Ζω σε ενα σπίτι το οποίο ποτέ δεν είχε αυτη την συναισθηματική προσέγγιση από τους γονείς στα παιδιά που ακούω απο άλλα παιδιά στο σχολείο.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα και αγαπητό ampa
Είμαι ενα δεκατετραχρωνο κορίτσι. Θα γίνω 15 φέτος. Το ξερω ότι μπορει να φαίνεται χαζό το να γράψω εδώ αλλα πραγματικα δεν γίνεται αλλο. Ήθελα να γράψω καιρό εδώ και η αληθεια ειναι οτι δεν είχα το θάρρος. Πάμε λοιπόν.Παρακαλω πάρα μα πάρα πολυ να δημοσιευτεί καθώς θέλω απαντήσεις διαφορετικές για να βγάλω άκρη επιτελους
ΠΡΟΗΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ:
• Ειναι μεγάλο κειμενο
• Περιέχει ευαίσθητο περιεχόμενο
Λοιπον ας αρχίσουμε. Ζω σε ενα σπιτι το οποίο ποτε δεν ειχε αυτη την συναισθηματική προσέγγιση από τους γονείς στα παιδια που ακούω απο αλλα παιδια στο σχολειο… και παντα εγω το θεωρούσα φυσιολογικό. Μέχρι που έμαθα πως δεν ηταν. Γενικά όταν με απασχολεί κατι θέλω να το ψάχνω απο όλες τις πλευρες και να βρισκω τις απαντήσεις. Θέλω να πω στο σημείο αυτο οτι επειδή εχω ADHD (ΔΕΠΥ) οχι ομως γνωρισμενο με χαρτί απο γιατρό, αλλα ξερω τα συμπτώματα, πως μπορει το κειμενο να μη βγάζει τόσο νόημα καθώς γίνομαι overwhelmed όταν θέλω να πω πολλά πράγματα και ζητάω συγγνώμη εκ των προτέρων.
Απο μικρή εχω περάσει πολλά. Είχα μια περίοδο στη 1η με 2α δημοτικού που τράβαγα το μαλλι μου (να πω εδω οτι ειναι σγουρο και το περιποιουμαι πλεον και οι γονεις μ μου πετανε σποντες γι αυτο που ειχα περασει και οτι πρεπει να ξεκολησω. Το ιδιο μου κανουν και με την ανορεξια. Οι σποντες βροχη). Εγω το συνδυάζω τώρα με το undiagnosed ADHD μου και το χρόνιο άγχος μου. Μετά απο αυτο περίπου στη τέταρτη ή τρίτη δημοτικού περασα μια ανορεξια. Να πω ότι δεν είχα ποτε καποια συγκεκριμένη βοήθεια απο τους γονείς η τα αδέρφια μου. Ίσα ισα που με φωνάζανε και λέγανε οτι θα καταλήξω στο νοσοκομείο και οτι πρέπει να φάω. Σχόλια του τύπου τι εισαι έτσι θα καταλήξεις ανορεκτικη έδιναν και έπαιρναν. Μετά απο αυτα περασα πολυ άσχημα. Και ακόμα περνάω. Βοήθεια απο το σπιτι δεν υπάρχει και δεν ξερω πως να το διατυπώσω εδώ. Υπάρχει παντα ενα tension στο σπιτι. Παντα ένας τσακωμός για το τιποτα που καταλήγει σε φωνές και σε βρισιές. Ο πατέρας μου βρίζει τη μανα μου συνέχεια οταν τσακώνονται. Κατα τη γνώμη μου δεν ταιριάζουν αυτοί οι 2 μαζί. Είναι toxic και δεν κανουν καλό ένας στον άλλον.
