Η Ρένα απαντά: Μήπως δεν υπάρχει συμβατότητα θεραπευτή-θεραπευόμενου;

Στο σήμερα ενώ τα πράγματα είναι καλύτερα, μετά από 3 χρόνια, υπάρχει μια στασιμότητα. Κάποιες φορές ο γιατρός μας βλέπει μαζί και τελευταία φορά πήγα μόνη μου.

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα και σε ολόκληρη την παρέα του Α-ΜΠΑ.
Αναγνώστρια και εγώ χρόνια, που ομολογουμένως βοηθήθηκα πολύ , στο να βλέπω τα πράγματα και από άλλες γωνίες, να ανοίξω το μυαλό μου και μάθω να σκέφτομαι πέρα από το μικροκοσμό μου. Σ’ ευχαριστώ πολύ γι’αυτό. Ήρθε η ώρα για το ερώτημα μου.

Με το σύζυγό μου ( είμαστε μαζί 20 χρόνια , παντρεμένοι 14 και με ένα 8 έτων παιδί), περάσαμε μια δύσκολη κατάσταση. Ένα burn out δικό του, κρίσεις άγχους όπου με τα πολλά διαγνωστηκε με ΓΑΔ. Ακολούθησε της οδηγίες του γιατρού ( ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής) πήρε την αγωγή του και σιγά σιγά τα πράγματα βελτιώθηκαν.

Στο σήμερα τώρα , ενώ τα πράγματα είναι καλύτερα και έχοντας περάσει 3 χρόνια, υπάρχει μια στασιμότητα. Κάποιες φορές ο γιατρός μας βλέπει μαζί και τελευταία φορά πήγα μόνη μου, ώστε να δω τη δική μου θέση σε όλο αυτό και πως μπορώ να βοηθήσω, απογοητεύτηκα , απ’ τα λεγόμενα του. Έχει ηλικιακό όριο η ψυχοθεραπεία αν πρόκειται να βοηθήσει; Δεδομένου ότι ο σύζυγος και εγώ είμαστε +- 50 χρόνων.
Ο ρόλος του ψυχοθεραπευτή δεν είναι να σε βοηθά να μιλήσεις, δεν είναι μέρος της δουλειάς του να κάμψει τις αντιστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος ή είναι θέμα θέλησης του θεραπευόμενου; Όντως όταν ξεκινάς ψυχοθεραπεία πρέπει να ξέρεις γιατί, ποιος είναι ο στόχος σου; Μήπως τελικά δεν υπάρχει συμβατότητα γιατρού-θεραπευόμενου;

Περιμένω την απάντηση σου Ρένα μου καθώς και γνώμες των φίλων σχολιαστών. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σταματάμε ή προχωράμε

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγια σου για την ιστοσελίδα μας και την δουλειά που γίνεται εδώ. Είναι χαρά μας να συμβάλλουμε έστω λίγο στο να βλέπει κάποια τα πράγματα διαφορετικά και να βοηθιέται.

Οι κατευθυντήριες γραμμές λένε πως η ΓΑΔ (γενικευμένη αγχώδης διαταραχή) αντιμετωπίζεται αποτελεσματικά μέσω:
1.Ψυχοθεραπείας: Η Γνωσιακή Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT) είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, βοηθώντας στον εντοπισμό και την αλλαγή των αρνητικών σκέψεων.
2.Φαρμακευτικής Αγωγής: Σε ορισμένες περιπτώσεις, ειδικοί ψυχικής υγείας συστήνουν φάρμακα (π.χ. αγχολυτικά ή αντικαταθλιπτικά) για τη διαχείριση των συμπτωμάτων.

Εσείς ακολουθήσατε και τις δύο οδούς και πολύ καλά κάνατε! Κάνατε το καλύτερο δυνατόν. Η παρατήρηση στασιμότητας δεν ξέρω πώς προκύπτει. Αυτό που έχω προσωπικά καταλάβει διαβάζοντας για τις διαταραχές αυτές είναι ότι άπαξ κι εμφανιστεί κάτι τέτοιο, ουσιαστικά το άτομο το «παντρεύεται» για όλη του τη ζωή κι από κει και πέρα κάνει διαχείριση της κατάστασης. Δεν είναι δηλαδή ότι θα εξαφανιστεί, ακόμη και με θεραπεία κι αγωγή, όπως είναι μια μόλυνση ή μια ίωση. Υπάρχει συνήθως κάποιο γενετικό υπόβαθρο και ένας περιβαλλοντικός παράγοντας που πυροδοτεί την εμφάνιση ψυχικών διαταραχών και συμπτωμάτων, επομένως έχει σημασία να έχουμε ρεαλισμό σχετικά με την διαχείριση αυτών των καταστάσεων. Aν ο στόχος είναι το άτομο να γίνει όπως ένα άτομο που δεν πέρασε ποτέ την αντίστοιχη περιπέτεια, θα απογοητευτούμε. Στο πρακτικό υπάρχουν κάποια επιπλέον πράγματα να πούμε.

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να συμβάλλει αποτελεσματικά στην διαχείριση και σε μεγαλύτερες ηλικίες -και στην τρίτη ηλικία ακόμη. Γράφεις όμως «δεν είναι μέρος της δουλειάς του [θεραπευτή] να κάμψει τις αντιστάσεις που μπορεί να έχει κάποιος ή είναι θέμα θέλησης του θεραπευόμενου;» Αυτό με ωθεί να συμπεράνω ότι ο σύζυγος ως θεραπευόμενος έχει κουραστεί από την διαδικασία και δεν θέλει να συνεχίσει. Επιβεβαιώνεται κι από το ότι πήγες μόνη σου την τελευταία φορά στον θεραπευτή. Θα έλεγα ότι αν υπάρχει αμφιβολία από τον ίδιο τον θεραπευόμενο για τον θεραπευτή αυτή θα πρέπει να γίνει σεβαστή, καθώς ο ίδιος γνωρίζει καλύτερα αν του ταιριάζει κι αν βλέπει την εσωτερική βελτίωση που απαλύνει το άγχος και τον τρόμο του απέναντι στην καθημερινότητα. Ταυτόχρονα θα έλεγα ότι αξίζει να διερευνηθεί αν όντως παίρνει την αγωγή του, αν η αγωγή του συνεχίζει να του ταιριάζει όπως πριν, αν χρειάζεται τροποποίηση δοσολογίας ή αλλαγή, κι αν τέλος πάντων η αντιλαμβανόμενη στασιμότητα οφείλεται στην διακοπή της φαρμακευτικής αγωγής, πράγμα που αυτομάτως θα απαντούσε πειστικά σε όλα σου τα ερωτήματα. Αυτό όμως μπορεί να το αξιολογήσει μόνο ψυχίατρος, σε συνεννόηση με παθολόγο που τον παρακολουθεί για τυχόν παρενέργειες, επομένως κάθε δική μας συμβουλή θα ήταν επιφανειακή ως προς αυτό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News