Η Ρένα απαντά: Με κοιτάνε με μισό μάτι επειδή σπουδάζω, χωρίς να δουλεύω παράλληλα

Το μισό μάτι κι η υποτίμηση ίσως είναι ένα σήμα ότι πρέπει να αλλάξεις παρέες;

__________________

Η ιστορία της Φωτεινής όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα και παρέα,
Διαβάζω συνεχώς τα άρθρα σου και μ’ έχουν βοηθήσει πολύ!!

Λοιπον το θέμα μου εχει ως εξής:
Εχω 2 φίλες οι οποίες κάποιες φορές που βγαίνουμε με φέρνουν σε δύσκολη θέση. Εγώ σπουδάζω εδω και 4 χρόνια σε μια σχολή με υψηλές απαιτήσεις και σχεδόν 70 μαθήματα για πτυχίο. Συνεπώς, αποφάσισα να μη δουλεψω αυτά τα χρόνια, ώστε να μπορέσω να τελειώσω τη σχολή όσο πιο σύντομα γίνεται.

Όταν, λοιπόν, βρισκόμαστε (κυρίως με μεγαλύτερη παρέα, ειδικά με άντρες) μειώνουν την κούραση που νιώθω απο το διάβασμα. Τα κορίτσια, έχουν τελείωσει ιδιωτικές σχολές και τώρα δουλεύουν στην εστίαση που, ως γνωστόν, έχει μεγάλο φόρτο εργασίας και κούραση, αλλα δε δέχομαι να εκμηδενίζουν, ΕΙΔΙΚΆ μπροστα σε κόσμο, τα δικά μου προβλήματα.

Για παράδειγμα, προχθές είχαμε βγει κι έλεγα πόσο κουρασμένη ήμουν απο το μάθημα και το διαβασμα, κι η φίλη μου με υφάκι μου είπε “καλα πού να δουλευες κι’ ολας, σιγά. Όταν πιάσεις δουλειά να δεις κούραση.” Ή ένας τύπος έλεγε κατι για τη δουλειά του και γυρνάει σε μένα και λεει “αλλα τι λέω, πού να ξέρεις εσύ απο δουλειά, δεν έχεις δουλέψει και ποτέ” κι αυτές χασκογέλαγαν. Εγώ φυσικά και δείχνω οτι με πειράζει όλη η κατάσταση και πολλές φορές υπερασπίζομαι τον εαυτό μου, αλλα πλέον έχω κουραστεί και δεν απαντάω καν σ’ όλα αυτα.

Εννοείται πως η δουλειά είναι δύσκολη, εννοείται πως πολλοί φοιτητές προσπαθούν να συνδυάσουν και τα δύο, αλλά δε καταλαβαίνω γιατι να σε κοιτάνε με μισό μάτι, επειδή αποφασισες να αφοσιωθείς ολοκλήρως στις σπουδές. Με αποκαλούν «το κοριτσάκι του μπαμπα» επειδή απλώς μπορούν και με συντηρούν οι γονείς μου, λες και θα το κανουν για πάντα!

Τι να κάνω; το μόνο θεμα που έχω μαζί τους είναι αυτο, γενικότερα είναι όλα μια χαρά.
Θενκ γιου βερι μαατςς

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φωτεινή

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Το θέμα που έχετε μεταξύ σας δεν είναι “μόνο αυτό και γενικότερα είναι όλα μια χαρά”. Είναι ένα ευρύ πολιτικό θέμα. Είναι ζήτημα ταξικής εχθρότητας. Και θα σας κάνει να ξεκόψετε αργά ή γρήγορα και πολύ καλά θα κάνετε. Επειδή αυτό που κάνουν είναι ανεπίτρεπτο κι ορθώς το αντιλαμβάνεσαι ως τέτοιο.

Δεδομένου ότι δεν είσαι γόνος Λάτση, μιας και στην Ελλάδα ζούμε κι είναι μετρημένα τα άτομα αυτά και όλοι γνωρίζουν όλους, θεωρώ ότι είσαι άλλο ένα παιδί μεσο/μικροαστών ανάμεσα στα χιλιάδες. Γονιών που έχουν την αποταμιευτική δυνατότητα να ζήσουν το παιδί τους για μια ακόμη τετραετία, ώστε αυτό να τελειώσει μια σχολή με αξιώσεις, ώστε αργότερα να στήσει το δικό του μέλλον ξεκινώντας από ένα πρώτο σκαλοπάτι.

