Αυτό δεν με απωθησε εξαρχής, αφού καταλαβαίνω ότι το να μένει κανείς μόνος του έχει σημαντικά έξοδα
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά! Το δικό μου θέμα είναι ελαφρύ, θα ήθελα πολύ να ακούσω την οπτική σου Ρένα, και των αναγνωστριών, μήπως μπορέσω να το δω λίγο πιο καθαρά
Βγαίνω με έναν τύπο, εδώ και μερικούς μήνες, και παρολο που γενικά παει καλά το μεταξύ μας, η στάση του σε ο,τι έχει να κάνει με την οικογένεια του με έχει βάλει σε σκέψεις. Κι εξηγώ: αυτός είναι 32 χρόνων, με καλό μισθό (πολύ καλό για τα σημερινά δεδομένα), ωστόσο επιλέγει να μένει σε μια γκαρσονιέρα δίπλα στους δικούς του (που την αγόρασαν ακριβώς για να μπορεί να μένει εκεί και να έχει “ιδιωτικοτητα” αφότου ενηλικιώθηκε). Δεν έφυγε ποτέ, γιατι “δεν έτυχε”.
Προφανώς ο χώρος είναι πολύ μικρός, χωρίς κουζίνα, οπότε το ότι μένει μια πόρτα πιο δίπλα δεν κάνει και ιδιαίτερη διαφορά.
Αυτό δεν με απωθησε εξαρχής, αφού καταλαβαίνω ότι το να μένει κανείς μόνος του έχει σημαντικά έξοδα (αν και, όπως ανέφερα, έχει την οικονομική δυνατότητα).
Μέσα σε όλο αυτό, για δικούς του λόγους δεν θέλει οι δικοί του να ξέρουν για την προσωπική του ζωή. Επίσης σεβαστό. Εκεί που ξεκινάει το πρόβλημα, είναι ότι αυτό συνοδεύεται και με μια “μυστικοπαθεια” – μπαίνω στην πολυκατοικία σαν τον κλέφτη και περιμένω να κάνει σινιάλο για να ανέβω, μη τυχόν και είναι κάποιος έξω και με πετύχει, όποτε είμαστε μαζί και τον παίρνουν τηλέφωνο με προειδοποιεί να μην κάνω θόρυβο και ακουστώ, για να βγούμε έξω απ το σπίτι του το πρωί ελέγχει ότι δεν θα είναι κάποιος στο μπαλκόνι να μας δει, όποτε είμαστε στην γύρω περιοχή είναι σε επιφυλακή. Μια φορά χτύπησε την πόρτα ο αδερφός του και κρύφτηκα στο μπάνιο για να του ανοίξει. Στην αρχή ήμουν οκ με όλα αυτά, δεν έδινα άλλωστε και τόση σημασία. Αυτό που έχω καταλάβει από τα λεγόμενα του είναι οτι το προβλημα του ειναι ότι οι δικοί του έχουν άποψη για τις κοπέλες του που έχει τύχει να γνωρίσουν και τον εκνευρίζει αυτή η παρεμβατικοτητα.
Όσο περνάει ο καιρός βέβαια, καταντάει λίγο κουραστικό. Δεν έχω καμία κάψα να γνωρίσω τους γονείς του, βασικά δεν το θέλω καθόλου. Αλλά δεν μπορώ να μην ξενερώνω με αυτή τη στάση, σαν να παίζουμε κρυφτούλι ή να με κρατάει μυστική. Κι εκεί αναρωτιέμαι: μήπως είμαι υπερβολική; Μήπως μου φαίνεται όλο αυτό παιδικό, επειδή τυχαίνει να μην έχω τέτοιο θέμα με τους δικούς μου; Ποιες είναι οι γραμμές που χωρίζουν μια δεμένη, υγιή οικογενειακή σχέση από μια σχέση εξάρτησης;
Δεν του έχω μιλήσει ανοιχτά για το ότι με πειράζει όλο αυτό, κυρίως επειδή νιώθω ότι αν το κάνω θα φανεί ότι δεν σέβομαι το όριο που έχει θέσει. Όπως είπα δεν θελω να με συστήσει, απλά θα προτιμούσα να μην γίνεται ολόκληρο θέμα το αν θα τύχει να μας δουν.
