Μια φορα σχεδον πεταξα το σταθερο τηλεφωνο. Με εβριζε ενας ασθενης, μου εκανε κανονικη επιθεση, το σταθερο χτυπουσε ασταματητα και το πεταξα κατω
_________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ειμαι νοσηλευτρια σε ενα μετριου μεγεθους νοσοκομειο σε πολη της Μακεδονιας. Καθημερινα δοξαζω τον Υψιστο που δεν ειμαι σε μεγαλο νοσοκομειο της Αθηνας η καποιας αλλης μεγαλουπολης. Εχω αποφοιτησει απο το ΑΕΙ Αθηνων, εχω κανει μεταπτυχιακο, ηταν συνειδητη η αποφαση να γινω νοσηλευτρια.
Εχω τρομοκρατηθει με τον τροπο αντιμετωπισης των ασθενων προς τα εμας. Μας βριζουν, μας απαξιωνουν, μας μιλανε χυδαια, μας προσβαλλουν, γινονται βιαιοι. Στα 3 χρονια που ειμαι στο νοσοκομειο (δουλευα 9 χρονια σε ιδιωτικο θεραπευτηριο) εχω γινει στοχος τετοιων επιθεσεων πολλες φορες. Αυτο εχει σαν αποτελεσμα να μην θελω να πηγαινω στη δουλεια. Να τσακωνομαι. Να φωναζω. Να εχω εκνευρισμο. Να κλαιω. Να αντιμιλαω σε συναδελφους ή την προισταμενη ή τον διευθυντη. Τα εχω κανει ολα αυτα και μαζι και χωρια και σε διαφορετικες περιπτωσεις και στην ιδια περιπτωση.
Μια φορα σχεδον πεταξα το σταθερο τηλεφωνο. Με εβριζε ενας ασθενης, μου εκανε κανονικη επιθεση, το σταθερο χτυπουσε ασταματητα και το πεταξα κατω. Με τρομοκρατουν μερικοι ασθενεις. Με τρομαζε, ενιωθα τοσο εκτεθειμενη, πως μπορει να φαω και ξυλο. Ειδικα μερικοι αντρες οντως με τρομοκρατουν. Και γυναικες, αλλα ειδικα με τους αντρες που θα υψωσουν την φωνη τους νιωθω αμεσως φοβο. Ειμαι και 1.60 με τα χερια στην αναταση και 43κιλα, ισως φταιει και αυτο. Νιωθω πως δεν μπορω να υπερασπιστω τον εαυτο μου. Πολλες φορες νιωθω πως εγω κατι δεν κανω καλα. Πως εχω ευθυνη, ενω δεν εχω. Εχω μονιμα αυτο το αισθημα του απατεωνα και τον φοβο και οργη και σταματαω να τρωω και πεφτω του θανατα μολις γυρναω απο τη δουλεια μου και θελω να τα παρατησω και να παω να μαζευω ακτινιδια στην Κρητη!
Δεν ημουν ετσι. Οσο ημουν στον ιδιωτικο τομεα ειχα αλλους φοβους και αλλα προβληματα, αλλά δεν ειχα αυτον τον φοβο μην με δειρουν, μην με απειλησουν. Πηγαινω στη δουλεια καθημερινα με ενα ωχ τι θα ακουσω σημερα, ωχ τι θα παθω σημερα. Δεν θελω να πηγαινω για δουλεια. Νιωθω και ασχημα γιατι η συμπεριφορα μου πλεον δεν περνα απαρατηρητη απο τους ανωτερους. Ενω αντιλαμβανονται πως εχω δικιο, με κατηγορουν που δεν ειμαι ηρεμη και δεν βλεπω τον πονο του αλλου, ωστε να τα δεχομαι ολα αυτα.
