Η Ρένα απαντά: Με στιγμάτισε η παιδική ηλικία, αλλά τι επιλογές έχω για την ηλικιωμένη μητέρα μου;

Νιώθω εντελώς εγκλωβισμένη να βλέπω τη ζωή μου να χάνεται, όσο εγώ παριστάνω τον υπηρέτη του ίδιου του δυνάστη μου.

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου αγαπημένη Ρένα! Σε διαβάζω από τότε που ξεκίνησες εδώ στην ιστοσελίδα του Α, μπα και μπορώ να πω ότι η σκέψη σου έχει εμπλουτίσει τη δική μου σε πολλά θέματα και σε ευχαριστώ γι’ αυτό.

Η ερώτησή μου έχει και θεωρητικό και πρακτικό σκέλος. Η ιστορία μου ξεκινά ήδη με τη γέννησή μου, με τη μητέρα μου. Η μητέρα μου ήταν πάντα ένας άνθρωπος πολύ αυταρχικός, ένας τυραννικός θα έλεγα χαρακτήρας. Η διαπαιδαγώγησή μου ήταν αρκετά απλή: κάνεις αυτό που λέω ή υφίστασαι βία, λεκτική, σωματική και ψυχική. Από πολύ μικρή, σχεδόν από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού, αυτό που θυμάμαι είναι να μου κάνει πόλεμο ανελέητο νεύρων, τον οποίο δυστυχώς ως παιδί δεν ήξερα να ονοματίσω ως τέτοιο, να με φωνάζει ηλίθια και να μου λέει ότι είμαι ίδια ο πατέρας μου, να μου λέει στα καλά του καθουμένου μάζεψε τα πράγματά σου, θα σε στείλω στον πατέρα σου στη Γερμανία ενώ εγώ, στο δημοτικό τότε, έκλαιγα με λυγμούς.

Σημειώνω εδώ, για να δώσω την πλήρη εικόνα, ότι τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα ποτέ. Παντρεύτηκαν επειδή έμεινε έγκυος, χώρισαν αμέσως μετά και έκτοτε δεν είχα επαφές ούτε με τον ίδιο ούτε με τα ετεροθαλή αδέλφια μου. Ο ίδιος ο πατέρας μου δεν ξέρω αν επεδίωξε επαφές μαζί μου, μου φαίνεται λίγο χλωμό γιατί λίγο μετά εγκατέλειψε και τα 4 ετεροθαλή αδέλφια μου, παιδιά του από τον πρώτο του γάμο, τα οποία ήταν και ορφανά από μητέρα (ήταν χήρος). Με την οικογένειά των αδελφών μου όμως δεν επέτρεψε καμία επαφή και με πήρε να πάμε να ζήσουμε στην Αθήνα.

Μεγάλωσα αρκετά απομονωμένη, κάτι το οποίο μεγαλώνοντας αντιλήφθηκα πως ήταν εσκεμμένο: όπως είπα δεν επέτρεψε επαφές με τα ετεροθαλή αδέλφια μου, ενώ ακόμα και για τη δική της οικογένεια μου έλεγε πως η μητέρα της και η μεγαλύτερη κόρη της (αδελφή μου που γέννησε στην εφηβεία της και φόρτωσε στη μητέρα της να μεγαλώσει) δεν με αγαπούν και δεν με θέλουν. Για κάποιους συγγενείς που είχαμε στην Αθήνα, δηλαδή την οικογένεια μιας θείας της που απομυζούσε οικονομικά, μου έλεγε ότι δεν με θέλουν γιατί τα παιδιά και εγγόνια τους με ζηλεύουν. Σχολείο άλλαζα σχεδόν κάθε χρόνο, συχνά ακόμη και στη μέση της χρονιάς, είτε γιατί μάλωνε με όλα τα αφεντικά της και έφευγε ή την απέλυαν, είτε γιατί άφηνε απλήρωτα ενοίκια, μας έκαναν έξωση και έπρεπε να μετακομίσουμε. Αυτό είχε με αποτέλεσμα, πέραν των άλλων, να είμαι πάντα το καινούργιο παιδί που δεν ήξερε κανέναν.

Η κακοποίηση που βίωνα από πολύ μικρή ηλικία με είχαν κάνει πολύ κλειστό παιδάκι, και όταν ακόμα κατάφερνα να κάνω φιλίες, μάλωνε με τους γονείς των παιδιών και εκείνοι με τη σειρά τους απομάκρυναν τα παιδιά τους από εμένα. Ήμουν μονίμως το παιδί που καθόταν μόνο του στο θρανίο, δε σήκωνε ποτέ χέρι αν και ήξερε την απάντηση, και στα διαλείμματα απλώς περιφερόταν στο προαύλιο. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να με έχει απομονωμένη από κάθε άλλη επιρροή πέραν της δικής της. Έπρεπε όλος ο κόσμος μου να είναι εκείνη. Αλίμονό μου αν έδειχνα ότι συμπαθώ άλλον άνθρωπο. Ήταν άρρωστα κτητική και αδιάφορη ταυτοχρόνως. Οι βρισιές και οι προσβολές ήταν καθημερινότητα, η βία σε εβδομαδιαία σχεδόν βάση. Όχι φυσικά ότι αν γινόταν αραιότερα θα ήταν εντάξει. Έχει τύχει να με έχει ρίξει κάτω και να με κλοτσάει, δε θυμάμαι για ποια αιτία. Με έκανε σκουπίδι μπροστά σε κόσμο, ενώ ακόμα και σήμερα προσπαθώ να μην πηγαίνω πουθενά μαζί της γιατί είτε θα μαλώσει με κάποιον και θα με κάνει ρεζίλι είτε θα αρχίσει να ουρλιάζει γιατί ξέρει ότι δεν θέλω σκηνές και θα πάρει αυτό που θέλει. Είναι σαν να έχω να κάνω με ένα κακομαθημένο τρίχρονο με την πονηριά και τη διάπλαση ενός ενήλικα. Πριν μερικά χρόνια που ξεκίνησα να διαβάζω για το θέμα, παρατήρησα ότι φέρει όλες τις τυπικές συμπεριφορές της ναρκισσιστικής διαταραχής. Δεν διατείνομαι ότι έχω τα εφόδια να κάνω τον ψυχολόγο, αλλά οι τόσες συμπτώσεις και με τέτοια ακρίβεια παραείναι ύποπτες.

