Με κουράζει ψυχολογικά και στα 32 μου δεν ξέρω αν θέλω να το βιώνω κάθε μέρα, αρκετό άγχος έχει η καθημερινότητά από μόνη της.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Είμαστε 3 χρόνια πλέον με τον άντρα μου, με έχει κουράσει είναι μόνιμα αγχωμένος χωρίς όμως στην ουσία να έχουμε κάποιο σοβαρό θέμα. Δεν ξέρω αν το άγχος του τον οδηγεί και στην ένταση, αλλά γίνεται επικίνδυνα νευρικός, βρίζει, φωνάζει, του φταίνε όλα και όλοι, σαν να ξυπνάει με κακή διάθεση, κράζει πολύ εύκολα τον κόσμο και κρίνει χωρίς να έχει γνωρίσει κάποιον. Δεν ξέρω τι γίνεται αλλά σίγουρα δεν ήταν έτσι στην αρχή..
Τώρα νιώθω ότι με ρίχνει και μένα και δεν θέλω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μέσα στην γκρίνια και την ατέρμονη συζήτηση για τα οικονομικά και για τους άλλους.. Ποια είναι η γνώμη σου; Απλά με κουράζει ψυχολογικά και για τα 32 μου δεν ξέρω αν θέλω να το βιώνω κάθε μέρα, αρκετό άγχος έχει η καθημερινότητά από μόνη της..
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ιωάννα
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Τα ερωτήματα προς την ομήγυρη όταν έχεις ήδη ένα βασικό απαντητικό δεδομένο («δεν θέλω να περάσω την υπόλοιπη ζωή μου…») λειτουργούν άραγε για να επιβεβαιώσεις ότι δεν θα υποστείς κάποια φοβερή συνέπεια χωρίζοντας; «Να μείνεις μόνη με τις γάτες», όπως απειλούν στις διάφορες ιστοσελίδες οι μισογύνηδες; Ακόμα κι έτσι να ήταν, που δεν είναι, ε και; Αφού το λες μόνη σου, «ΔΕΝ ΘΕΛΩ». Πάει, τέλος, δεν θα θελήσεις αν εμείς σου πούμε μα όχι μη, τι πας να κάνεις (που δεν θα στο πούμε).
Δεδομένου ότι άνθρωπος που έχει τόσο άγχος και την τάση να ξεσπάει αυτό το άγχος του με τους τρόπους που περιγράφεις, δύσκολα, πολύ δύσκολα αλλάζει, και μόνον αν ο ίδιος το επιθυμεί, νομίζω δεν έχεις περιθώριο ελέγχου πάνω στην κατάσταση. Εκτός του να φύγεις. Αν πιστεύεις ότι προκειμένου να σε χάσει υπάρχει περίπτωση να κάνει θεραπεία και να αντιμετωπίσει τους δαίμονές του, θα μπορούσες να το θέσεις έτσι ακριβώς. Αλλά συνήθως δεν πιάνουν αυτά. Όπως είπαμε πρέπει ο άλλος να έχει εσωτερικό κίνητρο για να αλλάξει ουσιαστικά και με διάρκεια, όχι απλώς ένα τελεσίγραφο. Αλλιώς θα έχει μια παροδική επιφανειακή αλλαγή αλλά θα ξανακυλήσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σημερα το πρωί, γεμίζοντας κούτες και τακτοποιώντας ντουλάπα, βρήκα 2 σελίδες χειρόγραφες στιλ ημερολογίου απο το 2003. Δεν τις θυμόμουν καθόλου, έπαθα σοκ διβάζοντάς τες Μέσα έλεγα, μεταξύ άλλων: “…..έχω ένα μωρό 11 μηνών καταπληκτικό, δεν θα έπρεπε να είμαι απόλυτα ευτυχισμένη;…τι δουλειά έχω εδώ σε αυτήν την πόλη; δεν μπορούσε ο (άντρας μου) να περιμένει να τελειώσω τις σπουδές μου, έστω ένα χρόνο, και μετά να έρθουμε εδώ; αντί να γραφω τη διπλωματική μου τα βράδια διαβαζω ενα περιοδικο και πεφτω πτωμα για υπνο….πού ειναι η αυτοπραγμάτωση (μεσω του αντικειμενου μου); ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΤΗ ΓΚΡΙΝΙΑ ΤΟΥ, αυτη θα ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
