Καλό είναι να απέχουμε από άτομα τοξικά, κι ας είναι γυναίκες συνάδελφοι. Έστω με κάποιο κόστος.
__________________
Η ιστορία της Ρένας όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Στη δουλεια εχω δυο γυναικες συναδελφους. Απαραδεκτες, και το λεω χυμα, τις αντιπαθω τρομερα και το δειχνω. Ειναι κακες συναδελφοι, σε πουλανε με καθε ευκαιρια, κουτσομπολευουν ολους και ολα, δεν δουλευουν με αποτελεσμα να πεφτει πανω μου μεγαλος φορτος, εχουν μια γλωσσα παλαμιδα με αποτελεσμα ολοι να κανουμε εξτρα προκειμενου να μην τις ακουμε. Ειλικρινα, ειναι το χειροτερο ειδος συναδελφου.
Πιστευω πως ενας ανθρωπος δεν μπορει να ειναι τοσο σκαρτος στη δουλεια του και να μην ειναι και στην προσωπικη του ζωη. Αυτες οι δυο ειναι λυκοφιλες. Δεν συμπαθιουνται πραγματικα, αλλα κανουν παρεα και εκτος εργασιας λογω αναγκης. Η μια ελευθερη, θελει να βγει αλλα μαλλον δεν την ανεχεται αλλος, η αλλη παντρεμενη κι εκεινη θελει να βγει, αλλα δεν ταιριαζει με καποια αλλη. Κι αυτες αλληλοκατηγορουνται στη δουλεια. Μενουν στην ιδια πολη, εγω μενω σε γειτονικη. Πηγαινουν για καφε, πηγαινουν ταξιδια μαζι, ενω ξερω πως δεν συμπαθιουνται, το ξερουν ολοι στο γραφειο.
Σκεφτομαι κι εγω, μηπως πρεπει να τους ακολουθησω σε καποια εξοδο στην πολη τους η σε καποιο ταξιδι; Με καλουν. Δεν ξερω για ποιον λογο. Ξερω πως δεν ειμαστε φιλες, δεν ξερω αν θα περασω καλα. Αλλα δεν εχω αλλες ελευθερες και προθυμες φιλες να βγω. Αυτες ξερω πως δεν ειναι φιλες μου.
Ειναι ομως υποκριτικο να τις κατηγορω στη δουλεια (δεν τις προσβαλλω, αλλα λεω ξεκαθαρα τη γνωμη μου, που ειναι πολυ κακη) και συγχρονως ντρεπομαι να βγω μαζι τους και να μαθευτει στη δουλεια. Ομως νιωθω μοναξια και για να γνωρισω κανεναν, πρεπει να ξεκολλησω απο το νετφλιξ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ρενα
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Άλλη μια ερώτηση του τύπου “είναι χάλια, αλλά δεν έχω άλλες επιλογές, μήπως να κάτσω και να κάνω τουμπεκί;”
Αγαπητές φίλες κι αναγνώστριες που μας διαβάζετε. Η ζωή είναι μικρή. Δεν έχει δεύτερη. Μην σπαταλάτε τον υπερπολύτιμο χρόνο σας με συναναστροφές που δεν σας καλύπτουν. Αναζητήστε ανθρώπους που συμπαθείτε κι εκτιμάτε. Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείτε στα πάντα, αλλά μια στοιχειώδης ανθρώπινη εκτίμηση οφείλει να υφίσταται.
Το ζήτημα εδώ είναι ότι αφενός τις “θάβεις” (και στη δουλειά εν μέρει, αν κατάλαβα καλά, πάρα πολύ κακή εργασιακή πρακτική, δεν πας γι’αυτό εκεί), κι αφετέρου νιώθεις ότι σου κάνουν κάποια παραχώρηση που σε καλούν στην παρέα τους. Κι όλος ο προβληματισμός είναι αν θα συζητηθείς σε “πηγαδάκια” του γραφείου αν ενδώσεις;
Θα πρότεινα αφενός να γίνεις ηπιότερη στην εργασία, να επικεντρώνεσαι σε όσα εσύ παράγεις και ν’αφήνεις τους άλλους να κάνουν τη δική τους δουλειά, αφετέρου να αρνείσαι ευγενικά τις προτάσεις τους χωρίς να προσβάλλεις. Πιθανώς σου προτείνουν επειδή ακριβώς κι αυτές νιώθουν χωρίς επιλογές, άλλωστε η παρέα που κάνουν μεταξύ τους είναι υποκριτική, τι πειράζει άλλη μία συμμετέχουσα. Δεν είναι κριτήρια αυτά για παρέα…
Εύχομαι σύντομα να βρεις καλύτερες παρέες και να “ξεκολλήσεις” από το Νέτφλιξ. Όχι όμως ψυχαναγκαστικά “επειδή πρέπει”. Τίποτα δεν πρέπει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ ανθρώπους που αντιπαθώ ούτε τυχαία στον δρόμο δεν θέλω να συναντάω, όχι να βγω μαζί τους ή να πάμε ταξίδι. Έχεις ήδη μια δύσκολη καθημερινότητα εξαιτίας τους. Γιατί να θέλεις να το μεταφέρεις όλο αυτό και στην προσωπική σου ζωή; Εκτός αν θέλεις να κάνεις αυτό ακριβώς που γράφεις για εκείνες: “Δεν συμπαθιουνται πραγματικα, αλλα κανουν παρεα και εκτος εργασιας λογω αναγκης.”
Το ότι η μία είναι ελεύθερη και η άλλη παντρεμένη τι σχέση έχει με την υπόλοιπη ιστορία/γιατί είναι σημαντικό να μας το αναφέρεις;