Κατά τα άλλα μου αρέσει, είναι ευγενικός, όμορφος, νομίζω ότι έχω αρχίσει να ερωτεύομαι. Αλλά κάθε φορά που επαναφέρεται το όλο θέμα με τσιγκλαει όλο και πιο πολύ. Γίνομαι υπερβολική και κάνω τα πράγματα στο κεφάλι μου πιο περίπλοκα από οτι είναι; Ή έχουν δίκιο οι φίλοι που λένε ότι είναι βολεμένος με την μαμά να του πλένει τα σωβρακα (δεν ξέρω αν αυτό αληθεύει) και δεν μπορεί να βάλει όρια στην σχέση με τους γονείς;
ΑΠΟ ΤΗΝ – μπερδεμενη
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δεν υπάρχει κάτι να μπερδευτείς. Είναι αρκετά ξεκάθαρο. Οι γονείς με δόλιο κι ύπουλο τρόπο χρησιμοποίησαν την γκαρσονιέρα για να δείξουν ότι δεν είναι και τόσο καταπιεστικοί, όμως δεν την εξόπλισαν με κουζίνα (ούτε εκείνος με τον καλό μισθό του), πιθανότατα ούτε με πλυντήριο, ώστε ο κανακάρης να είναι εξαρτημένος από το γονικό σπίτι δίπλα για πάντα. Γιατί δε φαντάζομαι να επιβιώνει με delivery και καθαριστήριο 24/7.
Αυτό τους δίνει διαπραγματευτικό χαρτί, όχι μόνο λόγω της ιδιοκτησίας του σπιτιού, αλλά και γιατί άνθρωπος που δεν έμαθε να αυτοεξυπηρετείται στα 18 και στα 20, τώρα στα 32 μοιάζει χαμένος στην καθημερινότητα και σε μεγάλη ανάγκη. Αυτή την ανάγκη εξαργυρώνουν με στενό πιεστικό έλεγχο στην προσωπική του ζωή. Είναι το άτυπο συμβόλαιό τους.
Σε κρύβει (γιατί σε κρύβει…) επειδή έχει ήδη διαβλέψει ότι δε θα σε εγκρίνουν. Και αυτό σημαίνει ότι το μεταξύ σας δεν μετράει, μετράει τι θα πουν οι δικοί του. Ο ίδιος δεν έχει γνώμη, καθώς το μεταξύ σας έχει περιορισμένο ορίζοντα από τη φύση του. Εφόσον κι εσύ θες να περάσεις καλά με τις παρούσες συνθήκες δεν βρίσκω κάτι να πω. Αν θέλεις την κοινωνική καταξίωση του ζεύγους, δεν θα την έχεις. Δεν είναι θέμα δικού του ορίου προς εσένα, ούτε προς τους γονείς του. Είναι θέμα ορίου προς τον εαυτό του: έχει περιχαρακωθεί στο κουτάκι του, αγάπησε τα δεσμά του. Είναι συχνό φαινόμενο στις ελληνικές οικογένειες, δυστυχώς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Υπόθεση 1: Η οικογένεια του πιστεύει πως είναι ομοφυλόφιλος και θα σοκαριστουν αν τον δουν με γυναίκα.
Υπόθεση 2: Στο διπλανό διαμέρισμα μένει η σύζυγος και τα παιδιά.
Υπόθεση 3: Στο διπλανό διαμέρισμα μένουν οι γονείς του, αλλά αυτός είναι παντρεμένος (μένει αλλού) και χρησιμοποιεί την γκαρσονιέρα υποτίθεται για δουλειά ή περισυλλογή.
Ναι, τελικά από πού προκύπτει ότι δίπλα μένουν οι γονείς;
Κάτι άλλο συμβαίνει.
Είναι παράνομη σχέση.
Ξεπερνά και τον Σασμο
Ναι, σε όλα! 😄
Μπορούμε να κάνουμε ταινία την Υπόθεση 1;
Τις άλλες, τις έχουμε δει από παλιά.
Αυτά που σου είπε η Ρενα!
Εσυ σπίτι δικό σου δεν έχεις να βρίσκεστε εκει άνετα;
Μια χαρά ξέρουν ποιος μπαίνει και βγαίνει απλά δεν έσκασε ακόμη η μανούρα.
Βρε κορίτσια ξαναβλέπουμε τον βολεμένο ανδρα -αυτός εδώ και καλά δικό του χώρο έχει,έτοιμα ρούχα/φαγητά και γκομενα-εσείς πού είστε σε όλο αυτό;μα να κρύβεσαι;
Έχεις σχέση με έναν ανήλικο, 32χρ.
Ρε φίλη είσαι σίγουρη ότι δεν έχει άλλη σχέση; Εγώ αυτό βλέπω. Έβγαινα με κάποιον γύρω στα 25 μου που με έκρυβε, αλλά κατάλαβα ότι είχε άλλη. Μήπως την κρύβει καλά; Δίπλα, τσέκαρες αν μένουν όντως οι γονείς του; Μου θύμισε και λίγο Μάνθο Φουστάνο από Κωνσταντίνου και Ελένης. Είσαι η μοναδική του αγάπη; Πόσες κάρτες και πόσα λουλούδια έστειλε του Αγίου Βαλεντίνου;
Αυτό υποψιάζομαι κι εγώ.
