Η Ρένα απαντά: Με κουράζει η κοινωνική μοναξιά

Ανάγκη για κοινωνική επαφή μπροστά στη μοναξιά.

______________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλησπέρα, σε διαβάζω ανελλιπώς και με έχει βοηθήσει πολύ η οπτική σου. Αποφάσισα να σου στείλω για ένα ζήτημα που με στεναχωρεί πάρα πολύ. Το πρόβλημά μου είναι η μοναξιά και η απουσία φίλων από τη ζωή μου. Είμαι 40 ετών παρά κάτι μήνες, μένω σε μεγάλη πόλη της Ελλάδας και είμαστε μαζί με το σύντροφό μου τα τελευταία 4 χρόνια (δε μένουμε μαζί).

Πολλές από τις παρέες μου χάθηκαν τα τελευταία χρόνια λόγω δημιουργίας οικογένειας, μετανάστευσης για καλύτερη εργασία κλπ. Έκτοτε δεν έχω καταφέρει να δημιουργήσω νέες φιλίες. Έχω κάποιες απλές κοινωνικές συναναστροφές που θα πάμε για ένα φαγητό μια στις τόσες. Δεν έχω σκοπό τεκνοποίησης ή γάμου (το αναφέρω γιατί βλέπω ότι αρκετά άτομα από τον περίγυρό μου πλέον έχουν εκείνες τις συναναστροφές σε προτεραιότητα και λογικό έως ένα βαθμό, εφόσον κουμπάροι/σόγια/γονείς συμμαθητών είναι στην καθημερινότητά τους). Καθημερινή επαφή με συναδέλφους δεν έχω, καθώς είμαι ελεύθερη επαγγελματίας. Προσπαθώ και επιδιώκω να διατηρήσω κάποια επαφή με γονείς φίλους/φίλες μου, αλλά αυτό σημαίνει έξοδο αποκλειστικά σε παιδικές χαρές, πάρκα και παιδικά πάρτι (και μηδενική προσωπική επαφή). Όσες προσπάθειες έκανα για κοινωνικοποίηση δεν πήγαν πολύ καλά γιατί σε κάθε μία από τις περιπτώσεις ένιωσα ότι με εκμεταλλεύονται (η μία ήθελε ψυχολόγο, ο άλλος ήθελε μία επαγγελματική χάρη, η τρίτη ήθελε να βγάλει την υποχρεώση για μία εξυπηρέτηση που της είχα κάνει παλιότερα, γενικά αυτό είναι το μοτίβο τα τελευταία χρόνια).

Το θέμα μου είναι ότι κι εγώ μεγαλώνω, έχω διαγνωσθεί με χρόνιο νόσημα που επηρεάζει σημαντικά την καθημερινότητά μου με πόνο και καθημερινή αγωγή, εξετάσεις και τακτικές επισκέψεις σε γιατρούς, ενώ πριν 3 χρόνια άνοιξα το γραφείο μου και πέρασα δια πυρός και σιδήρου μέχρι να φτάσω στο σήμερα να μπορώ να πληρώνω τους λογαριασμούς και τα χρέη μου στην ώρα μου, μετά από πολύ κόπο, δουλειά, ιδρώτα και αϋπνία. Δουλεύω πολλές ώρες την ημέρα, δεν είναι ότι κάθομαι και δεν καταλαβαίνω ότι όλοι έχουν δουλειές, παιδιά, σκυλιά, προβλήματα υγείας, υποχρεώσεις.

Δεν ψάχνω άτομα να με νταντέψουν, ούτε θέλω ένα άτομο από πάνω μου να μου στέλνει κάθε τρεις και λίγο να δει τι κάνω και να με έχει στο νου του συνέχεια. Όμως νιώθω ότι πλέον δεν έχω την υπομονή να κυνηγάω, να ακούω επί 3 ώρες το μονόλογο/πρόβλημα του άλλου (όπως έγινε το προηγούμενο ΣΚ), να προσπαθώ να διατηρήσω μία επαφή έστω με μηνύματα σε σχέσεις που τελικά είναι μονόπλευρες. Τις προάλλες με θυμήθηκε μία γνωστή από τον ευρύτερο επαγγελματικό τομέα μου, που είχαμε πάει για φαγητό πριν κανένα μήνα, και ενώ χάρηκα, όταν άρχισα να διαβάζω το μήνυμα, ρώταγε τι κάνω και πώς είμαι κλπ, στο τέλος του μηνύματος ήθελε χάρη/ εξυπηρέτηση. Κουράστηκα και αγανάχτησα.