😂😂Εν τω μεταξύ, εγώ ζω μόνη μου με γάτες και ΔΕΝ ΤΟ ΑΛΛΑΖΩ με τίποτα! Δεν θυσιάζω για κανένα και στο όνομα καμιάς “συντροφικότητας” την ηρεμία μου, την ησυχία και τη γαλήνη του σπιτιού μου, την απόλυτη ελευθερία να κάνω ό,τι θέλω, όποτε θέλω, λογαριασμός σε κανέναν, ανησυχία καμιά. Αστειεύομαι λέγοντας ότι κάλλιστα μπορώ να φύγω για μέρες χωρίς κινητό, διότι δεν έχω το άγχος για την ζωή, υγεία, ευζωία, κλπ κανενός (εκτός των ζουζουνιών μου). Μεγάλη υπόθεση αυτή. Κουβαλάω το βάρος μόνο του εαυτού μου, και από τις απολαύσεις της ζωής μου είναι όταν το βράδυ κλειδώνω την εξώπορτά… Διαβάστε περισσότερα »
Μα ακόμα και να το σκεφτούμε ως δίλημμα ( που δεν είναι ) ,ας το κάνουμε λίγο εικόνα. Από τη μια παλάμη έχεις σε καθημερινή βάση γκρίνια , γκρίνια γκρίνια, φωνές, ξεσπάσματα , θυμό και από την άλλη ηρεμία με μια γλυκιά γατούλα να σου κάνει νάζια κάθε πρωί. Τι να διαλέξω???. Το μόνο που σε κρατάει είναι το ενδεχόμενο της μοναξιάς. Το ενδεχόμενο, όχι η μοναξιά η ίδια. Προδικάζεις δηλαδή ότι θα μείνεις μόνη , χωρίς φίλους , χωρίς εραστές, χωρίς συντρόφους για το υπόλοιπο της ζωής σου. Κι έρχομαι εδώ να ρωτήσω. Είναι όντως δικός σου φόβος ή… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ, αγαπημένη, λέμε τα ίδια με διαφορετικά λόγια 😘😘
Χτύπησες φλέβα εκεί με το φόβο της μοναξιάς. <3
Παθούσα εδώ, επί πολλά χρόνια. Άλλαζε, ναι, με τον καιρό, αλλά προς το χειρότερο. Η γκρίνια έγινε επιθετικότητα, η επιθετικότητα κόλαση βίας, και προς εμένα και προς τα παιδιά. Αντικειμενικες συνθήκες ζωής: υψηλά εισοδήματα, φίλοι και κοινωνική ζωή, ενδιαφέρουσες δουλειές. Και πάνω απ όλα, γερά και καλά παιδιά. Στο τέλος δεν άντεξα. Τον ξαποστειλα και ηρεμήσαμε όλοι.
Σε παρόμοια κατάσταση κι ο δικός μου, λίγο μετά την γνωριμία μας. Νεύρα, ένταση, φωνές, κράξιμο και μια καταστροφική διάθεση με το παραμικρό. Σταδιακά και με διάλογο έκανε σημαντικά άλματα, που δε το περίμενα, αλλά προσωπικά με κούρασε αρκετά. Δεν άλλαξε, γλύκανε τον τρόπο του, έμαθε κάπως να ελέγχει τον εαυτό του. Δε θα σου πω μείνε/φύγε, αυτό είναι δική σου απόφαση. Εγώ θα προσπαθούσα, αλλά έχει μεγάλο ψυχικό κόστος και φυσικά αβέβαιο αποτέλεσμα. Τα ερωτήματα που θα κάνεις στον εαυτό σου είναι : Τι μας δένει; Γιατί τον επέλεξα; Τι μου αρέσει πάνω του; Αξίζει τον κόπο; Έχω δυνάμεις;
Πες μου έναν, ΕΝΑΝ καλό λόγο να κάτσεις να υπομένεις κάτι που σε ρίχνει και σου τρώει την ψυχή καθημερινά. Δικιά σου είναι η ζωή και την έχεις μια και πολύτιμη.