Ειμαι ενα βημα πριν απο το Δαφνι και δεν αξιζει να νιωθω ετσι γιατι ειμαι οντως ανθρωπος που νιωθει τον πονο του συνανθρωπου του και κανω οτι ειναι ανθρωπινως δυνατον να βοηθησω και ειναι κριμα μερικοι αξεστοι να μου προκαλουν τοσο αρνητικα αισθηματα και να χαλανε τη ζωη μου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αφροδιτη
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Δημόσιο ΕΣΥ, μια πονεμένη ιστορία για διάφορους λόγους. Για την οποία όμως έχω πολύ καλή γνώμη ως προς την παροχή υπηρεσιών από τους επαγγελματίες, καθώς και την δυνατότητα χρήσης άριστης ιατρικής φροντίδας με την δημόσια ασφάλισή μας, κάτι που δεν συμβαίνει σε πολλές άλλες χώρες (μη μου πείτε για το NHS, πρέπει να αιμορραγείς από τα μάτια για να σου κάνουν εισαγωγή, ξέρω).
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι εργάζεσαι σε ένα τομέα που είναι εξαιρετικά χρήσιμος στον πολύ κόσμο, κι ας διαμαρτύρεται ταυτόχρονα. Στο ιδιωτικό θεραπευτήριο δεν έχουν όλοι την οικονομική δυνατότητα να πάνε, βλέπεις. Αλλά και τα πραγματικά σοβαρά περιστατικά στο δημόσιο τα πηγαίνουν ούτως ή άλλως.
Ταυτόχρονα μοιάζεις να μην μπορείς να λειτουργήσεις σε αυτό το περιβάλλον. Δεν ξέρω αν φταίει η συγκεκριμένη συνθήκη του δημοσίου, όπου ο ασθενής μοιάζει να θεωρεί τσιφλίκι του και επομένως να φέρεται άσχημα στο προσωπικό για οτιδήποτε κακό συμβαίνει (κακώς!), αλλά σίγουρα βλέπω μια κακή προσαρμογή στην οποία δεν βοηθιέσαι. Αυτό που λένε οι προϊστάμενοι, ότι οι ασθενείς βρίσκονται σε πόνο, σε ανησυχία, σε απελπισία ενδεχομένως, και σε μεγάλη ενόχληση, κι έτσι αντιδρούν άσχημα ισχύει μεν. Κι αν κάποιος δεν το έχει περάσει ο ίδιος στο πετσί του, δεν μπορεί να το καταλάβει αυτό που λέμε. Αλλά δεν είσαι κι υποχρεωμένη να το ανεχτείς, εφόσον δεν μπορείς να αποκοπείς από την συναιθηματική εμπλοκή και την κατατρομοκράτηση που γίνεται. Το νταηλίκι δεν είναι ενδεδειγμένη συμπεριφορά όσο απελπισμένος κι αν είσαι.
Πιστεύω ότι θα πρέπει να κινήσεις διαδικασίες μετάταξης αλλού ή μεταπήδησης σε ιδιωτικό θεραπευτήριο ξανά. Ώστε να υπάρχει άλλο πλαίσιο εργασίας κι αντιμετώπισης.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλημέρα, γιατρός για χρόνια στο δημόσιο και πλέον ιδιώτης. Καταρχήν έχεις δίκιο. Είναι αρκετοί που είναι απαράδεκτοι. Κατά δεύτερον στην επαρχία καταφεύγουν εύκολα στη βια ή την απειλή αυτής και σε αισχρό λεξιλόγιο. Δύο φορές ένιωσα έντονη απειλή, στο ίδιο μεσαίου μεγέθους νοσοκομείο σε επαρχιακή πόλη της Βορείου Ελλάδος, ενώ στη Θεσσαλονίκη δεν μου έτυχε ποτέ. Όταν λέω έντονη απειλή βίας εννοώ να είμαι μόνη μου στο ιατρείο και να με απειλεί ασθενής με νυστέρι, όχι το χαλαρό βρισιδι για την αναμονή που ήταν δεδομένο. Το φαινόμενο είναι πολύ συχνό στα επείγοντα, λιγότερο στους νοσηλευόμενους ασθενείς που έχουν την ανάγκη… Διαβάστε περισσότερα »
Πριν λίγα χρόνια είχε γίνει ένα πρωτόγνωρο περιστατικό επίθεσης, στο Αττικό Νοσοκομείο. Ένας ασθενής είχε επιτεθεί βάναυσα σε νοσηλεύτρια και την μαχαίρωσε αρκετές φορές. Είχε χτυπήσει το κουδούνι για να την καλέσει, και την περίμενε πίσω από την πόρτα με ένα κουζινομάχαιρο. Ευτυχώς δεν πρόλαβε να τη σκοτώσει γιατί τους άκουσαν, αλλά της προκάλεσε πολλαπλά τραύματα, πριν ο ίδιος ανέβει στον πέμπτο όροφο του νοσοκομείου και πέσει στο κενό.
