Η Ρένα απαντά: Μήπως φταίω εγώ που έδωσα ψεύτικες ελπίδες;

Αγαπημένη Ρένα, χαίρετε. Έχω έναν προβληματισμό, και θα ήθελα βοήθεια.
Είμαι κοπέλα, 21 ετών. Γνωρισα έναν άντρα πριν 4 χρόνια, εγώ 17, εκείνος 37. Ερωτεύτηκα παράφορα και του έκανα ερωτική εξομολόγηση, αλλά αρνήθηκε ευγενικά λόγω διαφοράς ηλικίας. Συνέχισα να πηγαίνω στο καφέ που δούλευε για να τον βλέπω, όπως με είχε παροτρύνει να κάνω, και διατηρούσαμε πλατωνική σχέση. Πέρασε κάποιος καιρός, ήμουν ξεκάθαρη μαζί του στο ότι τα συναισθήματα μου έμεναν αναλλοίωτα, αλλά χειριζόταν την κατάσταση με πολλή λεπτότητα και τρυφερότητα και δεν προχωρούσε, παρόλο που μου είχε πει πως κι εγώ του είχα αρέσει.

Μετά από 1-2 μήνες, και ενώ τα πράγματα σταδιακά είχαν αρχίσει φανερά να εξελίσσονται σεξουαλικά (κάναμε sexting, είχε αναφέρει για nudes κλπ), έκανε την κίνηση και καταλήξαμε στο σεξ (στα 17 μου, ήταν ο πρώτος μου) και αυτομάτως στην επίσημη σχέση (αν και κρυφή από όλους πλην 4-5 κλειστών φίλων του, λόγω της διαφοράς ηλικίας). Ανέλαβα πολύ γρήγορα ρόλο νοικοκυράς, μιας και περνούσα κάποια βράδια σπίτι του κι εκείνος δούλευε όλη μέρα, αλλά δεν έδινα πανελλήνιες οπότε είχα άπλετο χρόνο.

Να μην τα πολυλογώ, τα τελευταία 2 χρόνια τής σχέσης μας είχα μετακομίσει στο σπίτι του κι ήμασταν σαν παντρεμένοι. Υπήρξε κακοποίηση που μερικές φορές την άξιζα κι άλλες όχι σε διάφορα επίπεδα, υπήρξαν άσχημες συμπεριφορές και εκ μέρους μου, τέλος πάντων έληξα τη σχέση πριν έναν μήνα περίπου.

Προσπαθώντας να τακτοποιήσω τα κομμάτια μέσα μου, αναρωτιέμαι. Τι είδους σχέση ήταν αυτή; Η αρχή ήταν σαν παραμύθι, έρωτας, πάθος, εμείς απέναντι στον κόσμο. Οι τελευταίοι μήνες, όμως, ήταν σαν την κόλαση την ίδια σε πάρα πολλούς τομείς (για ΕΜΕΝΑ κυρίως το τονίζω αυτό).

Ήταν μια σχέση εξαρχής χειριστική εκ μέρους του; Ήταν χειριστική εκ μέρους μου που, ενώ γνώριζα την αρχική ένστασή του και τη μεγάλη διαφορά ηλικίας, αποφάσισα πως μπορώ να “ανταποκριθώ” και να ξεκινήσω μια σχέση που προφανώς δεν ήταν στα μέτρα μου; Ήταν απλώς κάτι που συνέβη και δεν έχει και μεγάλη σημασία;

Μερικές φορές νιώθω περίεργα, πώς μπόρεσε ένας σχεδόν μεσήλικας να κάνει τέτοια σχέση με μια σχεδόν ανήλικη; Αλλά από την άλλη εγώ επέμεινα εξ αρχής για όλο αυτό. Μήπως ήταν το λάθος δικό μου που έδωσα ψεύτικες ελπίδες σε έναν άνθρωπο που ήταν ξεκάθαρος μαζί μου για το τι θέλει στη ζωή; Και απλώς όταν τα βρήκα δύσκολα έφυγα; Ή ήταν εκείνος που εκμεταλλεύτηκε την απειρία μου και το μικρό της ηλικίας μου; Τίποτα δεν είναι άσπρο – μαύρο, το ξέρω. Απλώς προσπαθώ να κατανοήσω λίγο περισσότερο τι μου έχει συμβεί, και κατ’ επέκταση να γίνω πιο συνειδητοποιημένη σε παρόμοια ζητήματα.

