεν θα κάνω εξ’ αποστάσεως διάγνωση. Όμως, if it walks like a duck and if it quacks like a duck… Είναι πιθανόν η γράφουσα να έχει κατάθλιψη. Δεν θα της πω, “βγες να σε δει ο ήλιος” ή “ερωτεύσου” όταν μου γράφει για ανηδονία. Θα της πω, “δείτε έναν/μια ψυχίατρο”.
Έχει πιθανόν επαναπαυτεί στις συνεδρίες ή δεν τα λέει όλα εκεί.
Θα μπορούσε να αλλάξει ψυχοθεραπευτή ή και να επισκεφτεί ψυχίατρο.
Απλά, όταν πάμε σε χειρουργό να χειρουργήσει θα θελήσει, ευτυχώς όχι όλοι.
Εσύ (Karol) πώς κάνεις διάγνωση (ότι είναι όλα καλά;;);;; Η γράφουσα θα πρέπει να επισκεφθεί ψυχίατρο. Το ότι πάει σε ψυχολόγο δε λέει τίποτα (δυστυχώς) στο αν έχει ή όχι κάποιο ψυχικό νόσημα, καθώς πολλοί τέτοιοι επαγγελαματίες αποφεύγουν να παραπέμπουν σε ψυχίατρο ή δεν είναι σε θέση να αναγνωρισουν πέντε πράγματα.
Οπότε φτάνω στους πρόποδες καταθλιπτικής συμπεριφοράς ,προσπαθώ να αντιληφθώ μέσω της αντίδρασης μου ποιο είναι το πραγματικό αίτιο (disclaimer :αυστηρά για μένα μιλάω ,δεν είμαι ψυχολόγος ή ψυχίατρος,με αφορμή την ερώτηση θα απαντήσω ).Και συνήθως η αντίδραση μου είναι είτε να βάλω τραγούδια στενάχωρα και να κλάψω ,είτε να βάλω s1ngles .Όσο χαζό και αν ακούγεται και μιλενιαλ.Βαζω αυτή τη σειρά και νιώθω καλύτερα,και χιλιάδες μιλενιαλς αντιμετωπίζουν έτσι την κατάθλιψη ,ναι το ξέρω φαίνεται πολύ χαζό ,με μια σειρά ,αλλά νομίζω ξέρω γιατί το κάνουμε :γιατί μας δημιουργεί ασφάλεια ,γιατί σε χαλαρώνει να βλέπεις προβλήματα στην οθόνη από ότι να… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιον τον κακοποιητή;;;;;Ε όχι!!!!!
Υ.Γ. Κι όμως είναι αποδεδειγμένο πως τα οικόσιτα ζώα είναι πολύ βοηθητικά σε ψυχολογικές/ψυχιατρικές καταστάσεις. Αρκεί ο “ιδιοκτήτης” να μην χρήζει εγκλεισμού ή να μην βρίσκεται σε πολύ σοβαρή νόσο.
Δε το πιστεύω!!!Σχόλιο καλοπροαίρετο εδώ μέσα που ενδιαφέρεται και θυμάται τι λέω,χωρίς να συμπληρώνει το ότι ο δικός του σύζυγος/σύντροφος είναι ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟΣ(ΣΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!!!)❤️ ΟΧΙ ΟΧΙ μην ανησυχείς όχι σε αυτόν Σευχαριστω που ενδιαφέρθηκες ειλικρινά. Πάντως και αυτόν καλά δε τον λες .Αλλά οκ είναι ακίνδυνος και είχαμε και καλές στιγμές πολλές ,αλλά είναι δύσκολος και παίρνει αγωγή περισσότερο για το νευρικό σύστημα κτλ . Στον κακοποιητικο των 3,5 ετών και τον άλλο ψυχοπαθή με την μάνα δε θα γυρνούσα .Τώρα σε αυτόν …μωρέ τον αγαπώ .Χαχαχα και δε ξέρω .Δεν ξέρω αν τελείωσε μέσα στην καρδιά μου η ιστορία μας (αν… Διαβάστε περισσότερα »
❤❤❤
Θα σου πω αυτό που είπα και στον γιο μου πρόσφατα : Τα πισωγυρίσματα σπάνια καταλήγουν καλά, συνήθως χωρίζεις πάλι για τους ίδιους λόγους που χώρισες την πρώτη φορά. Αλλά φυσικά εσύ ξέρεις καλύτερα και την καρδιά μας συχνά δεν την ορίζουμε. Μας πάει αυτή.
