Πρόσφατα ταξίδεψα στο εξωτερικό με μια φίλη μου για ένα τριήμερο. Ένιωθα ένα βάρος στο στήθος, μια βεβαιότητα ότι κάτι δεν θα πάει καλά.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα,
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια εμπειρία που με προβλημάτισε πολύ.
Πρόσφατα ταξίδεψα στο εξωτερικό με μια φίλη μου για ένα τριήμερο. Μέχρι να πλησιάσουν οι μέρες του ταξιδιού ήμουν πολύ ενθουσιασμένη. Χαιρόμουν στην ιδέα ότι θα ξεφύγω για λίγο από την καθημερινότητα, τις έγνοιες και τα προβλήματα. Όμως, όσο πλησίαζε η αναχώρηση, άρχισαν να εμφανίζονται στο μυαλό μου συνεχώς καταστροφικά σενάρια. Σκεφτόμουν τι θα μπορούσε να πάει στραβά, αν θα συμβεί κάποιο ατύχημα, αν δεν καταφέρουμε να επιστρέψουμε πίσω. Έφτασα μάλιστα στο σημείο να φοβάμαι ακόμη και ακραία πράγματα, όπως μια απαγωγή ή κάτι πολύ κακό να μας συμβεί.
Όταν τελικά φύγαμε, στην αρχή ένιωθα καλά. Το πρώτο βράδυ, όμως, δεν κατάφερα να κοιμηθώ σχεδόν καθόλου εξαιτίας των σκέψεών μου. Την επόμενη μέρα ήμουν σχετικά ήρεμη, αλλά μόλις φτάσαμε στη Βουδαπέστη με κατέκλυσε ένα έντονο αίσθημα άγχους. Ένιωθα ένα βάρος στο στήθος, μια βεβαιότητα ότι κάτι δεν θα πάει καλά. Ήθελα να επιστρέψω σπίτι, μου έλειπε η μητέρα μου και φοβόμουν διαρκώς ότι δεν θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω. Στην ουσία, τις δύο από τις τρεις ημέρες του ταξιδιού τις πέρασα κλαίγοντας και παλεύοντας με τους φόβους μου. Μόνο το βράδυ της δεύτερης ημέρας άρχισα να ηρεμώ και να νιώθω ξανά ο εαυτός μου.
Αυτό που με μπερδεύει είναι ότι στο παρελθόν είχα συμμετάσχει σε πρόγραμμα Erasmus και είχα ζήσει για αρκετό διάστημα μακριά από το σπίτι χωρίς να βιώσω παρόμοιο άγχος. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να καταλάβω τι έχει αλλάξει τώρα. Σκέφτομαι σοβαρά να ξεκινήσω ξανά ψυχοθεραπεία με έναν ψυχολόγο που με είχε βοηθήσει στο παρελθόν, γιατί αυτή η εμπειρία με αναστάτωσε αρκετά. Εσύ τι θα με συμβούλευες να κάνω;
Με εκτίμηση,
Μια αναγνώστρια
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια αναγνώστρια
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι δομικά λάθος να κρίνουμε το παρόν αποκλειστικά με στοιχεία του παρελθόντος. Οι συνθήκες αλλάζουν, οπότε πρέπει να τις συμπεριλαμβάνουμε στην κρίση μας κάθε φορά για να εξάγουμε ασφαλή και λογικά συμπεράσματα. Η προηγούμενη εμπειρία του Erasmus είχε γίνει σε διαφορετικές συνθήκες, πιθανότατα με μεγαλύτερη άγνοια, ίσως και πιο προστατευμένα (υπήρχε η σκέπη του πανεπιστημίου). Μπορεί να μεσολάβησε περισσότερη ενημέρωσή σου με ειδησεογραφία αλλά και με αυτήν την διάχυτη τρομολαγνεία, η οποία ευδοκιμεί στο διαδίκτυο, κι αυτό να έφερε όλες αυτές τις σκέψεις στο μυαλό σου. Δεν είναι κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί. Άμα σου λέω να μην σκεφτείς το λύκο, τι σκέφτεσαι; Δυο γυναίκες μόνες σε μια ξένη πόλη, έστω κι ευρωπαϊκή, ναι, θα μπορούσαν να συμβούν διάφορα κακά πράγματα. Ίσως όμως κι όχι. Δεν είναι απαραίτητο.
