Η Ρένα απαντά: Με βαραίνει η ανατροφή των γονιών μου

Η ανατροφή των γονιών είναι κάτι που δεν έχεις έλεγχο επ’αυτού. Επομένως δεν αλλάζει.

__________________

Η ιστορία της Σ.Κ. όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Καλησπέρα!
Σας διαβάζω χρόνια και η αλήθεια είναι ότι έχω πάρει απαντήσεις σε ερωτήματα που μπορεί να ειχα χωρίς να έχω ρωτήσει η ίδια και ευχαριστώ γιαυτό.

Εγώ έχω τρομερά άλυτα ζητήματα με τους γονείς μου και ειδικότερα με τη μαμά μου. Ενώ φαινομενικά στους έξω φαίνονται πολύ κουλ και ανοιχτομυαλοι, εγώ σαν παιδί τους, έχω άλλη άποψη. Η μαμά μου με μεγάλωσε λέγοντας μου πράγματα για τα οποία κάνω εμετό.

Δεν έχει δουλέψει ποτέ, παντρεύτηκε πολύ μικρή με τον πατέρα μου, ο οποίος την περνάει 16 χρόνια. Με ωθουσε στο πατριαρχικο μοντέλο οικογένειας από όταν μπήκα στην εφηβεία. Από αυτά έχω ξεφύγει ευτυχώς και έχω τις δικές μου απόψεις. Παρολαυτα με βαραίνει ακόμα και τώρα η απουσία στήριξης τους, όταν ήμουν νέα.

Εχω φυγει απο το σπιτι τους απο τα 19 και εκτοτε δουλευω-σπουδαζω, χωρις βεβαια καποια καθοδηγηση ή στηριξη. Οποτε ολα αυτα τα χρονια απλα θυμάμαι τον εαυτό μου απλα να πασχιζω να βιοποριστω (ενώ οι γονείς μας είναι ευκαταστατοι). Πέρασα πολύ άσχημες φάσεις κατά τα νεανικά μου χρόνια και αυτοί όχι μόνο ήταν απόντες αλλά δεν είχαν πάρει και χαμπάρι τίποτα. Πάντα ένοιωθα να με κρίνει για τα θέλω μου και για αυτό που είμαι και καλά θέλοντας το καλό μου. Αλλά όταν χρειαζόταν να είναι εκει όντως για το καλό μου, εγώ δεν έβρισκα κανέναν.

Τώρα στα 30πλας μου ενώ έχω διαμορφώσει μόνη μου έναν χαρακτήρα δυνατό, έχω ξεφύγει από αρκετά επικίνδυνες καταστάσεις μόνη μου και σε γενικες γραμμες ειμαι καλα στη ζωη μου (σύντροφο, εργασία, σχετικα καλά οικονομικά), βρίσκω ότι μου είναι τρομερά δύσκολο μέσα μου να τους συγχωρήσω. Τους χρεωνω όλα αυτά τα δύσκολα που πέρασα σχετικα μικρη και μόνη μου!!

Μας είχαν μάθει καλά να κρύβουμε τα κακά συναισθήματα. Έπρεπε να είμαστε συνέχεια χαρούμενοι, χωρίς απαραιτητα να είμαστε. Έχω περάσει δύο χρόνια έχοντας απανωτές κρίσεις πανικού, γιατί κατάλαβα ότι ο κόσμος δεν είναι ουράνιο τόξο. Έχω μπλέξει με ουσίες… Το βασικό όμως είναι ότι ακόμα και τώρα δε ξερουν και ουτε υποψιαζονται τι έχω περάσει. Θεωρούν ότι ήμουν μια χαρά, ένα χαρούμενο κοριτσάκι που μεγαλωσε…

Τώρα που μεγάλωσε όμως σχεδόν μόνο του, δεν ανέχεται να του λένε το παραμικρό. Δε μπορώ με τίποτα να δεχτώ τη κριτική της πια, με αποτέλεσμα να τσακώνεται βασικά μόνη της και εγώ να μη της δίνω σημασια. Όλο αυτό όμως με βαραίνει ακόμα και αν έχω μάθει να μη δίνω σημασία.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σ.Κ.

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Μπράβο σου που έκανες ό,τι ήταν απαραίτητο να κάνεις για να οχυρώσεις την προσωπικότητά σου και να επιτύχεις αυτά που η ίδια θεωρείς σημαντικά στη ζωή σου.

Το να κατηγορεί ο νέος άνθρωπος τους γονείς του για τα λάθη τους είναι μια αναγκαία φάση της ενηλικίωσης. Χωρίς αυτήν το άτομο μένει πάντοτε στην ηλικία του παιδιού. Είναι απολύτως απαραίτητο να γίνει η μετάβαση αυτή, με την ρήξη με το μοντέλο των γονιών, ώστε να εδραιώσει την προσωπικότητά του, πάνω στην οποία θα στηρίζεται για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που θα προκύψουν στην ενήλικη ζωή.

Από ένα σημείο και μετά όμως δεν χρησιμεύει κάπου αυτή η διαδικασία. Ό,τι ήταν να επιτελέσει το έχει επιτελέσει. Δεν μπορείς πια να αλλάξεις το παρελθόν.

Το ενήλικο άτομο δεν έχει ανάγκη την επιβεβαίωση των γονιών του, ούτε καν την αποδοχή τους πια. Αυτά ήταν ανάγκες της παιδικής κι εφηβικής ηλικίας. Πλέον είναι αυτόνομο και πορεύεται με βάση τον προσωπικό του άξονα αξιών. Το να παλεύεις δηλαδή να σε αποδεχτεί η μάνα σου είναι άσκοπο. Πιθανότατα τις νουθεσίες στις έδινε γιατί πίστευε ότι κάνει καλό, ότι το δικό της μονοπάτι είναι το ενδεδειγμένο. Πιθανότατα δεν ενίσχυσαν οικονομικά όσο το ήθελες επειδή θεώρησαν (και μάλλον ορθά εκ του αποτελέσματος) ότι αν κάνεις μόνη σου τον κόπο να εργαστείς θα εκτιμήσεις την αξία της εργασίας και θα γίνεις αποτελεσματική και ικανή στη δουλειά σου. Πιθανότατα σας έμαθαν να κρύβετε τα συναισθήματά σας επειδή φοβούνταν οι ίδιοι τα δικά τους, έκλεισαν τα μάτια στα μπλεξίματα ελπίζοντας να λυθούν μόνα τους. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να μην αντιμετωπίζεις τους εσωτερικούς δαίμονες, επειδή ανακόπτουν την καθημερινότητα που είναι σκληρή.

Δεν είσαι υποχρεωμένη να συγχωρέσεις τίποτα. Ούτε χρειάζεται να απολογηθείς που δεν ακούς την όποια κριτική. Θα σε βοηθούσε όμως εσωτερικά να δεις τους γονείς σου στις πραγματικές τους διαστάσεις. Δεν ήταν τέλειοι, αλλά και ποιοί γονείς είναι; Η γονεϊκότητα δεν έρχεται με εγχειρίδιο χρήσης. Υπάρχουν και γονείς που έχουν βλάψει βαθιά τα παιδιά τους, άθελά τους ή ηθελημένα. Αν πιστεύεις ότι η ψυχοθεραπεία θα σε βοηθήσει να βρεις εσωτερική γαλήνη, μην διστάσεις να την χρησιμοποιήσεις ως εργαλείο για την ισορροπία σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News