Κατ αρχας, γιατρέ μου, διαμαρτύρομαι για το «στην επαρχία καταφεύγουν εύκολα στη βια ή την απειλή αυτής και σε αισχρό λεξιλόγιο». Το σχόλιο αυτό είναι ρατσιστικό και προσβλητικό προς τους θεωρούμενους από σας άξεστους «βλάχους» της επαρχίας, δεδομένου ότι είναι αναληθές. Ξέρετε πολύ καλά τι συμβαίνει και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, και παντού, και ξέρετε και από ποια ομάδα συνήθως, συγκεκριμένα. Κανένας βέβαια δεν πρέπει να είναι σάκος του μποξ, αλλά η ορθή διαχείριση των εντάσεων που αναπόφευκτα προκύπτουν κατά την περίθαλψη των ασθενών , περιλαμβάνεται ρητά μεταξύ των καθηκόντων των νοσηλευτών, σύμφωνα με την σχετική Υπουργική Απόφαση υπ.Αριθμ.Γ6/Γ.Π.οικ. 45664/2022… Διαβάστε περισσότερα »
Καμία σχέση με άξεστους βλάχους και καμία ρατσιστική χροιά, και εγώ γεννημένη και μεγαλωμένη στην επαρχία είμαι, σε διπλανή πόλη από αυτή στην οποία έκανα ειδικότητα. Απλά στην επαρχία τα νοσοκομεία είναι μικρότερα και άρα πιο πιθανό να βρεθείς μόνος σου σε κάποιο χώρο και άρα να δεχθείς επίθεση. Και τις δύο φορές που κινδύνευσα δεν ήταν από τη συγκεκριμένη ομάδα στην οποία υποθέτω ότι αναφέρεστε. Η μία ήταν από σχιζοφρενή και για αυτό δεν την ανέφερα καν καθώς ο άνθρωπος ήταν εκτός ελέγχου και με κυνηγούσε δύο η ώρα τη νύχτα στα επείγοντα για να του ανοίξω το ντουλάπι… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης, ο νέος ποινικός κώδικας που ισχύει από 1/5/24 ορίζει ότι “όποιος εισέρχεται σε δοµές παροχής υπηρεσιών υγείας, συµπεριλαµβανοµένων των κινητών µονάδων παροχής υπηρεσιών υγείας ή προσεγγίζει κινητές µονάδες παροχής υγειονοµικών υπηρεσιών άµεσης βοήθειας και µε οποιονδήποτε τρόπο, ιδίως µε φωνασκίες, θόρυβο, ύβρεις ή απειλές κατά του ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, εργαζοµένων, υπαλλήλων ή ασθενών διαταράσσει τη λειτουργία τους, τιµωρείται µε ποινή φυλάκισης τουλάχιστον ενός έτους και χρηµατική ποινή και αν η πράξη συνδέεται µε πρόκληση βιαιοπραγίας, µε ποινή φυλάκισης τουλάχιστον δύο ετών και χρηµατική ποινή”. Για την “ορθή διαχείριση των εντάσεων” πάντα …
Με όλο τον σεβασμό και κατανοώντας το προβλημα που αντιμετωπίζετε, δεν μπορω να μην εκφράσω την δυσαρέσκειά μου που πολλοί συνάδελφοί σας αντιμετωπίζουν τους ασθενεις σαν ζώα. Αρκετοί νοσηλευτές μιλάνε σε όλους στον ενικό και με ύφος 100 καρδιναλίων νομίζοντας οτι είναι οι ίδιοι γιατροί. Είναι ειρωνικοί και με πολύ χαμηλή εως ανύπαρτκτη ενσυναίσθηση. Σαφώς υπάρχουν και εξαιρέσεις, αλλά ειναι μόνο αυτό. Για παράδειγμα, όταν πολυ στενο συγγενικό πρόσωπό μου περνούσε δυσκολο τοκετό και ουρλιαζε απο τους πόνους μια συνάδελφός σας την ειρωνεύτηκε λέγοντάς της το ασύλληπτο :” όταν τον έτρωγες ήταν καλά; Δεν πονούσες αλλά τώρα ε;;;” Κι εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Ελπίζω η συγγενής σου να μην το άφησε έτσι. Σε χειρουργείο που