Η Ρένα απαντά: Με πλήγωσαν οι κουβέντες υποτίμησης

Ομολογώ ότι κατά βάθος τον ζηλεύω, και σκέφτομαι μα πόσο άδικη είναι η ζωή, εγώ που είμαι αγωνίστρια να μην έχω τίποτα, ενώ αν είχα τα προνόμια του θα είχα κάνει πολλά, κι εκείνος ο κακομαθημένος απλά απολαμβάνει. Αλλά τι να γίνει, έτσι είναι η ζωή.

____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα, εκτιμώ πολύ την κρίση σου και τις γνώσεις σου, γι’αυτό ήθελα τη γνώμη σου πάνω σ’ένα θέμα που με προβληματίζει. Όπως φυσικά και τη γνώμη των υπολοίπων σχολιαστών.

Είμαι παντρεμένη εδώ και πολλά χρόνια, έχω κι ένα παιδί σε ηλικία δημοτικού. Μετά από τόσα χρόνια, η σχέση μας έχει φθαρεί αρκετά. Έχω ξενερώσει μαζί του σε όλα τα επίπεδα.

Γονείς δεν έχω εν ζωή, έχω μεγάλη συγγένεια που με απογοήτευσε παρα πολύ γιατί με ξέχασαν, δεν νοιάζονται καθόλου για το τι κάνω. Ενώ ξέρουν κιόλας ότι είμαι ολομόναχη και σε κακή οικονομική κατάσταση, δεν νοιάστηκαν ποτέ, κι ας είναι όλοι ευκατάστατοι. Οι δικοί μου δεν μου άφησαν τίποτα, παλεύω εδώ και χρόνια μόνο με τον μισθό μου, μην έχοντας ποτέ στην άκρη πάνω από 1000-2000 Ε. Γιατί κάποτε έδινα και σε εκείνους μεγάλο μέρος του μισθού μου, βοηθούσα σε όλα, και δεν μπόρεσα να βάλω περισσότερα στην άκρη. Παρ’ολα αυτά, ένιωθα πάντα αυτάρκης κι ευτυχισμένη έστω κι έτσι, μιας και είμαι δυναμικό άτομο που έχει μάθει να αντιμετωπίζει μόνο του τα δύσκολα.

Ο άντρας μου και η οικογένειά του, έχουν πολύ περισσότερα. Ήξεραν την κατάσταση μου όταν με παντρεύτηκε, αλλά μου έλεγε αηδιες του τύπου φτωχή κοπέλα ήθελα, ο χαρακτήρας μετράει, δεν πειράζει θα δουλεύουμε κτλ. Στην πράξη όμως, αλλιώς μας βγήκε. Δεν αρέσκεται καθόλου στο να δουλεύει, έχει μια part-time εργασία στο πολύ χαλαρό, και βγάζει περίπου 300 Ε το μήνα. Εγώ εργάζομαι κανονικά σε εταιρεία, με εργοδότη πάνω από το κεφάλι μου, όχι έτσι χαλαρά όπως αυτός, και βγάζω τα διπλάσια, δηλαδή 600 για εξάωρο. Κάποτε έκανα οχτάωρο κι έβγαζα 1000, σε άλλη δουλειά, αλλά αυτό σήμαινε ότι έπρεπε να λείπω όλη μέρα συν η μετακίνηση που πήγαινε δύο ώρες να πας δύο να γυρίσεις, καθώς η εταιρεία ήταν πολύ μακριά. Έπαιρνα μέσα μέχρι ενός σημείου, κι ύστερα μας περίμενε εταιρικό πούλμαν. Όταν γέννησα όμως, παραιτήθηκα από τη συγκεκριμένη δουλειά, γιατί δεν θα μου άφηνε καθόλου χρόνο για το παιδί. Κι όταν γυρνούσα ήμουν φυσικά πτώμα. Γι’αυτό βρήκα κάτι πιο κοντά και με λιγότερες ώρες, κι ας είναι λιγότερα τα χρήματα.

Ο άντρας μου όμως μπορεί να εργαστεί περισσότερο και να βγάζει παραπάνω, αλλά δεν θέλει. Με το παιδί τα έχει φορτώσει στον κόκορα, η βοήθεια του είναι ελάχιστη, άλλωστε όταν εγώ δουλεύω εκείνο είναι στο σχολείο.