Ο πατέρας μου έχει μια πολυ συγκεκριμένη άποψη για τις γυναίκες. Το τι έχουν ακούσει τα αυτιά μου τόσα χρόνια δεν λέγεται… οι γυναίκες κατα αυτόν ειναι άχρηστες. “Θέλατε και ισοτητα” λεει. Η ξερω γω μου ειπε τις προάλλες που τσακωνομασταν οτι τα λεφτά που ξοδεύονται στις γυναίκες στα πανεπιστήμια ειναι σπατάλη. Και εκει τελειωσε οριστικά για μενα αυτο. Το πήρα απόφαση οτι βοήθεια στις σπουδές μου απο εναν άνθρωπο που δεν θα με υποστηρίξει ποτε για αυτο που θα κάνω δεν πρόκειται να πάρω. Ότι μπορέσω να καταφέρω μόνη μου θα το κανω. Μόνη μου. Γιατι παντα μόνη μου ήμουν, δεν ηταν κανένας εκει όταν με μειώνε ο πατέρας μου και η μανα μου δεν ηταν, κανένας εκει οταν δεν με άκουγαν και λέγανε οτι ήξεραν καλύτερα, δεν ηταν κανένας εκει οταν πάθαινα κρισεις πανικου απο το άσχετο και υπήρχαν σημάδια.
Το κακο ηταν οτι ηταν silent κρισεις πανικου. Οι περισσότερες τουλάχιστον. Περνάω και περναγα φάσεις με DP/DR (depersonalization/
Ένα ακόμα πράγμα ειναι οτι οι γονείς μου απο τοτε που παντρεύτηκαν το χουν γυρίσει στο Χριστιανισμό ο καθένας για το λόγο του. Μικρή μου άρεσε και ηρεμουσα. Τωρα που συνδέω αυτούς με τη συγκεκριμενη θρησκεία δεν μπορώ αλλο. Και συν το οτι υπαρξιακά ερωτήματα εχω άπειρα. Θελω να πω ομως πως νοιώθω πως φταίω εγω που δεν τους ξαναμιλάω (εχω προσπαθήσει σε τσακωμο τελείωσε πήγαν να με βγάλουν παλαβη)… θέλω να τους συγχωρεσω γιατί αυτοί έχουν περασει χάλια στη παιδική τους ηλικία…
Οικονομικά θέματα υπάρχουν και ακούω και για αυτο τσακωμούς. Εχω θέματα με τον ύπνο, δεν κοιμάμαι πλέον πάνω από 3 4 ώρες. Δαγκωνω τα νύχια μου απο άγχος είμαι συνέχεια στη τσίτα και γενικά είμαι πολυ με νεύρα κ τετοια. Δεν ξερω. Μπορεί να φταίω εγω.
Κούρασα το ξερω. Θελω να πω τόσα πολλά ακόμα αλλα μπορει να γράψω και 2η φορά αν ειναι. Πάντως σας παρακαλώ βοηθήστε με. Περιμένω να δημοσιευτεί για να πάρω απαντήσεις. Σας ευχαριστώ και συγγνώμη για τα αγγλικά που εχω μεσα. Επίσης μου αρέσει αν βοηθάω τους άλλους. Στο σχολείο με λένε ψυχολόγο γιατί δίνω καλές και πετυχημένες συμβουλές και βοηθάω τους άλλους με τα θέματα τους.