Το αν θα απευθυνθείς σε ψυχολόγο έχει να κάνει με το κατά πόσον έχει επαναληψιμότητα η φοβία αυτή κι αν σε ταλαιπωρεί στην καθημερινότητα. Αν ήταν ένα μοναδικό περιστατικό, στη θέση σου θα περιόριζα το doomscrolling (που είναι δυστυχώς αρκετά εθιστικό) και θα επικεντρωνόμουν σε λιγότερο καταστροφολογικές δραστηριότητες. Αν πάλι δεις ότι το σύμπτωμα επιμένει, και φοβάσαι γενικότερα να ταξιδέψεις ή να φύγεις εκτός της ζώνης άνεσης της καθημερινότητας, πιθανώς η γνωσιακή συμπεριφορική ψυχοθεραπεία να σε βοηθήσει σε σύντομο χρόνο να δεις διαφορά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Χωρίς να θέλω σε καμία μα καμία περίπτωση να κάνω διάγνωση ή να βάλω ταμπέλα, απλά και μόνο επειδή το βίωσα πρόσφατα θα σου πω ότι μάλλον όλο αυτό βρίσκεται στο φάσμα συμπτωμάτων μιας γενικευμένης αγχώδους διαταραχής ή ενός απίστευτα κουρασμένου νευρικού συστήματος. Μετά από μια δύσκολη τουριστική σεζόν στη Αθήνα και με χρόνια ψυχοθεραπείας στην πλάτη μου, έφτασα στο μέρος διακοπών που πάω κάθε χρόνο με το σύντροφο μου(η απόλυτη χαλάρωση, ησυχία και κυματάκι να σκάει στο δίπλα μπαλκόνι μας). Ε λοιπόν αυτό που έπαθα ήταν τρομακτικό. Ξυπνούσα με άγχος ότι κάτι απροσδιόριστο και τρομακτικό θα συμβεί, έπαθα αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που λέει η Ρένα, αλλάζουμε, μη συγκρίνεις το παρελθόν με το παρόν. Εγώ το έπαθα αφού έκανα παιδιά, ενώ πριν κάνω δεν φοβόμουν τίποτα για τον εαυτό μου, ζούσα εξωτερικό μόνη μου, ταξίδευα μόνη μου κτλ, τώρα ακόμα και μια βόλτα να πάμε με το αμάξι, αρχίζει το μυαλό μου και πλάθει σενάρια όπως λες κι εσύ, πχ “κι αν τρακαρουμε”, “κι αν αρρωστήσει κάποιο παιδί” κτλ. Και με την υγεία μου έχω αλλάξει πολύ, παλιά δεν με άγχωναν ποτέ οι αρρώστιες κι απλά τις αντιμετώπιζα, τώρα με το παραμικρό ο νους μου τρέχει στις χειρότερες ασθένειες. Εγώ ξέρω… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ στη θέση σου πάντως θα πήγαινα άμεσα σε ψυ. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να ταλαιπωρείσαι με κάτι που μπορείς να τακτοποιήσεις αρκετά γρήγορα, πριν μεγαλώσει και άλλο. Ναι, δε ξέρουμε αν θα ξανασυμβεί αλλά είναι όσο να πεις μια δυνατή καμπάνα. Δεν είναι ότι σε έπιασε ένας στιγμιαίος φόβος ή ότι έκανες κάποιες περιστασιακές κακές σκέψεις. Και θεωρώ ότι είναι μεγάλο κριμα να βρεθείς ακινητοποιημένη ή ξαναφοβισμένη ενώ γίνεται να μην το πάθεις. Να μας στείλεις απντέιτ!
Είμαι στη θάλασσα από μικρό παιδί και ουδέποτε φοβόμουν. Πήγαινα βαθιά, άλλαζα παραλίες κολυμπώντας, εξερευνούσα. Τα τελευταία χρόνια ούτε βαθιά πάω, ούτε θέλω πολλά πολλά γιατί την φοβάμαι και κατά τ άλλα συμφωνώ με τη Ρένα…