Η Ρένα απαντά: Με παραξένεψε που ταυτίστηκε με την μισή καταγωγή του από Αλβανία

Ένα ζήτημα…ταυτοτικό.

__________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα,
γεια σε όλες τις αναγνώστριες και όλους τους αναγνώστες.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι που συνέβη σήμερα και με προβλημάτισε.

Είμαι 19 και με ενδιαφέρει παραπάνω από το φιλικό ένας από την παρέα μου. Είχε πάει να παιχτεί κάτι μεταξύ μας αλλά δεν, γιατί είμαστε και οι δύο κάπως μπερδεμένοι και όχι σίγουροι για το τι αισθανόμαστε.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να πω ότι είναι μισός Αλβανός και μισός Έλληνας ( γεννήθηκε εδώ από πατέρα Έλληνα και μητέρα Αλβανίδα ). Μιλάγαμε που λέτε και τον ρωτάω, από καθαρή περιέργεια και ενδιαφέρον συνάμα, αν αισθάνεται περισσότερο Έλληνας ή Αλβανός και μου απάντησε Αλβανός. Και κάπως παραξενεύτηκα, χωρίς να το δείξω φυσικά, και πρέπει να ομολογήσω ότι ξενέρωσα κιόλας λίγο ( αισθάνομαι περιέργα που το λέω, αλλά είναι η μαύρη αλήθεια.) όχι λόγω της προκατάληψης απέναντι στους Αλβανούς, θέλω να τονίσω ότι το ίδιο θα ξενέρωνα αν μου έλεγε ότι αισθάνεται περισσότερο Γάλλος, Σουηδός ή οτιδήποτε άλλο.

Παραξενεύτηκα που λέτε γιατί δεν καταλαβαίνω πως γίνεται να ζεις σε μία χώρα όλη σου την ζωή να σου προσφέρει ό,τι τέλος πάντων σου προσφέρει, να έχεις τους φίλους σου εδώ, την οικογέννιά σου εδώ, να σπουδάζεις εδώ, να μιλάς την γλώσσα αυτής της χώρας ως μητρική ( ξέρει αλβανικά αλλά σκέφτεται νομίζω περισσότερο ελληνικά) κλπ κλπ και παραταύτα να αισθάνεσαι πιο κοντά με μία χώρα στην οποία πας μόνο κάθε πάσχα και χριστούγεννα. Δεν ξέρω, αλλά το βρίσκω εν μέρει και κάπως ”αχάριστο” εκ μέρους του. Αυτό.

Και επειδή δεν νιώθω και σίγουρη αν ο τρόπος αυτός σκέψης μου είναι σωστό ή όχι θα ήθελα και τα δικά σας φώτα.
Πραγματικά σας ευχαριστώ για την μέχρι τώρα βοήθειά σας:)

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μελίνα

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Το ερώτημα είναι πολλαπλά ενδιαφέρον. Θυμίζει την (ιερή;) αγανάκτηση για τον Αντετοκούμπο και την “αχαριστία” του όταν αναφέρεται στην νιγηριανή καταγωγή του. (Όμως ακόμα λιγότερο δόκιμο, επειδή εδώ ο ένας γονιός είναι Έλληνας). Και όμως… ο Αντετοκούμπο συμμετέχει στην Εθνική μας και νομίζω το κάνει με χαρά. Χαμογελώ ακούγοντάς τον να μιλάει αγγλικά με ελληνική προφορά. Και δε νομίζω ότι είναι αχάριστος Πέρασε πολλά.

Η εθνικότητα είναι κάτι που συμπλέκεται με την ιθαγένεια και την υπηκοότητα, μπορεί όμως και να διαφέρει -όπως στην περίπτωση Αντεροκούμπο που η εθνικότητα είναι νιγηριανή, υπηκοότητα κι ιθαγένεια όμως ελληνικές (και πλέον κι αμερικανικές, αν δεν απατώμαι).

Για να γίνει αντιληπτό αντιγράφω από Syntagma Watch:

“Στη νομική θεωρία, η ιθαγένεια αποτελεί κριτήριο βάσει του οποίου συγκροτείται ο λαός, που μαζί με την εξουσία και την επικράτεια συγκροτούν το κράτος, είναι δηλαδή ο δεσμός του ατόμου με την πολιτεία στην οποία ανήκει. Το ίδιο ισχύει και στη διοικητική πρακτική, όπου βλέπουμε ότι ο όρος ιθαγένεια έχει παγιωθεί στον επίσημο θεσμικό λόγο.

Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός του ατόμου προς το κράτος με το οποίο το άτομο καθίσταται μέρος του λαού. Ο δεσμός αυτός δημιουργείται και καθορίζεται αποκλειστικά από το εσωτερικό δίκαιο του κράτους. Κάθε κράτος ορίζει πως αποκτά και πως χάνει κάποιος την ιθαγένειά του, με άλλα λόγια το ποιος είναι και ποιος δεν είναι πολίτης μιας χώρας είναι θέμα που ανήκει στον πυρήνα της κυριαρχίας του κάθε κράτους.

Η ιθαγένεια αποκτάται είτε με τη γέννηση (αρχική ιθαγένεια) είτε μεταγενέστερα (επίκτητη ιθαγένεια). Για την απονομή της αρχικής ιθαγένειας, τα κράτη υιοθετούν κατά βάση δύο συστήματα είτε το δίκαιο του αίματος είτε το δίκαιο του εδάφους.

Το δίκαιο του αίματος είναι η τεχνική κτήσης της ιθαγένειας των γονέων ή του γονέα από το τέκνο. Είναι ο ασφαλέστερος τρόπος απόδοσης και αναπαραγωγής κάθε ιθαγένειας και για το λόγο αυτόν δεν υπάρχει κράτος που να μην έχει δίκαιο του αίματος. Παράλληλα όμως έχουμε πολιτείες στις οποίες συνυπάρχει με το δίκαιο του εδάφους, που ουσιαστικά προβλέπει αυτόματη ή ημιαυτόματη κτήση της ιθαγένειας υπό προϋποθέσεις για τα παιδιά των μεταναστών που γεννιούνται στο έδαφος της χώρας. Αυτόματο δίκαιο του εδάφους, δηλαδή αυτοδίκαιη κτήση της ιθαγένειας με τη γέννηση, χωρίς άλλες προϋποθέσεις, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει στην Ευρώπη. Υπήρχε στην Ιρλανδία ως το 2004 όπου και καταργήθηκε με δημοψήφισμα.

Πλέον στην Ευρώπη έχουμε αυτό που ονομάζεται “δίκαιο της διαμονής”  (jus domicili). Αυτό ισοδυναμεί με την κτήση της ιθαγένειας του κράτους στο οποίο ζει, κοινωνικοποιείται και ανατρέφεται κανείς. Η ιθαγένεια εδώ είναι αγώγιμο δικαίωμα. Εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις το κράτος δεν μπορεί να την αρνηθεί. Αυτό υπάρχει στη χώρα μας από το 2010 και με το σύντομο διάλειμμα που επιβλήθηκε από μια απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας το 2013 υπάρχει εκ νέου από το 2015.”

Το αγόρι λοιπόν έχει διπλή εθνικότητα (ελληνική κι αλβανική) και υπηκοότητα κι ιθαγένεια ελληνική. Σχετίζεται νομικά με το ελληνικό κράτος. Το ίδιο επιλέγει υπαρξιακά, ίσως πολιτιστικά (;), να ταυτιστεί με την αλβανική του ταυτότητα. Αυτό είναι κάτι προσωπικό του. Απορρέει είτε από ένα  στενότερο δεσμό με τους συγγενείς της μητέρας του, είτε του φαίνεται κάπως πιο “ηρωικό” να τάσσεται με την πιο ταλαιπωρημένη, λιγότερο προνομιούχα πλευρά της καταγωγής του. Φαντάζομαι έτσι κάπως σκέφτηκε κι η Dua Lipa που μεγάλωσε και ζεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν έχουν περάσει και λίγα οι Αλβανοί με το καθεστώς του Χότζα. Πιστεύω προσωπικά οτι το αγόρι σου παίρνει το μέρος του “αδυνάτου”, κρατά Θερμοπύλες για όσα ίσως έζησε η μάνα του εδώ. Αυτό δε διασαλεύει τη σχέση του με το ελληνικό κράτος -τουλάχιστον όχι μέχρι να (εφόσον) το θελήσει ο ίδιος.

Ταυτόχρονα κι εσύ, με το δικό σου πολιτιστικό προνόμιο μιας περιλάλητης κουλτούρας χιλιάδων ετών, σου φαίνεται ακατανόητο κάποιος να προτιμά τη φάβα από το μοσχαράκι μπουργκιγιόν. Το βλέπεις δηλαδή λίγο αφ’υψηλού. Περί ορέξεως, όμως, κολοκυθόπιτα και καλό είναι να το θυμόμαστε.

Μεταξύ μας, έχουμε ενδιαφερθεί άραγε να μάθουμε για την πολιτιστική κουλτούρα κι ιστορία άλλων λαών που δεν μαθαίνουμε στο σχολείο; Τι ξέρει ο Έλληνας για τους βαλκανικούς λαούς; Τιποτα. Επομένως…

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News