___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας! Διαβάζω αρκετό καιρό τη στήλη και εκτιμώ τις συμβουλές σας. Έτσι αποφάσισα να στείλω κι εγώ τον προβληματισμό μου: Από τότε που γίναμε πολλοί γονείς στην παρέα, ο άντρας μου κι εγώ πολλές φορές δυσκολευόμαστε στις κοινές μας συζητήσεις. Αναρωτιέμαι μήπως εμείς κάνουμε κάτι λάθος και αν θα μπορούμε να αλλάξουμε κάτι (εκτώς από παρέα).
Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, είμαστε μια παρέα 35-38 χρονών τώρα που γνωριζόμαστε από το πανεπιστήμιο οι περισσότεροι. Τα τελευταία 3 χρόνια κάναμε αρκετά ζευγάρια από την παρέα το πρώτο μας παιδί και κάποιοι, όπως εγώ και ο άντρας μου, και το δεύτερο. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο γιατί εξακολουθούμε σαν παρέα να μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα όλοι μαζί.
Το πρόβλημα είναι οι συζητήσεις. Όταν βρισκόμαστε υπάρχει η τάση οι γυναίκες να μιλάνε μεταξύ τους και οι άντρες μεταξύ τους. Αυτό δε γινόταν πριν τις εγκυμοσύνες και εμείς σα ζευγάρι δεν είμαστε πολύ φαν αυτής της κατάστασης. Είναι όμως και κάπως λογικό γιατί πολλές φορές οι γυναίκες θέλουν να μιλήσουν για εγκυμοσύνες, θηλασμούς κτλ και ίσως είναι άβολο μπροστά σε άντρες και φίλους. Οταν γίνεται όμως αυτό ερχόμαστε και οι δύο σε άβολη θέση για διαφορετικούς (αλλά όχι ανεξάρτητους) λόγους.
Στις γυναικίες συζητήσεις κυριαρχούν οι δυσκολίες: έλειψη χρόνου, ύπνου, άγχοι, στρες κτλ. Πολλές φορές ζητάνε συμβουλές από μένα. Δεν είμαι σίγουρη για ποιο λόγο. Ίσως επειδή έχουμε δύο παιδιά και έχουμε επιβιώσει? Αλλά αρκετές φορές η ειλικρινής συμβουλή μου θα ήταν “πρέπει ο άντρας/πατέρας να κάνει περισσότερα και πιο ουσιαστικά”. Όσες φορές έχω προσπαθήσει όμως να το πω ή να το υπονοήσω πάει άπατο. Έχω προσπαθήσει τα εξής: “εμείς το μοιράζουμε έτσι, γιατί για ένα άτομο είναι πολύ δύσκολο”, “ο άντρας σου τι λέει γι αυτό το πρόβλημα? πώς μπορεί να βοηθήσει?”, και αυτό που πάντα καταλήγει άσχημα “ρε Γιάννη, εδώ η Λένα ζορίζεται με αυτό, εσύ τι κάνεις? δεν μπορείς να τη βοηθήσεις?”. Αυτό το τελευταίο το κάνω γιατί είμαστε φίλοι πολλά χρόνια, οπότε έχω την άνεση. Η αντίδραση είναι πάντα να κόπτωνται οι γυναίκες να δικαιολογήσουν τους άντρες τους: “ε και αυτός κάνει άλλα”, “ε δεν μπρορεί να ταίσει”, “ε δεν κοιμαται μαζί του το μωρό” κτλ.
Πώς λοιπόν μπορώ να βοηθήσω μια φίλη μου που τη βλέπω να εξαντλείται ενώ ο άντρας της και φίλος μου κάνει πολύ λιγότερα και την πάπια χωρίς να θίξω το γάμο τους ή την επικοινωνία τους? Μπορώ να μιλήσω για “εξωτερική” βοήθεια, αλλά πρώτα δε θα πρέπει να εξέτασουμε την “εσωτερική” βοήθεια?
Στις αντρικές συζητήσεις από την άλλη ο άντρας μου δεν περνάει ευχάριστα. Μου περιγράφει ότι μιλάνε για πράγματα που τον ίδιο δεν τον ενδιαφέρουν πια, καθώς το μυαλό του είναι πια γεμάτο με θέματα που αφορούν τα παιδιά. Αλλά όταν φέρνει αυτά τα θέματα στη συζήτηση, οι άλλοι άντρες πολλές φορές δεν έχουν ιδέα για ποιο πράγμα μιλάει και δεν τους ενδιαφέρουν αυτές οι συζητήσεις. Οπότε συχνά προβληματίζεται αν θα πρέπει να εξακολουθούμε να κάνουμε τόση στενή παρέα μαζί τους.
Μήπως έχει δίκιο? Μήπως πρέπει απλά εγώ να δεχτώ ότι παρά τις ευννοικές συγκυρίες, δεν ταιριάζουμε πια?