Βγαίνουμε όμως οικονομικά, ίσα ίσα, εντάξει. Κι αυτό γιατί τουλάχιστον δεν πληρώνουμε ενοίκιο, κι εδώ θέλω να καταλήξω. Είχε πάρει δάνειο από τους γονείς του για να αγοράσει το σπίτι που μένουμε. Το οποίο είναι παλιάς κατασκευής, με διάφορα προβλήματα, αλλά εγώ που ποτέ δεν είχα τίποτα και μια ζωή ήμουν στο ενοίκιο, ξέρω πόσο σημαντικό είναι να έχεις σπίτι και είμαι ευγνώμων. Παράλληλα οι γονείς του του έχουν γράψει το ωραίο, μεγάλο σπίτι που έχουν στην επαρχία, εκείνο το πήραν καινούργιο, πριν δεκαπέντε χρόνια κατασκευάστηκε, οπότε είναι πολύ καλύτερο από το δικό μας στην πόλη. Γιατί αγαπάνε τον τόπο τους, και επένδυσαν περισσότερο εκεί. Και συν τα σπίτια, ξέρω ότι το ποσό που έχουν στην άκρη, θα περάσει πάλι σε εκείνον. Και πριν γνωριστούμε, του είχαν χαρίσει 50.000 Ε, τα οποία έχασε με αποτυχημένες προσπάθειες έναρξης επιχειρήσεων, ακριβώς για να μην εργαστεί για άλλον εργοδότη, πράγμα που δεν αντέχει εύκολα. Τον λατρεύουν, δίνουν τα πάντα γι’αυτον, και εκείνος τους το ανταποδίδει, δυστυχώς σε αρρωστημένο βαθμό, είναι πολύ μαμακιας. Ομολογώ ότι κατά βάθος τον ζηλεύω, και σκέφτομαι μα πόσο άδικη είναι η ζωή, εγώ που είμαι αγωνίστρια να μην έχω τίποτα, ενώ αν είχα τα προνόμια του θα είχα κάνει πολλά, κι εκείνος ο κακομαθημένος απλά απολαμβάνει. Αλλά τι να γίνει, έτσι είναι η ζωή.

Ο βασικός μου προβληματισμός τώρα είναι ότι, αυτός επειδή ζοριζεται να ξεχρεώσει τους δικούς του για το σπίτι, (έχει δώσει τα περισσότερα, αλλά του μένουν ακόμα 7000 Ε), άρχισε να ζητάει και τη βοήθεια μου, λέγοντας ότι οφείλω να βοηθήσω γιατί επωφελούμαι κι εγώ χωρίς το ενοίκιο. Εν τω μεταξύ εκείνοι συνεχίζουν και του δίνουν όπου έχει ανάγκη, αφού πληρώνουμε σχεδόν μισά μισά τα έξοδα μας, κι όπου αυτός δεν βγαίνει, τα καλύπτουν αυτοί, και ξέρω κι ότι θα του χάριζαν και τα υπόλοιπα δανεικά αν τους το ζητούσε. Άλλωστε δεν θα τους λείψουν τα χρήματα , έχουν κι άλλα, και όλα στον γιο θα περάσουν πάλι μια μέρα. Εκείνος όμως θέλει να είναι τυπικός. Οκ μέχρι εδώ, δικαίωμα του, αλλά δεν προθυμοποιείται να δουλέψει παραπάνω για να βγάλει περισσότερα.

Ζήτησε τη βοήθεια μου, και αν μου είχε σταθεί και φερθεί καλά, αλήθεια θα του την έδινα, αλλά ούτε εκείνος ούτε οι δικοί του μου στάθηκαν ποτέ, με αντιμετωπίζουν με ψυχρότητα και με χρησιμοποιούν για να τους βοηθάω όπου έχουν ανάγκη. Εγώ λόγω της δύσκολης ζωής μου είχα πολύ ανάγκη από λίγη στοργή κι αγάπη, νόμιζα ότι σ’ αυτούς θα βρω την οικογένεια που δεν είχα, τα χρήματα δεν με ένοιαζαν. Όμως αυτοί εκμεταλλεύτηκαν ακόμα περισσότερο το ότι είμαι ολομόναχη και κατανόηση μηδέν. Τουλάχιστον δεν θα είχα τόσο πρόβλημα αν εκείνος ήταν σωστός απέναντι μου, κι ας κάνουν οι δικοί του διάφορα, αλλά ούτε εκείνος είναι, ούτε με στηρίζει, ούτε με καταλαβαίνει.