Πέρα από όλα αυτά που προτείνανε οι υπόλοιποι, δηλαδή ιατρικές εξετάσεις (μην ξεχάσεις να κάνεις πλήρεις εξετάσεις για βιταμίνες κλπ καθώς και γυναικολογικές ορμόνες ή άλλες ορμόνες όπως θυροειδή) καθώς και ψυχίατρο θα έλεγα επίσης να ερευνήσεις τρία ακόμα ζητήματα. Το ένα είναι αν υπάρχει πιθανότητα νευροδιαφορετικότητας, πχ ΔΕΠΥ. Έχω ακούσει πολλές περιπτώσεις που πριν την διάγνωση οι άνθρωποι είχαν συνέχεια καταθλιπτικά ή αγχώδη επεισόδια και μετά επειδή πια υπήρχε εξήγηση για τη συμπεριφορά τους και το πως ένιωθαν δεν είχαν κανένα ξανά. Ανέφερες κάποια στοιχεία που με έκαναν να σκεφτώ νευροδιαφορετικότητα (γιατί τα έχω κι εγώ). Το δεύτερο είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι πως ο καθένας θα πει τη γνώμη του με βάση τα δικά του βιώματα. Εκτός αν είναι ειδικός. Εγώ αυτό που θα πω συμπληρωματικά στις εξετάσεις και την επίσκεψη σε ψυχίατρο κι αν θες κράτα το αν θες παρ το πετά το είναι ***ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΟΥ ΑΠΟ ΤΑ SOCIAL MEDIA.*** Η διαφορά που έκανε στην καθημερινότητα μου είναι αδιανόητη. Και αφού κλείσεις τα σοσιαλ όσο μπορείς πιο μακριά απ’το κινητό. Έρευνες έχουν σχετισει την απουσία νοήματος και όρεξης για ζωή της γενιάς μας με τον εθισμό στο κινητό και τα σοσιαλ. Και όποιος πει ότι δεν είναι εθισμένος ας… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ξέρω ποια είναι η γενιά σου, αλλά εγω το κινητό το αφήνω σπίτι και φευγω γιατί βαριέμαι να το κουβαλάω (έχουν γινει και γκουμούτσες). Και στο σπίτι το χρισημοποιώ μόνο όταν θέλω να δω κάτι συγκεκριμένο (που σημαίνει ότι υπάρχουν μέρες ολόκληρες που δεν το αγγίζω καν). Και τα social τα βρίσκω αποίρος βαρετά. Νομίζω ότι αν κάποιος δεν μπορεί να μείνει ούτε 5 λεπτά χωρίς να κοιτάξει το κινητό του, χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας.
Δεν εχεις καταθλιψη, εχεις καταθλιπτικο τυπο προσωπικότητας.
Ο ψυχολογος δεν μπορει να κανει πολλά. Στον τυπο αυτο η θλιψη εμφανιζεται ακριβως οταν ολα πανε καλα και εξαφανιζεται οταν δινει μαχες με δυσκολιες της ζωης. Ο ψυχιατρος μπορει να σε βοηθησει συνταγογραφωντας αντικαταθλιπτικα, τα οποια θα παρεις για 3-4 μηνες κατα καιρους
Όταν δίνεις μάχες για τη ζωή κι αγωνίζεσαι να πετύχεις δυνατούς στόχους δεν έχεις χρόνο για θλίψη.
Η κοπέλα θέλει να αλλάξει ζωή.
Είσαι σίγουρη πως δεν υπάρχει κάτι άλλο από πίσω;
Καταρχήν, δεν μας λες γιατί ξεκίνησες την ψυχοθεραπεία εξ αρχής. Γιατί δεν το ανέφερες;
Έχω ακούσει πάμπολλες φορές πως δεν συνάδει απαραίτητα με άλλα προβλήματα, αλλά τόσο κόσμο που έχω γνωρίσει, πάντα κάποιο πρόβλημα υπήρχε. Από κάπου προκύπτει.
Κακοποίηση, προβλήματα στην παιδική ηλικία που εμφανίζονται έτσι μετά, οικονομικά, οικογενειακά, πράγματα στο περιβάλλον.
Όλα χτίζονται.