Απο μια δεκατετραχρωνη απελπισμένη
Ευχαριστω
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δεκατετραχρωνη απελπισμένη
______________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλή μας φίλη έκανες πάρα πολύ καλά που μας έγραψες. Δεν μπορούμε να φέρουμε την φοβερή διαφορά, καθώς στο σπίτι σου μέσα δεν είμαστε, ούτε έχουμε την εξουσία να επιφέρουμε δομικές αλλαγές. Θα σου πω όμως κάτι πολύ σημαντικό. Έχεις διαβάσει πολλά στο διαδίκτυο, φαίνεται, κάνει μπαμ. Όμως δεν σε βοηθάνε επειδή δεν είναι προσωποποιημένα. Πρέπει να απευθυνθείς στον/στην ψυχολόγο του σχολείου σου και να δείξεις ακριβώς αυτή την επιστολή που έστειλες σε μας. Να ζητήσεις να σε παραπέμψει το σχολείο στο ΚΕΔΑΣΥ για την ΔΕΠΥ (η διεπιστημονική επιτροπή θα βγάλει γνωμάτευση και θα χρησιμοποιηθεί κι ως βοήθεια για τις σπουδές σου αργότερα, κάνε το τώρα λοιπόν, μην αργείς καθόλου!). Και να αναφέρεις και τους αυτοτραυματισμούς και τις «διατροφικές ακαταστασίες» (μη βγάλεις διάγνωση μόνη σου για ανορεξία, άσε να καθοδηγήσει επαγγελματίας) στο πλαίσιο ακριβώς της αίτησης βοήθειας από ειδικευμένο προσωπικό. Θα λάβεις οπωσδήποτε μια πιο δομημένη καθοδήγηση, μια πιο ανακουφιστική προσέγγιση από το οικογενειακό σου περιβάλλον που δεν έχει τα αναγκαία εργαλεία για να μπορέσει να σε βοηθήσει.
Όπως γράφεις «Ο πατέρας μου βρίζει τη μανα μου συνέχεια οταν τσακώνονται. Κατα τη γνώμη μου δεν ταιριάζουν αυτοί οι 2 μαζί. Είναι toxic και δεν κανουν καλό ένας στον άλλον.» Έχεις αντιληφθεί επακριβώς τι δεν πρέπει να ακολουθήσεις στο μέλλον. Δεν γνωρίζω αν η προσκόλληση στην θρησκεία (μάλλον με την πιο φανατική έννοια) σχετίζεται με την υποτίμηση των γυναικών, θα μπορούσε, πάντως δεν είναι κάτι που προοιωνίζει καλά πράγματα. Γενικά ο δογματισμός κι ο φανατισμός είναι πράγματα από τα οποία να φεύγεις τρέχοντας στη ζωή σου. Η ζωή είναι μια συνεχής διαπραγμάτευση, αυτό είναι εφόδιο κι εργαλείο. Και θα τα πας καλά, αρκεί να δεχτείς βοήθεια. Μη διστάζεις. Στείλε μας update.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και εδώ νομίζω βλέπουμε το κακό που κάνει η ανεξέλεγκτη “κανονικοποιηση” ψυχιατρικών όρων. Μια κοπέλα 15 χρονών που έχει κολλήσει με σιγουριά στον εαυτό την 5-6 ψυχιατρικές ασθένειες, χωρίς να έχει περάσει από ειδικό. Η διάγνωση είναι πολύπλοκη διαδικασία και πολλά χαρακτηριστικά συμπεριφορών συνήθως συνδέονται με πάνω από μία διαταραχές. Όταν μιλάμε για συννοσηρότητα το πράγμα γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο. Οπότε εφόσον έχεις ανησυχία για κάποια συμπεριφορά/συναισθήματα σου απευθύνσου σε ειδικό (όπως περιγράφει η Ρένα) και άσε τη διάγνωση σε αυτούς.