Το πρόβλημα του άντρα σου λύνεται με φαρμακευτική αγωγή. Οι άντρες όμως δύσκολα απευθύνονται σε ειδικούς ψυχικής υγείας και ακόμα δυσκολότερα αναγνωρίζουν ότι έχουν θέμα. Είσαι πολύ νέα για να εγκλωβιστείς. Βασικά, δεν πρέπει να εγκλωβιζόμαστε σε καμία ηλικία
Και μένα κατάθλιψη μου βγάζει. Είναι φοβερό πόσοι άντρες έχουν θέματα τέτοια αλλά δεν κάνουν τίποτα για αυτά.
Μπορεί να έχει επίσης απορυθμισμένο θυρεοειδή όπως και μειωμένη την ορμόνη της τεστοτεστερόνης που οδηγεί σε γκρινια και νεύρα. Χωρίς να θέλω να τον δικαιολογήσω επουδενί. Απλά είναι τόσο αδιάφοροι γαι την υγεία τους οι περισσότεροι που δεν πάνε να τσεκαρουν με έναν αιμοτολογικο ελεγχο ορμόνες και θυρεοειδή που οφείλονται για τα τις εξάρσεις θυμού κα για τα ψυχολογικά τους. Προτού βάλουμε τη ταμπέλα της κατάθλιψης. Η μαλακυνση στον εγκέφαλο προυπάρχει συνήθως.
Τα παρατράγουδα ξεκινάνε όταν η μίρλα ξεπερνά τα όρια αντοχής του άλλου…
Φίλη, το πρόβλημα είναι ότι “είναι επικίνδυνα νευρικός, βρίζει, φωνάζει, του φταίνε όλοι…”. Δεν ξέρω αν αυτό θα το έλεγα γκρίνια ή νεύρα/ οξυθυμία/ αντικοινωνική συμπεριφορά… Εγώ δεν θα το άντεχα, θα το φοβόμουν. Αν το ερμηνεύω κι όλας σωστά όπως το περιγράφεις. Κι ο δικός μου είναι γκρινιάρης, το άκρον άωτον της γκρίνιας, αλλά δεν βγάζει νεύρα. Βγάζει ένα άγχος, μια ανησυχία, θέλει να το υπεραναλύσεις, να τον καθησυχάσεις … μια για την δουλειά του, μια για την υγεία του, μια για εμάς, για το ένα, για το άλλο. Όλο κάποιος τον έχει τσαντίσει στη δουλειά ή κάτι τον… Διαβάστε περισσότερα »
3 χρόνια, σχέση; γάμος;
Δεν ήταν έτσι στην αρχή…
Τί άλλαξε; Δε συμμερίζεσαι τους λόγους, τους δικούς του…
Για σένα δε συντρέχει κάποιο σοβαρό θέμα.
Υπάρχει διάσταση στον τρόπο αντίδρασης, αντιμετώπισης. Να ήσουν κι εσύ έτσι, δύσκολο.
Να είσασταν και οι δύο κοσμάρα…βατερλώ.
Αν δεν περνάς καλά, είναι μονόδρομος.
( Αυτός τί έχει να πει για σένα; Μπορείς να μπεις στη θέση του; Σε ενδιαφέρει;
Αν θέλεις μπορείτε να το συζητήσετε, σοβαρά.
Αλλιώς…άσε. )