ΑΠΟ ΤΗΝ – φίλη φίλων
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είστε φίλοι από το πανεπιστήμιο, δηλαδή την ανέμελη δεκαετία των 20, κι είστε τώρα νέοι γονείς στα 35+. Προφανώς η φάση ζωής άλλαξε. Λογικό είναι να έχει ανακύψει μια διαφορετική πραγματικότητα. Για τις γυναίκες που έχουν μη υποστηρικτικούς συζύγους η διαφοροποίηση φάσεων είναι μέρα με τη νύχτα. Ούτε να ουρήσουν δεν μπορούν πια με ησυχία! Εξ ου κι οι πάρα πολλές ερωτήσεις κι η γκρινίτσα. Βέβαια όταν τις φέρνεις προ των ευθυνών τους καλύπτουν τους συζύγους. Γιατί είναι σαν να αμφισβητείται η επιλογή τους.
Κι εδώ θα πω το ουσιώδες. Οι σύζυγοι δεν «βοηθούν με τα παιδιά». Δεν είναι κάποιου άλλου το παιδί κι αυτοί έχουν φιλική συμμετοχή. Είναι ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ τα παιδιά και κανονικά θα έπρεπε, όπως κάνει ο άντρας σου, η πρώτη τους προτεραιότητα να είναι το παιδί τους κι η οικογένειά τους. Κι αυτό σημαίνει η ευζωία και της συζύγου τους. Γιατί αν εκείνη καταπέσει, πέφτει και το οικοδόμημα έτσι.
Ο άντρας σου δικαίως ενοχλείται, καθώς -υποψιάζομαι- οι υπόλοιποι λένε καφρίλες και τον φέρνουν σε δύσκολη θέση, λες κι αυτό που κάνει δεν είναι το σωστό και το αυθόρμητο και χρειάζεται κάποια ειδική εκπαίδευση για να γίνει κάποιος πατέρας. Όχι, δεν χρειάζεται. Οι ενεργοί πατεράδες ασχολούνται ενεργά με τα παιδιά τους, τα προτεραιοποιούν και δεν περιμένουν να τους ζητήσουν να «βοηθήσουν», συμμετέχουν επειδή έτσι το ΝΙΩΘΟΥΝ από μόνοι τους.
Στα επόμενα χρόνια θα σκάσουν και τα πρώτα διαζύγια. Μην πέσετε από τα σύννεφα. Προς το παρόν δεν μπορείς να ανοίξεις τα μάτια σε κάποια που ήδη καταλαβαίνει πάρα πολύ καλά ότι έκανε λάθος επιλογή αλλά δεν είναι σε φάση να απο-επιλέξει. Πώς φαίνεται ότι το καταλαβαίνουν; Τους δικαιολογούν. Δεν χρειάζεται να δικαιολογήσεις κάτι που ξέρεις ότι είναι σωστό.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κατά τη γνώμη μου κακώς επιχειρείτε να δώσετε συμβουλές, τόσο εσείς όσο και ο άνδρας σας. Πρόκειται για διαφορετικούς χαρακτήρες με διαφορετικές δυναμικές από τη δική σας. Όλοι αυτοί κατά πάσα πιθανότητα πιο πολύ θέλουν να πουν τον πόνο τους. Ρωτούν να μάθουν πώς διαχειρίζεστε εσείς τις δυσκολίες, οπότε φτάνει απλά να τους περιγράψετε τι κάνετε και τελεία. Αν κάτι από αυτά τους ταιριάζει, θα το υιοθετήσουν χωρίς τη δική σας υπόδειξη. Γενικά στην ανάρτηση σας βλέπω μια διάθεση κριτικής που δεν παραπέμπει σε πραγματικά δεμένη παρέα. Αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματα του λέει μια λαϊκή παροιμία.. Έχω… Διαβάστε περισσότερα »
Μην ανακατεύεστε με τα οικογενειακά των άλλων και μην κάνετε επιτιμητικά σχόλια και υποδείξεις, είναι φοβερά εκνευριστικό. Ολο το κείμενο ο σας αποπνέει έναν αέρα ανωτερότητας. Ομως το να έχει ο άντρας σας, ή οι φίλες σας, ή εσείς, στο νου σας μόνο τα θέματα τα σχετικά με τα παιδιά, έτσι ώστε να μην σας ενδιαφέρει να συμμετάσχετε σε καμία άλλη συζήτηση, δεν το λες και καλό. Τωρα, από πού έβγαλε η κα Ρενα το συμπέρασμα ότι οι άλλοι άντρες λενε καφριλες, ( ότι δεν αφορά τα παιδιά είναι καφριλες;) ένας Θεός το ξέρει. Όσον αφορά την προφητεία περι διαζυγίων… Διαβάστε περισσότερα »
Οι φίλες σου πιθανότατα σε θαυμάζουν που επέλεξες/”έστρωσες” (στο μυαλό τους) με αυτόν τον τρόπο το σύζηγο σου και γι’αυτό θέλουν την γνώμη σου. Και εσύ απαντάς ειλικρινια οπότε δεν βλέπω το θέμα. Το μόνο που δεν θα έκανα είναι αυτό με τον Γιάννη. Κατά τη γνώμη μου, εφόσον έχεις την άνεση πιάσ’του μια κουβέντα και πες του τα. Αλλά όχι μπροστά σε όλους. Αυτό αυτόματα τον φέρνει σε θέση άμυνας και λογικό να τον στηρίξει η σύντροφος του. Τώρα για τον άντρα σου δεν ξέρω. Καταλαβαίνω ότι τα παιδιά είναι η καθημερινότητα του αλλά και εμένα μου ακούγεται βαρετό… Διαβάστε περισσότερα »
Μήπως να αλλάζατε θεμα συζήτησης μπας και το ξαναβρείτε? Περνάτε ωραία ήταν βγαίνετε έξω με φίλους και μιλάτε μόνο για τα παιδιά? Δεν έχει βρεθεί ένας / μια να πει ” φτάνει με τα παιδιά μας βρε φίλοι,ας πούμε κάτι πιο ενδιαφέρον άντρες γυναίκες μια που βγήκαμε από τη φωλιά στον έξω κόσμο?”.