Επειδή λοιπόν έχω απογοητευτεί με όλους τους κι ούτε τους εμπιστεύομαι, κι επειδή είμαι μόνη μου κι έχω γίνει πολύ καχύποπτη και προσεκτική, γνωρίζοντας ότι δεν έχω κανέναν να στηριχθώ, του είπα ότι χρήματα έτσι ξερά δεν δίνω για σπίτι που θα μείνει σ’αυτόν. Κι εκείνος τότε ξέχασε τα παραμύθια του περί φτωχή ήθελα και δεν πειράζει, και μου είπε ότι οφείλω να βοηθήσω, γιατί με πήρε χωρίς προίκα, χωρίς τίποτα. Κι ότι αν δεν θέλω να βοηθήσω στα δανεικά τους, πρέπει να του πληρώνω ενοίκιο.

Ένιωσα απαίσια με αυτά τα λόγια, γιατί άλλωστε και τον μισθό μου προσφέρω, αλλά και τους βοηθάω σε όλα, είμαι το παιδί για όλες τις δουλειές. Και το παιδί το μεγαλώνω χωρίς βοήθεια, εκείνοι απλά το χαίρονται. Τελικά μου έκανε και μια άλλη πρόταση την οποία δέχτηκα: Να μην δίνουμε μισά μισά για κάποιον καιρό, αλλά να πληρώνω εγώ όλα τα έξοδα, έτσι ώστε εκείνος να μπορεί να δίνει κάθε μήνα στους δικούς του μέχρι την αποπληρωμή. Αυτό μου είπε θα κρατήσει περίπου έναν χρόνο. Ειδάλλως μου είπε ότι θα αναγκαστεί να πουλήσει το σπίτι για να τους δώσει τα υπόλοιπα, και να πάμε πάλι στο ενοίκιο. Έτσι με έπεισε, γιατί δεν θέλω πάλι να καταλήξω στην αβεβαιότητα που ήμουν μια ζωή.

Όμως τώρα έχω δεύτερες σκέψεις, και δεν ξέρω αν έκανα καλά. Έχω ξεπαραδιαστει με αυτό το νέο σύστημα, δεν μπορώ να βάλω στην άκρη, κι άλλωστε απ’ότι φαίνεται θα πάει πιο πολύ από χρόνο που μου είπε, γιατί και σ’αυτόν προκύπτουν συνεχώς προσωπικά έξοδα και δεν τους δίνει κάθε μήνα όπως είχαμε πει. Νιώθω τόσο μπερδεμένη, αυτός έχει περιουσία , έχει πλάτες, εγώ δεν έχω τίποτα, και πρέπει να υπολογίζω καλά την κάθε μου κίνηση.

Ποτέ δεν έδινα σημασία στα χρήματα, αλλά τώρα άλλαξα, τα εκτιμώ πολύ, γιατί μπορεί να μη φέρνουν απαραίτητα την ευτυχία, αλλά σου λύνουν τα χέρια και δεν σε κάνουν ότι θέλουν. Πιθανόν και να είχα χωρίσει, αλλά δεν έχω στον ήλιο μοίρα, κι επειδή μου έχει ξεκαθαρίσει ότι σε τέτοια περίπτωση θα αγωνιστεί μέχρι τέλους για την επιμέλεια του παιδιού, φοβάμαι μην το χάσω λόγω καλύτερης του οικονομικής κατάστασης. Και το παιδί είναι η μόνη μου παρηγοριά, δεν έχω τίποτα άλλο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ροδαυγή

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

“Έφταιξα, μα τώρα εδιορθωθήκανε όλα. Την Κυριακή βάζω στεφάνι. Εδώ τα κλειδιά του κομού. Είπε να μου τα δώκεις τα χίλια”.
“Και ξαναγοράζεις” του ‘πε η Ρήνη πικρά “και την αγάπη; Ω, τι έκαμες!” Κι εβάλθηκε να κλαίει.
“Την αγάπη;” ερώτησε αχνίζοντας, “και δεν την έχω;”
“Όχι!” του αποκρίθηκε “όχι! για λίγα χρήματα ήσουνε έτοιμος να με πουλήσεις και χωρίς αυτά δε μ’ έπαιρνες. Πάει τώρα η αγάπη. Επέταξε το πουλί!”

Έτσι ακριβώς όπως το αφηγείται ο Θεοτόκης στο γνωστό μυθιστόρημα, έτσι πέταξε κι η δική σας αγάπη όταν μπήκαν στη μέση τα τάλαρα, το χρήμα…

Τα χρήματα δεν είναι ευτυχία, ούτε μεγάλη ζωή, δεν είναι καν ασφάλεια γιατί η ζωή είναι απρόβλεπτη με πολλούς διαφορετικούς τρόπους. Είναι πρωτίστως ελευθερία. Να μπορείς να κάνεις επιλογές. Κι η σπουδαιότερη είναι να μην υποτιμάς ακριβώς τις επιλογές σου! Να έχεις γαλαντονομία. Να μην «κόβεις» με το ζύγι τους άλλους ανθρώπους. ΑΥΤΟ θα πει να είσαι όντως πλούσιος, να έχεις πλούτο ψυχής. Ο άντρας σου δεν είναι πλούσιος. Είναι απλά ελαφρώς άνετος οικονομικά, με τις πλάτες των άλλων όμως.