Επομένως “το κοριτσάκι του μπαμπά” που “δεν δούλεψε ποτέ του” είναι μια λεκτική πομφόλυγα με εκφοβιστικό αέρα που απορρέει από δική τους πίκρα κι ανασφάλεια για να σε μειώσει, μην τυχόν θεωρήσεις ότι κάτι έκανες κι είσαι ανωτέρου. Πράγμα που δεν βλέπω να προκύπτει από το γράμμα σου, οπότε προς τι; Άσε που όπως λες τελείωσαν κι εκείνες ιδιωτικές σχολές, οπότε κάποιος (ποιός;) πλήρωσε δίδακτρα. Επομένως είναι κι ολίγον φθόνος ως προς το ότι πέτυχες σε σχολή με υψηλές βάσεις…

Στην Ελλάδα έχουμε πολύ μεγάλο θαυμασμό για τους αυτοδημιούργητους, ίσως επειδή είμαστε μια πολύ κινητική κοινωνία με περιθώρια ανέλιξης, πράγμα θεωρητικά πολύ καλό. Στην Ινδία ας πούμε στην κάστα που γεννιέσαι στην ίδια κάστα πεθαίνεις. Ή στο Ηνωμενο Βασίλειο ποτέ δεν σε αφήνουν ακριβώς να ξεχάσεις ότι δεν πήγες στο Eton μαζί με τα άλλα τα παιδιά…Εδώ καθένας μπορεί να γίνει κάποιος μόνος του. Βέβαια, αυτά στο θεωρητικό επίπεδο, καθώς ακόμα και ψιλικατζίδικο να ανοίξεις θα θεωρηθείς “το κακό το κεφάλαιο” από συγκεκριμένους κύκλους, οπότε και τι σου χρησιμεύει να προσπαθήσεις να κάνεις κάτι μόνος σου; Ας μπούμε όλοι στο Δημόσιο. Άσε που αυτοί που έγιναν κάποιοι, πόσοι εξ αυτών έγιναν με το σταυρό στο χέρι; Άλλο πρόβλημα κι αυτό. Αλλά ας σταματήσω εδώ για τη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, γιατί θα μου βγει Ιερεμιάδα η απάντηση.

Οι φίλες σου κι οι παρέες σου είναι σε άγουρη ακόμη ηλικία, κι αυτά που λέω εδώ δεν τα έχουν ακόμη αντιληφθεί, ούτε εμπεδώσει. Βλέπουν κάποια που πιστεύουν ότι περνάει καλύτερα, σπουδάζει καλύτερα, κοπιάζει λιγότερο (έτσι θεωρούν), κι όλα αυτά επειδή ο μπαμπάς της έχει περισσότερα χρήματα. Κι οι ίδιες νιώθουν αδικημένες. ΟΚ ως εδώ. Από κει όμως μέχρι να μετουσιώνουν την ζήλεια σε φθόνο και να σε υποτιμούν, ιδιαίτερα δημοσίως με στόχο να σε τοποθετήσουν ένα σκαλί πιο κάτω, έχει διαφορά. Ας κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν με τις δικές τους τις ζωές κι ας αφήσουν τις ζωές των άλλων. Αυτό είναι γενική αρχή. Η καρμίλα κι η μίρλα επειδή δεν γεννηθήκαμε Λάτσηδες ποιόν ωφέλησε άλλωστε;

Στο μεταξύ και μέχρι να βρεις άλλες, πιο ασφαλείς στις επιλογές τους φίλες, όταν γίνονται τέτοιες συζητήσεις να απαντάς με χαμόγελο “ευτυχώς μπορώ!” ή “η ζωή είναι άδικη, τι να κάνουμε!” ανασηκώνοντας τους ώμους και δες τες να αλλάζουν δεκαπέντε χρώματα.

Καλό πτυχίο!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News