Πάντως μπορώ να καταλάβω γιατί το κάνει αυτό. Στην ηλικία της όταν πέρναγα δύσκολες φάσεις, ψαχνόμουν σε βιβλία ψυχολογίας ή το διαδίκτυο για να δικαιολογήσω “γιατί είμαι έτσι;” και πάντα κάτι έβρισκα. Κατά κάποιον τρόπο τότε με έκανε να αναγνωρίζω καλύτερα το πώς αισθανόμουν. Δυστυχώς πέρασα από τη φάση που έκανα διαγνώσεις στον εαυτό μου να κάνω διαγνώσεις στους γύρω μου για να δικαιολογώ συμπεριφορές και πράξεις. Οταν μεγαλώνουμε σε fight or flight mode, τείνουμε να ονομάζουμε τα πάντα για να τα αναγνωρίζουμε γιατί αυτό μας δίνει ένα αίσθημα ασφάλειας και ελέγχου. Προφανώς και δεν είναι σωστό αυτό. Ισως το… Διαβάστε περισσότερα »
Με τρόμαξε το πόσο μπαμ κάνει ότι έχει διαβάσει τα περισσότερα (αν όχι όλα) στο ίντερνετ, ειδικά μέσω της αγγλικής ορολογίας, και έχει βγάλει μόνη της διαγνώσεις στον εαυτό της, στα 14…
Είναι και σε μια ηλικία που ακόμα και οι ψυχίατροι απ’ότι ξέρω είναι αρκετά διστακτικοί στο να κάνουν διάγνωση λόγο της γενικότερης αποσταθεροποίησης του οργανισμού. Μιλάμε για τη φάση που σκάει η εφηβία με τα μπούνια και οι περισσότεροι είμασταν τα κάγκελα ανεξαρτήτως διαταραχών.
Μου θύμισε ένα σχόλιο της Lioness νομίζω που η κόρη της έκανε τεστ τέτοιων διαταραχών στο ίντερνετ και μετά κάθισε μαζί της και της έδειξε ότι αυτά δεν ισχύουν.
Η μεγάλη διαφορά είναι ότι εκεί υπήρχε ένας υπεύθυνος, πραγματικός γονέας. Εδώ δεν φαίνεται να υπάρχει, οπότε κερδίζει ότι λέει το ίντερνετ.
Θα πω κάτι εδώ , εντελώς εμπειρικό . Καταρχάς να πω ότι δε θεωρώ τον εαυτό μου” καλή μαμά”. Ίσα ίσα έχω κάνει αρκετά λάθη, τα οποία όμως αναγνωρίζω και προσπαθώ συνεχώς να διορθώνω. Αυτό το γράμμα με βρίσκει ακριβώς σε μια περίοδο που η κόρη μου βιώνει της δικές της υπαρξιακές αγωνίες. Με δυσκόλεψε παρά πολύ η εφηβεία της. Ίσως είναι η δεύτερη πιο δυσκολη πίστα μετά τη δική μου εφηβεία. Στην αρχή το αντιμετώπιζα αλλιώς. Σήμερα δε ξέρω πού βρίσκομαι, αλλά δε χρειάζεται να ξέρω κιόλας. Όπως το κορίτσι της ανάρτησης ,έτσι και η δική μου κόρη ,… Διαβάστε περισσότερα »
Ειδικα το Depersonalisation-Derealisation Disorder με κούφανε ! [Το οποιο δεν ξερω, εχει γινει κάποιου ειδους trend? Γιατί εχω ακουσει και απο αλλους την ίδια αυτοδιαγνωση]
Πάντως με πατέρα που δεν πληρώνει για να μορφωθούν οι γυναίκες και βρίζει και φωνάζει, Ε, όλο και κάτι θα έχει
Είσαι μια πολύ έξυπνη κοπέλα, με ανησυχίες κι ενδιαφέροντα. Αμφισβητείς τους γονείς σου και καλά κάνεις, θα τους αμφισβητούσες ακόμα κι αν ήταν καλοί. Δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να είναι καλοί γονείς, κάνουν ότι γνωριζουν κι αν δεν είναι ιδιαίτερα έξυπνοι για να αυτοβελτιωθούν τότε παραμένουν στάσιμοι σε αυτά που νομίζουν ότι ξέρουν. Εσύ όμως θα ανοίξεις τα φτερά σου κι έτσι κι αλλιώς σε τρία χρόνια