τα δυνατα μυαλα και χαρακτηρες , ανεξαρτητως φύλου , δεν αφήνονται να απορροφηθουν από τη γονεικοτητα , και απο τίποτε γενικά .
“Από τίποτε γενικά;”
Λίγο απόλυτο σε βρίσκω εδώ. Έχεις παιδιά και ξέρεις; Η γονεϊκότητα πιστευω ότι είναι πολυθεματική κατάσταση πάντως κι όχι μονοθεματική.. θα πω εγώ που δεν έχω παιδιά.
Εδώ ισχύει το
Κάτι κερδίζεις κάτι χάνεις.
Δεν ξέρεις τί γίνεται στα ξένα σπίτια. Πολλοί θέλοντας να πουν τον πόνο τους τα μεγαλοποιούν.
Ίσως θα έπρεπε να σε προβληματίζει λίγο; πολύ; ότι το μυαλό του άντρα σου είναι πια γεμάτο με θέματα που αφορούν τα παιδιά.
Δεν είναι τόσο οι παρέες το πρόβλημα.
Παρέες αλλάζεις.
Ίσως βγει κι αλλού θέμα γιατί πιθανόν δεν έχει γίνει διαμοιρασμός ρόλων.
Το ιδιο βαρετό θα έλεγα αν έβγαινα με την παρέα μου και μιλούσαμε μονο για τα παιδιά μας.
Πηγαδάκια γυναικών…
Πονάνε οι φίλες σου. Μακάρι να είχα κάποιον στον κύκλο μου που να έλεγε στον άντρα μου πως να γίνει καλύτερος μπαμπάς. Η οπτική που έχω εγώ που είμαι στη θέση των φίλων σου-αν κ δεν υπερασπίζομαι τον άντρα μου σε άλλους, αλλά πάντα καλοδέχομαι το εξωτερικό κατσάδιασμα για να γίνει λίγο καλύτερος μπαμπας: θα ήταν πολύ χειρότερα χωρίς αυτόν και χαίρομαι για τα λίγα ή πολλά που κάνει όταν τα κάνει. Είναι αρκετά φροντιστικός και αρκετά παρόν ώστε και τα παιδιά να είναι χαρούμενα κι εγώ με λιγότερο βάρος από ότι αν θα τα μεγάλωνα μόνη μου. Γιατί όχι… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντα είναι δύσκολο να αποδεχτούμε μια νέα πλευρά ατόμων που ήδη θεωρούμε γνωρίζουμε καλά και έχουνε κατάταξει σε συγκεκριμένη κατηγορία και τους έχουμε φορέσει και ταμπελιτσες που ίσχυαν μέχρι τώρα. Μου φαίνεται λίγο αφελής η ερώτηση, γιατί συνήθως στο συμπέρασμα ότι δε μπορούμε να ξέρουμε τον κόσμο σε όλες τις συνθήκες αν δεν τις έχει ζήσει οι περισσότεροι το μαθαίνουν μόλις ολοκληρωθούν οι σπουδές τους, που ο καθένας γυρνάει πίσω στην πόλη του ή μετακομίζει άλλου, αρχίζουν και διαφοροποιούνται οι φάσεις (πχ. κάποιος αποκτά σχέση, άλλος χωρίσει άλλος το πάει ποιο σοβαρά, άλλος κάνει φάση με άλλην τσακώνονται και διχάζουν… Διαβάστε περισσότερα »
Χάρη θα τους κάνετε γιατί για αυτούς είστε πολύ βαρετοί και μονοθεματικοί (τελευταίας μοδός απαξιωτικός όρος). Χάρη θα κάνετε και στον εαυτό σας