Στο σήμερα λοιπόν, και για να μην σας κάνω άλλο την καρδιά περιβόλι, έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο σε υψηλόβαθμη σχολή, παρά την οικονομική εξαθλίωση στην οποία μεγάλωσα λόγω της αρρωστημένης τεμπελιάς της, κάνω μεταπτυχιακό και προσπαθώ απλώς να κρατήσω το κεφάλι μου έξω από το νερό. Δυστυχώς η κατάσταση στην αγορά εργασίας και τα επίπεδα των μισθών κάνει αδύνατη τη φυγή μου σε δικό μου σπίτι και η καθημερινότητα είναι μία κόλαση. Νιώθω εντελώς εγκλωβισμένη να βλέπω τη ζωή μου να χάνεται, όσο εγώ παριστάνω τον υπηρέτη του ίδιου του δυνάστη μου.

Ως επιστέγασμα όλων αυτών, η μητέρα μου πλέον έχει σοβαρά προβλήματα υγείας, τα οποία φυσικά αποδίδει στο ότι “θυσιάστηκε για να με μεγαλώσει” και στο ότι “την συγχύζω”, όποτε δεν κάνω το θέλημά της προφανώς. Φοβάμαι ότι όσο μεγαλώνει θα εγκλωβιστώ να κάνω τη νοσοκόμα της, γιατί στην ουσία αυτό το οποίο ήθελε ήταν να φτιάξει έναν άνθρωπο για να την υπηρετεί και να την φροντίσει στα γεράματά της. Σκέφτομαι λοιπόν, είμαι ηθικά υποχρεωμένη να φροντίσω έναν γονιό ο οποίος με κακοποίησε; Και ακόμη, στο πρακτικό σκέλος που σας έλεγα, όσο χαζό ή ίσως “κακό” κι αν ακούγεται, τι άλλες επιλογές έχει κάποιος όταν ο γονιός του δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και δεν έχει την οικονομική δυνατότητα για εξωτερική βοήθεια;

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας!

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελεύθερη φυλακισμένη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να βοηθιέσαι από την στήλη μας.

Στο δια ταύτα, εφόσον μπορέσεις να κάνεις ψυχοθεραπεία (ρώτησε στην σχολή που κάνεις το μεταπτυχιακό σου), θα βοηθηθείς σιγά σιγά να επουλώσεις τα τραύματα της κακής παιδικής ηλικίας. Δεν θα γίνεις όπως ένας άνθρωπος που δεν τα απέκτησε ποτέ, αυτό θα ήταν ουτοπία, αλλά θα μπορείς να τα εξορθολογήσεις και να τα διαχειριστείς. Σιγά σιγά, παίρνει χρόνο.

Για την μητέρα σου η απομάκρυνση είναι ενδεικνυόμενη καθώς οι καθημερινές επαφές επανεργοποιούν το τραύμα σου. Και θεωρώ ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση ορθώς ονοματίζεται ως τέτοιο, ξεφεύγει πολύ από συμπεριφορές που μπορεί να μην θεωρούνται ιδανικές, είναι ξεκάθαρη κακοποίηση κι έχεις απόλυτο δίκιο.

Ωστόσο εξ όσων γνωρίζω υφίσταται μια κάποια νομική υποχρέωση των κατιόντων προς τους ανιόντες (παιδιών προς γονείς), θα μας διαφωτήσουν πιο συγκεκριμένα οι νομικοί που μας διαβάζουν. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα την πληρώνεις εφ’ όρου ζωής (της), σημαίνει όμως ότι με τα χρήματα της όποιας σύνταξης της ή τυχόν επιδόματα θα της βρεις κάποια λύση είτε με εξωτερική βοήθεια κάποιες ώρες (καθώς η αποκλειστική θα είναι πανάκριβη), είτε σε κάποιο οίκο ευγηρίας με κρατική υποστήριξη. Στην Αθήνα υπάρχει ο αντίστοιχος για γυναίκες στην Καλλιθέα, ο οποίος χρηματοδοτείται από την εκκλησία. Θέλει ψάξιμο, υπάρχουν δομές και κρατική βοήθεια, αλλά μπορεί να γίνει.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News