Η Ρένα απαντά: Μηδενισμένη

Νιώθω πως περνάω κρίση ηλικίας και πως έχασα το τρένο σε όλους τους τομείς.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σε όλους κ όλες
Ρενα σου έχω γράψει κ παλιότερα, έχω βρει τις απαντήσεις μου μέσω του ΑΜΠΑ και ευχαριστώ εσένα αλλά και τον κόσμο που απαντάει.
Ετσι ελπίζω και σήμερα.

Είμαι 41 χωρίς γάμο-παιδί-σχέση. Ζω στη Θεσσαλονίκη.Έχω κάνει λάθος επιλογές καθώς με έχουν τσαλαπατήσει συναισθηματικά οι άντρες. Δεν εξελίχθηκα ως άνθρωπος γιατί πίστευα στα παραμύθια. Κάνω ψυχοθεραπεία,κοινωνικοποιούμαι και προσπαθώ να δουλεύω όσο περισσότερο γίνεται για να βρω τον εαυτό μου.
Εχω πάψει να πιστεύω πως θα μπορέσω να γίνω σύζυγος και μαμά ή πετυχημένη επαγγελματίας.

Νιώθω πως περνάω κρίση ηλικίας και πως έχασα το τρένο σε όλους τους τομείς.
Με τρομάζει, στο μέλλον αν καταφέρω και γίνω 65-70 χρονών,πως θα επιβιώσω μόνη συναισθηματικά και οικονομικά,έχοντας χάσει τους γονείς μου σε εκείνη την ηλικία και θα είμαι μόνη στον κόσμο. Σημειωτέον πως είμαι ανεξάρτητη κ ζω μόνη.
Νιώθω απογοητευμένη από τη ζωή και τους ανθρώπους.
Ίσως να βαδίζω στην κατάθλιψη αφού δε βλέπω τίποτα θετικό στη ζωή.

Οι υπόλοιποι που ζείτε εκεί έξω,πως καταφέρνετε να έχετε ισορροπία ,να νιώθετε χαρούμενοι,να έχετε κάποια από αυτά που έχετε σχεδιάσει;
Τι μου συμβαίνει;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μηδενισμένη

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια σου, είναι μεγάλη χαρά να βοηθάμε όπως μπορούμε τον κόσμο που μας διαβάζει.

Νομίζω ότι όντως περνάς κρίση μέσης ηλικίας. Και πώς όχι, δηλαδή; Κάπου εκεί «στου δρόμου τα μισά» που λέει κι ο ποιητής όλοι λίγο πολύ περνούν, είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αλλά και κοινωνικά επιβεβλημένο, καθώς όπως το γράφεις άλλωστε «Εχω πάψει να πιστεύω πως θα μπορέσω να γίνω σύζυγος και μαμά ή πετυχημένη επαγγελματίας.» Βλέπεις; Μπαίνει κάποιος πήχης, να γίνουμε πετυχημένες στη δουλειά, να γίνουμε σύζυγοι, να γίνουμε μανάδες… Αυτά είναι τα goal posts, τα «τέρματα» που θα γκολάρουμε. Αυτό επιτάσσει ο τρόπος ζωής τα τελευταία 100 χρόνια, για τα δύο τελευταία αιώνες πίσω μάλιστα.

Ταυτόχρονα παρηγορήσου. Δεν είμαστε στις εποχές ΚΛΙΚ και Nitro όπου ευδοκιμούσαν τα εμετικά άρθρα «30 πράγματα που πρέπει να’χεις κάνει πριν τα 30», «40 μέρη που πρέπει να’χεις πάει στα 40» κλπ κλπ ων ουκ έστι τέλος.

Κι αν σου έλεγα ότι δεν χρειάζεται υποχρεωτικά τίποτα από τα τρία; Τι σου δίνει εσένα χαρά; Τι σου δίνει ικανοποίηση; Προσοχή, δεν είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους. Επίσης δεν μπορείς, δεν είναι δυνατόν να τοποθετήσεις το κέντρο της χαράς σε κάτι που ουδέποτε έχεις γνωρίσει προσωπικά, στο πετσί σου. Δηλαδή μια μάνα θα μπορούσε ίσως να πει η χαρά μου είναι το παιδί μου, αλλά μια γυναίκα που δεν έχει τεκνοποιήσει πώς στο καλό να μπορέσει να το σκεφτεί; Αντίστοιχα ένας μονίμως άνεργος πώς να πει ότι η δουλειά μου είναι η χαρά μου, αφού ποτέ δεν δούλεψε; Θέλω να πω, πρέπει να ζυγίζουμε τα πράγματα με βιωματικά κριτήρια, όχι με κοινωνικές επιταγές.

Εφόσον κάνεις ήδη ψυχοθεραπεία, είναι περιττό να σου πω να τα συζητήσεις στη διάρκειά της, σίγουρα το κάνεις. Εξέτασε λοιπόν μήπως είτε δεν κάνετε την σωστή για σένα ψυχοθεραπεία με τον σωστό για σένα επαγγελματία, είτε έχεις κάποιο βιοχημικό ζήτημα που χρήζει ενός ιατρικού ελέγχου. Μια εξέταση σε ενδοκρινολόγο συνήθως είναι πολύ χρήσιμη. Κι έπειτα αφού έχεις λεφτά για ψυχοθεραπεία που ήδη δεν αποδίδει, μήπως το να πας ταξίδια, να ασχοληθείς με χόμπυ κι άλλες δραστηριότητες, με αθλητισμό ή κάτι παρόμοιο, θα ήταν πιο χρήσιμο; Ο αθλητισμός βοηθάει στην έκκριση ενδορφινών κι οι ενδορφίνες δεν σε αφήνουν να βουλιάξεις στην κατάθλιψη. Βαλε στόχους που εξαρτώνται αποκλειστικά από σένα. Ώστε να μπορείς να τους πετύχεις. Ο σύντροφος-γάμος-παιδί δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς, επειδή εξαρτώνται από άλλα άτομα. Ταυτόχρονα σκέψου ότι κάποια στιγμή η κρίση μέσης ηλικίας τελειώνει και κάνει κανείς ειρήνη με αυτά που δεν έκανε. Δεν είναι κακό. Μια πετυχημένη ζωή δεν είναι αναγκαστικά αυτή που ακολούθησε την πεπατημένη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News