Περνάω και μόνη μου καλά, έχω τα γατιά μου, τα βιβλία μου, τα χόμπι μου, κάνω γιόγκα, δεν έχω κανένα πρόβλημα να βγω για καφέ ή βόλτα μόνη μου. Ο σύντροφός μου είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζει και έχουμε μία όμορφη καθημερινότητα μαζί, αλλά θα ήθελα να έχω και άλλους ανθρώπους στη ζωή μου.
Σε ευχαριστώ που με άκουσες και συγγνώμη για την γκρίνια : )

ΑΠΟ ΤΗΝ – Απογοητευμένη

______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Το πρόβλημά σου είναι αρκετά κοινό. Ειναι πολλοί οι μόνοι άνθρωποι που ψάχνουν φιλίες και παρέες όπως φαίνεται. Κι αναρωτιέται κανείς γιατί εσείς οι μόνοι δεν συναντιέστε τέλος πάντων μήπως αυτό αλλάξει.

Να μια ιδέα: δικτύωση με βάση τα κοινά ενδιαφέροντα και τον τόπο.

Μπορείς να εγγραφείς σε διάφορα fora συζητήσεων για ενδιαφέροντα που σε απασχολούν και να πιάσεις κουβέντα με ανθρώπους από όλες τις κατηγορίες. Μπορεί αυτή η επαφή να μεταφερθεί στο δια ζώσης κατόπιν. Μπορεί και όχι. Το μοίρασμα όμως σε εστιασμένη βάση, αντί αέρα-πατέρα βγαίνω κι ελπίζω να τρακάρω κάποιον που θα έχουμε κάτι κοινό, είναι καλύτερος οιωνός για κάτι συμβατό. Επίσης σύλλογοι, όμιλοι, αθλήματα, χόμπυ… Πολλά θα υπάρχουν εκεί που είσαι.

Δεν ξέρω, μπορεί να μη σου λέει τίποτα όλο αυτό. Ωστόσο κάνε έναν κόπο και την επόμενη φορά που θα νιώσεις ότι δεν θέλεις να βγεις με συμβατικές παρέες που σε βαραίνουν, μην βγαίνεις. Δεν έγινε και τίποτα.

Η εποχή μας αποξενώνει. Είναι γεγονός. Συμβαίνει και συμβαίνει επίσης με την έλευση της τεχνολογίας, την εικονική επαφή, την αστικοποίηση, την πίεση της καθημερινότητας στον αγώνα δρόμου για την επιβίωση, την μετάβαση στην νέα κανονικότητα μετά την πανδημία. Κι όλα αυτά που περιγράφεις για τις διαφορετικές φάσεις ζωής. Όλα αυτά έχουν αναλυθεί από αρθρογράφους, κοινωνικούς αναλυτές, ιστορικούς και κοινωνικούς ανθρωπολόγους. Ταυτόχρονα υπάρχει μια αόρατη πίεση να νιώσουμε κοινωνικοί. Είναι ένα οικοδόμημα που μας σπρώχνει σε μια επίπλαστη εξωστρέφεια, στην κατανάλωση (επειδή πάντα κάποιος πρέπει να κερδίσει σε κάθε αξίωμα της ποπ κουλτούρας), στο αγχωτικό κυνήγι της αυτοβελτίωσης σε ένα επιφανειακό κι επίπλαστο πρώτο επίπεδο. Κάνε αυτό για να κερδίσεις εκείνο. Έχει άραγε κανείς ποτέ ωφεληθεί από όλ’αυτά; Τι πετυχαίνεις με όλα αυτά; Να νιώθεις βάρος, πίεση, άγχος. Άγχος να πετύχεις άλλον έναν στόχο, κάτι που υποτίθεται βγαίνει φυσικά αφού ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Μα αφού είναι στη φύση μας η κοινωνικότητα, τότε γιατί δεν μας “βγαίνει”; Βλέπεις πόσο παράλογο είναι;

Έχεις σύντροφο, έστω κι αν δεν μένετε μαζί. Αλήθεια, μήπως να μένατε; Μπορεί η καθημερινότητα να απάλυνε την ανάγκη πολλών επαφών. Μπορεί και όχι. Σκέψου το.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News