έκανα πρόπερσι, έκλαιγα από τον φόβο και η μία νοσηλεύτρια μου είπε ” ε εντάξει, μπορεί και να πεθάνεις την ώρα εκείνη, τι να κάνουμε τώρα; Λες κι αμα κλάψεις θα τη γλυτώσεις. Όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα” κλπ. Δεν το έχουν όλοι με όλα. Γράφουσα, φαίνεται ότι κι εσύ δυστυχώς, δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις την πίεση ενός τόσο απαιτητικού επαγγέλματος, τουλάχιστον όχι σε αυτό το πόστο που είσαι τώρα. Δες αν έχεις επιλογές μετακίνησης σε άλλο τμήμα ή νοσοκομείο, αλλιώς και τα ακτινίδια στην Κρήτη κάποιος πρέπει… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι.
Η κοπέλα εδώ είπε οτι αυτό γινεται σχεδόν καθε μέρα, να υφίσταται δηλαδή την αγένεια του ασθενη ή των συγγενών τους.
Όταν γίνεται κάτι ακραίο πάντα έχει ενδιαφέρον να ακουσουμε και την άλλη πλευρα. Δηλαδη δεν μπορεί, υποθέτω οτι κάτι θα κάνει και η ιδια λάθος που πυροδοτεί κάτι τέτοιο όταν συμβαίνει με τετοια συχνότητα.
Μου θυμισες αυτό που άκουσα όταν ήμουν στην αίθουσα τοκετού σε δημόσιο νοσοκομείο στο πρώτο μου παιδί, και στο διπλανό δωμάτιο μια άλλη κοπέλα ούρλιαζε από τους πόνους, (δεν έκαναν και καθόλου αναισθησία σε όσες γεννούσαν φυσικά, όλοι οι αναισθησιολογοι ήταν στις καισαρικές), ο γιατρός της άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά από αυτήν και να την μαλώνει, λέγοντας “σταμάτα να φωνάζεις και συνεργασου, γιατί θα σε πετάξω από το παράθυρο.” Η όταν πήγα για υπερηχογράφημα στο ίδιο νοσοκομείο ενώ ήμουν έγκυος, άκουσα τον έναν γυναικολόγο να λέει στον άλλον για μια παχουλή έγκυο που περίμενε: “Όσες είναι από 200 κιλά… Διαβάστε περισσότερα »
Η ειρωνεία είναι ότι πολλοί ασθενείς στο δημόσιο παραπονιούνται για την ίδια σκληρότητα και κακή συμπεριφορά των νοσηλευτριών προς αυτούς. Εγώ τα ξέρω από τη μητέρα μου που ήταν μια ζωή νοσηλεύτρια, ότι η κούραση και η πίεση της συγκεκριμένης δουλειάς δεν σου αφήνει συχνά περιθώριο για πολλές ευγένειες, και δεν σημαίνει ότι η νοσηλεύτρια που έχεις απέναντι σου είναι μια στρίγγλα. Πολλοί ασθενείς όμως έτσι το εκλαμβάνουν. Αλλά κακά τα ψέματα, έχω δει πως λειτουργούν οι νοσηλεύτριες και στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα, και η διαφορά στην ευγένεια είναι μεγάλη. Δεν ξέρω αν στον ιδιώτη κουράζονται λιγότερο, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Ζω στο εξωτερικό και η μεγάλη διαφορά με την Ελλάδα είναι η ευγένεια και ο σεβασμός στον ασθενή. Δεν δικαιολογεί ο φόρτος εργασίας την έλλειψη ευγένειας, η έλλειψη ευγένειας είναι θέμα ελλιπούς παιδείας. Και στην Ελλάδα αυτό είναι εμφανές σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Κατά τα άλλα το σύστημα υγείας εδώ που είμαι είναι ακριβώς όπως το είπε η Ρένα, πρέπει να πεθαίνεις άμεσα για να έχεις πρόσβαση. Και ελλείψει γιατρών, οι νοσηλευτές ασκούν παραπάνω καθήκοντα από όσα θα έπρεπε.