Ευχαριστώ πολύ αν διαβάσεις και αν δημοσιεύσεις το κείμενό μου, θα χρειαζόμουν κάποιες παραπάνω ματιές στην ιστορία.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανώριμη;

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Πρέπει να το πούμε πολλές φορές για να εμπεδωθεί. Όταν μια σχέση έχει μεγάλη διαφορά ηλικίας, μοιραία το πάνω χέρι το έχει @ μεγαλύτερ@, παρεκτός αν πρόκειται για ηλικιωμέν@ (εκεί το πάνω χέρι το έχει το λιγότερο ανήμπορο άτομο). Αυτό δεν προκύπτει από κάποια μοιραία συνωμοσία, αλλά από την ίδια την εμπειρία της ζωής. Το μεγαλύτερο άτομο ξέρει περίπου τι θα σκεφτείς και πώς θα αντιδράσεις πριν το κάνεις. Γι’αυτό λέμε ότι είναι εύκολο να γίνει χειριστικό.

Δεν κατηγορώ συλλήβδην τις σχέσεις με διαφορά ηλικίας. Αναγνωρίζω την έλξη και αναγνωρίζω και την διάθεση προστατευτικότητας. Είναι κάτι σύνηθες και παράλληλα έχει ποικίλες αιτιάσεις από πίσω του που δεν είναι πάντοτε κακές. Ωστόσο οι μικρές ηλικίες της κοπέλας είναι συνήθως αρκετά προβληματικές, επειδή ακριβώς ζούμε σε φαλλοκρατικό πλαίσιο: ο περιορισμός κι η καταπίεση βγαίνουν στις κοπέλες, όχι τόσο στα νεαρά αγόρια.

Μας λες ότι αντιστάθηκε στο φλερτ σου κι αποδίδεις εξ αυτών εύσημα σε κείνον και κατηγορίες σε σένα. Μα 1-2 μήνες δεν το λες και καμμιά σοβαρή αντίσταση! Άσε που είχατε ήδη αρχίσει τα ερωτικά με τη βοήθεια της τεχνολογίας και το μόνο που έλειπε να γίνει ήταν το δια ζώσης.

Έπειτα, από την εξίσωση λείπουν τελείως άτομα του δικού σου περιβάλλοντος: γονείς, συγγενείς, φίλοι. Πόσο ενήμεροι και πόσο εντάξει ήταν να μένεις στο σπίτι ενός μαντράχαλου με τα διπλά σου χρόνια και να τον φροντίζεις; Πώς ζούσατε, με τα δικά του έσοδα, δικά σου χρήματα δεν είχες; Τώρα τι κάνεις, δουλεύεις, έχεις οικονομική ενίσχυση από αλλού, τι;

Κανένας δεν αξίζει την κακοποίηση. Μην λέμε τέτοιες κουβέντες, αναπαράγουμε λάθος μήνυμα. Η ενοχή είναι ένα συναίσθημα κατανοητό, η αυτοϋποτίμηση καμμιά φορά επίσης, αλλά αν αξίζει κάποιος μια αντίδραση σε κάποια συμπεριφορά, σίγουρα αυτή ΔΕΝ είναι η κακοποίηση. Υπάρχουν τρόποι να αντιδράσει κάποιος, και δη μεσήλικας, που είναι σωστές και στα πλαίσια της ευπρέπειας. Δεν φταις.

Λυπάμαι πολύ που βίωσες την πρώτη σου σχέση με τέτοιο τρόπο. Πήρες μαθήματα όμως που θα σου χρησιμέψουν στο μέλλον, θα χωνέψεις την κατάσταση σιγά σιγά, θα απενοχοποιηθείς, κι έτσι να πορευτείς από δω και στο εξής.