Δεν ερωτεύεσαι αυτό που είναι πραγματικά αλλά αυτό που θα ήταν αν δεν ήταν προσκολλημένος στην οικογένεια του. Έλα όμως που πάνε πακέτο. Θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι αυτό που σε ξενερώνει είναι αναπόσπαστο κομμάτι του. Επίσης, αυτό που περιγράφεις σαφώς δεν είναι νορμάλ. Κατά τη γνώμη μου χάνεις το χρόνο σου.
Άλλο δεν σε γνωρίζω στους δικούς μου και δεν θέλω να ξέρουν τι κάνω στα προσωπικά μου γιατί χώνουν τη μύτη τους (το έχω κάνει κι εγώ και το καταλαβαίνω απόλυτα) και άλλο παίζουμε κρυφτούλι για να μπεις σπίτι μου λες και κάνω κάποιο έγκλημα. Συγνώμη έχει μεγάλη διαφορά. Δεν μου ακούγεσαι καθόλου υπερβολική. Κι εγώ θα χα ξενερώσει. Αν το σπίτι είναι ιδιόκτητο μπορώ να καταλάβω γιατί δε μετακομίζει. Ο καλός μισθός χωρίς νοίκι δεν είναι και τόσο καλός με όλα τα έξοδα του να μένει μόνος. Προφανώς και έχει βολευτεί. Αλλά και το ότι κρύβεται από τους γονείς… Διαβάστε περισσότερα »
Πολλά και διάφορα μου θύμισε ο δικός σου. Τον Μάνθο Φουστάνο, όπως πολύ σωστά ειπώθηκε και σε άλλο σχόλιο, που έκρυβε όπου έβρισκε όλες του τις γκόμενες για να μην ειδωθούν ποτέ, και την Πέγκυ την είχε βαφτίσει “θεία Πέγκυ” για τις υπόλοιπες, μια θειτσα που και καλά ερχόταν να τον βλέπει. Το Γάμος αλά ελληνικά, που υποτίθεται ότι η οικογένεια χάρισε ένα ολοκαίνουργιο σπίτι στην Τούλα ως γαμήλιο δώρο, και το σπίτι ήταν ακριβώς δίπλα από το δικό τους. Και τελευταίο την οικογένεια του άντρα μου, στην οποία είχαν γονείς παλαιών αρχών και ήταν τέτοια η μυστικοπάθεια των παιδιών… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό το ποστ ταιριάζει απόλυτα με το προηγούμενο για την ταινία ‘Ανόρα’. Όταν πέφτει το προσωπείο και βλέπεις την αληθινή εικόνα κάποιου —ένας δειλός, βολεμένος μαμάκιας— ξενερώνεις τελείως. Πώς να νιώσεις έλξη ή να θες σεξ μετά από αυτό; Μου έχει συμβεί κι εμένα… ενώ ήθελα κάτι χαλαρό, μόλις συνειδητοποίησα πόσο δειλός ήταν, έφυγε κάθε διάθεση. Δεν ήθελα καν να γνωρίσω γονείς ή κατι σοβαρο, αλλά η δειλία του ήταν απωθητική από μόνη της. Έχω υπάρξει κι εγώ σε δεσμά, αλλά η διαφορά είναι ότι ήθελα να ξεφύγω. Το να βλέπεις ανθρώπους που όχι μόνο μένουν εγκλωβισμένοι αλλά αγαπούν κιόλας… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω δεν υπάρχει κάτι να προσθέσουμε πέρα από όσα είπε η Ρένα. Ο άνθρωπος είναι θύμα υπερπροστατευτικών γονιών και δεν το έχει καταλάβει ακόμη. Είναι θλιβερό.
Αυτό με τον αδερφό είναι που με προβλημάτισε περισσότερο από όλα. Οκ οι γονείς, ποιος ξέρει τι επικοινωνία κ ατυπους κανονες έχουν με τα παιδιά τους? Αλλά ούτε ο αδερφός? Αλλά μπορεί κ αυτός να είναι κανένας περίεργος.. Από την άλλη βέβαια υπάρχουν κ περιπτώσεις που σε γνωρίζουν στους γονείς με το καλημέρα κ την επόμενη σου φοράνε το κέρατο μέχρι το ταβάνι… οποτε όλα τα σενάρια είναι πιθανά. Εδώ είναι αυτό που λένε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε το πως δρουν οι άλλοι, αλλά το πως εμείς βλέπουμε τις πράξεις τους. Αν σε χαλάει πολύ η όλη κατάσταση, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Και το τηλ που δε θέλει να ακουστεί…
Κάτι άλλο παίζει