Ναι, ζούσα κι εγώ στο εξωτερικό και τα ξέρω. Η ευγένεια μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση όχι μόνο στον χώρο υγείας, αλλά και γενικά στην γραφειοκρατία παν είδους. Ψεύτικη ευγένεια και αυστηρότητα στους κανονισμούς ναι, αλλά ευγένεια. Μου φάνηκε τεράστια η διαφορά να μου μιλάει ευγενικά και ψιθυριστά η νοσηλεύτρια σε σύγκριση με την Ελλάδα που γκαριζουν στο αυτί σου και είναι απότομες. Θέλω να δείξω κατανόηση στην κούραση τους, αλλά αν θέλουν ασφαλώς και μπορούν να ελέγξουν τη συμπεριφορά τους, γι’αυτό είπα για μεγάλη διαφορά στην Ελλάδα μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα στο θέμα της ευγένειας. Κατά τα άλλα… Διαβάστε περισσότερα »
Επιβεβαιώνω όλα όσα είπατε γαι το αγγλικό τουλάχιστον NHS και το νοσηλευτικό του προσωπικό.Απλως δεν είμαι σίγουρη ότι υπάρχει έλλειψη γιατρών, αλλα πιστεύω ότι έτσι λειτουργεί το σύστημα. Για παράδειγμα, στο νοσοκομείο που ήμουν στο Λονδίνο, δεν υπήρχε εσωτερική εφημερια γιατρών το Σαββατοκύριακο, αλλα έκριναν οι νοσηλευτές αν έπρεπε να συμβουλευτούν τηλεφωνικά, ή και να καλέσουν να έρθουν οι γιατροί που ήταν on call.
Όταν ο γιατρός ,ο νοσηλευτής δουλεύουν σε δύσκολες συνθήκες και σε 20 ώρες εφημερίες , εκείνο που προέχει είναι η έγκαιρη και σωστή αντιμετώπιση του περιστατικού.
Δυστυχώς η ευγένεια θεωρείται πολυτέλεια και η αναζήτηση υγειονομικών με σωστή κατάρτιση και γνώσεις είναι το ζητούμενο.
Η ευγένεια ,η στοιχειώδης, θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη αμφοτέρως.