θα είσαι ενήλικη και θα χαράξεις την πορεία σου. Είναι καλό ότι γνωρίζεις ότι θα βασιστείς κυρίως στον εαυτό σου, αν και μπορεί να σε εκπλήξουν οι γονείς σου στο μελλον. Αν μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Καλό μου παιδι. Καταρχας βγάζει απόλυτο νοημα το κειμενο σου και τα εξηγησες μια χαρα. Εχεις φίλους στο σχολείο με τους οποίους να υπαρχει σύνδεση και αισθημα οικειότητας; Το ευχομαι, μακροπρόθεσμα κανει άπειρο καλο η ύπαρξη δικών μας ατόμων ως παιδια, ως εφηβοι και ουτω καθεξής. Οι καθηγητές σου νοιάζονται; Πραγμα που με φέρνει στο δεύτερο που ηθελα να πω. Υπάρχει τροπος μεσα απο το σχολείο να δεις ψυχολογο; Ειναι απαραίτητο! Αν δεν υπαρχει δυνατότητα να πας με τη βοήθεια των γονιών γιατι πχ δεν υπάρχουν λεφτά ή δεν θεωρουν οτι υπαρχει λογος, μιλα με καποι@ καθηγητή/καθηγήτρια ή τη διευθύντρια/το… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ κορίτσι μου, μακάρι να μπορούσαμε να βοηθήσουμε ουσιαστικά.. αφού δεν υπάρχει όπως λες κατανόηση και στήριξη από τους γονείς σου, πώς να βγάλεις άκρη μόνη σου; Προσπάθησε όμως, ειναι ο μόνος δρόμος..απευθυνσου στους ψυχολόγους του σχολείου σου οπωσδήποτε! Ρώτα και για το ΚΕΔΑΣΥ τι μπορείς να κανεις για διάγνωση πιθανής ΔΕΠΥ ή άλλης διαταραχης, μαθησιακής δυσκολίας κλπ. Η διάγνωση από ειδικούς θα σε βοηθήσει σίγουρα. Απλώς δεν είμαι σίγουρη αν μπορείς να κάνεις από μόνη σου την αίτηση ή πρέπει να την κάνουν οι γονείς..αν αδιαφορούν πίεσε τους! Πάρε τηλέφωνα σε γραμμές ψυχολογικής υποστήριξης, το 10306, το 11525, το… Διαβάστε περισσότερα »
Ειχα την ιδια και χειροτερη οικογενεια και θα σου πω τι με εσωσε: το να βγαζω τα δικά μου χρήματα και να μη μένω μαζί τους. Αφού μιλάς αγγλικά μια χαρά θα σου πω family of choice. Dr Ramani στο YouTube, ασε τους δικούς μας ψυχολόγους της κακιάς ώρας αν έχεις όντως ΔΕΠΥ χρειάζεσαι φάρμακα πρεπει να πείσεις τους δικούς σου να σε δει ψυχίατρος για διάγνωση και σωστή βοηθεια. Μάθε απταιστα αγγλικά τα λεφτα είναι σε δουλειές που θέλουν ξενες γλωσσες. Πανεπιστήμιο μόνο αν αυτό που θες βγάζει πολλά λεφτά ή αν είναι κατι που σε ενδιαφέρει παρα πολύ,… Διαβάστε περισσότερα »
Γλυκιά μου κοπέλα, Αν και λυπάμαι για την κατάσταση αυτή, θα σου έλεγα πρωτίστως να είσαι αισιόδοξη. Στο μέλλον θα απαλλαγείς από αυτό το περιβάλλον και σου εύχομαι να σταθείς στα δικά σου πόδια. Αρχικά, θα ήθελα να σου πω για τους γονείς σου, κυρίως για τον πατέρα σου. Λοιπόν, δεν επιλέγουμε το σόι μας και δεν φταις εσύ σε τίποτα. Φαίνεται ότι είναι μισογύνης ο άνθρωπος, ίσως και όχι μορφωμένος. Εσένα αυτό δεν πρέπει να σε επηρεάζει. Πάρε ό,τι καλύτερο μπορείς από ανθρώπους που αξίζουν, όπως π.χ. καθηγητές σου και φίλους. Ο πατέρας σου παρόλ’ αυτά μπορεί να σε… Διαβάστε περισσότερα »