Πόσο άδικο αυτό στο οποίο γράφεις ότι συμφώνησες: «θα αναγκαστεί να πουλήσει το σπίτι για να τους δώσει τα υπόλοιπα, και να πάμε πάλι στο ενοίκιο. Έτσι με έπεισε, γιατί δεν θέλω πάλι να καταλήξω στην αβεβαιότητα». Μιλάμε για 7 χιλιάδες ευρώ, όχι 70 χιλιάδες. Δεν πουλάς ένα σπίτι πολλαπλάσιας αξίας για να εξοικονομήσεις 7 χιλιάδες ευρώ! Εκτός αν ξέρω γω εξαρτάται η ζωή σου για κάποιο υπερεπείγον χειρουργείο ή κάτι τέτοιο που δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Πουλάς άλλα πράγματα που κοστολογούνται πολύ λιγότερο από ένα σπίτι. Ήταν μια πρόταση ξεκάθαρα για να σε τουμπάρει, γνωρίζοντας την ανασφάλειά σου, και κακώς το δέχτηκες, όπως κι η ίδια συνειδητοποίησες κατόπιν εορτής. Φυσικά μπορείς όπως συμφώνησες να ξεσυμφωνήσεις, καθώς όπως βλέπεις το χρονικό διάστημα αποπληρωμής παρατείνεται -και μάλιστα ακριβώς αυτό να επικαλεστείς. «Δεν τηρείς τη συμφωνία, δεν αποπληρώνεις κάθε μήνα, επομένως σταματώ κι εγώ».

Δεύτερο κι απαράδεκτο, αλλά πολύ σύνηθες δυστυχώς, το εκβιαστικό «θα σου πάρω την επιμέλεια του παιδιού». Αρχικώς εκεί ακριβώς αποσκοπεί η λεγόμενη διατροφή που καταβάλλεται από το σύζυγο: να καλύψει τα έξοδα του παιδιού! Έπρεπε να του πεις «για δοκίμασε λοιπόν», επειδή οι απειλές του είναι κούφιες. Αφού δεν θέλει να ζοριστεί ούτως ή άλλως, δεν μπορεί να μεγαλώσει ο ίδιος το παιδί -θα το κάνει πάσα στους δικούς του ή θα προσλάβει νταντά πουκι αυτή κοστίζει. Δεν τον συμφέρει επομένως κάτι τέτοιο και το γνωρίζει αυτό, απλώς πατάει στον πανικό της μάνας που σκέφτεται ότι θα χάσει το παιδί της στην πιο ευαίσθητη ηλικία. Δεν το λες ηθική στάση. Κι όμως είναι πολλοί οι σύζυγοι που επικαλούνται αυτόν τον εκβιασμό. Τι να πεις…

Ο άντρας σου παρά την καλή οικονομική κατάσταση και την αγάπη των γονιών του δυστυχώς έχει προσωπικές ματαιώσεις κι αυτές αντανακλά και στην οικογένεια που έφτιαξε μαζί σου. Δεν σε βλέπει ως ισότιμη αλλά ως υπόχρεη. Ότι σου έκανε χάρη. Δεν είναι αυτή βάση για σχέση που βαστάει και αντιμετωπίζει τις φουρτούνες της ζωής. Είναι απόλυτα φυσικό να ξενερώσεις. Προσβάλλεται η προσωπικότητά σου.

Τα χρήματα είναι μέσα στους τοπ 3 λόγους που χωρίζουν τα ζευγάρια. Ωστόσο αν μπορέσει να κατανοήσει τα λάθη του, την απαξία που προβάλει πάνω σου τώρα που ζορίστηκε, γιατί πριν ήταν εύκολα, ίσως και να μπορείτε να σώσετε την κατάσταση. Προτείνω όμως μαζί μ’ έναν σύμβουλο γάμου σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, επειδή μόνοι σας μπορεί να μην τα καταφέρετε με τις εκατέρωθεν πικρίες που σας διακατέχουν. Να πεις κι εσύ, εσωτερικά σου, σαν την Ρήνη «Είμαι δουλεύτρα, ποιόνε έχω ανάγκη;» και να το πιστέψεις: αυτό σε κάνει πλούσια.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News