Εξωτερικό από εξωτερικό διαφέρει. Έχωντας ζήσει σε πολλές χώρες και χρησημοποιήσει τα συστήματα υγείας τους έχω συναντήσει πολύ χειρότερα και πολύ καλύτερα δημόσια συστήματα υγείας από αυτό της Ελλάδας. Στην χώραπου ζω τώρα, το δημόσιο σύστημα υγείας είναι τόσο καλό που πραγματικά δεν πίστευα ότι μπορούσε να υπάρχει κάτι τέτοιο. Πάω walk in στο κέντρο υγείας της γειτονιάς μου που είναι κάτω από το σπίτι μου, ο χρόνος αναμονής είναι το πολύ μισή ώρα και τις προάλλες που πήγα για ένα σπυράκι με είδανε 3 διαφορετικοί γιατροί για σιγουριά. Τα φάρμακα μου τα δίνουν εκεί όλα δωρεάν αν είναι διαθέσημα.… Διαβάστε περισσότερα »
Το να προσαρμόσει τον χαρακτήρα της είναι το πιο δύσκολο. Εάν δουλεύει ήδη 3 χρόνια με ασθενείς και δεν μπορεί να προσαρμοστεί τότε ίσως να πρέπει να δουλέψει σε άλλο τμήμα. Δεν είναι όλα τα τμήματα για όλους και αυτό δεν είναι ντροπή. Εγώ ακούω αρκετά συχνά βρισιές, αλλά τα ΤΕΠ τα τρέμω. Συμφωνώ ότι η συμπεριφορά πολλών συναδέλφων είναι ανάρμοστη. Εάν έλεγαν τέτοια πράγματα (με βάση τα παραδείγματα που ανέφεραν άλλοι χρήστες), σε χώρες όπως Αμερική, Αγγλία κλπ. θα τις είχαν απολύσει αμέσως. Βέβαια, εκεί οι άνθρωποι θα έκαναν μεγάλη φασαρία. Κάποτε συνομιλούσα στο discord και ανέφερα ότι με… Διαβάστε περισσότερα »
Ειχα διαγνωστει με σοβαροτατο αυτοανοσο, μου ελεγαν οτι πιθανον να μην ξαναπερπατησω (μιλαμε ημουν ατομο που ετρεχα 8 χιλιομετρα τη μερα), εκλαιγα στο δωματιο ΣΙΩΠΗΛΑ, μονη μου και ηρθε η νοσοκομα και μου ειπε ειρωνικα “τι θα γινει, κλαμενη θα εισαι εσυ καθε μερα”? λες και της ετρωγα το φαι! Σε ατομο που του ανακοινωσαν ΑΝΑΠΗΡΙΑ απο το πουθενα! Και δεν ηταν η μονη, εχω τουλαχιστον αλλες 5 περιπτωσεις ειρωνειας και κακιας. Μηπως να δεις γυρω τους συναδελφους σου και να ξεκινησεις απο τη δικη τους κακοποιητικη συμπεριφορα? Τωρα το παραδεχομαι οτι μισω τις νοσοκομες και προφανως δε θα δειρω… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς δεν υπάρχει η απαραίτητη ενσυναίσθηση.
Η συνεχής επαφή με τον πόνο σκληραίνει τους ανθρώπους.
Καλησπέρα,νοσηλεύτρια εδώ,ετών 28,μικροκαμωμένη και δουλεύω εδώ και 5 χρόνια σε δημόσιο νοσοκομείο της Αθήνας. Δυστυχώς το επάγγελμα μας είναι δύσκολο,μου έχουν τύχει και εμένα πολλά τέτοια περιστατικά. Έχω καταλήξει ότι ένας τρόπος αντιμετώπισης είναι να τα συζητάς με συναδέλφους από το τμήμα σου και να τα διακωμωδείς ίσως κάποιες φορές για να το βγάζεις από μέσα σου.Επίσης ,να προσπαθείς να είσαι πάντα ευγενική,τυπική και να έχεις γνώσεις πάνω σε αυτό που κάνεις.Έχω παρατηρήσει ότι όταν εξηγώ αναλυτικά το τι πρόκειται να κάνω πάνω στον ασθενή και για ποιο λόγο αυτός νιώθει εμπιστοσύνη μαζί μου.Επίσης να μιλάς πάντα στον πληθυντικό και… Διαβάστε περισσότερα »
Ακούγεται ότι δεν την παλεύεις στο Τμήμα που βρίσκεσαι. Σα να έχεις burn out ή μετατραυματικό στρες. Εάν έχετε κλειστά Τμήματα όπου η επικοινωνία με τους ασθενείς είναι μικρότερη, σκέψου μήπως θα βοηθούσε να ζητήσεις να μετακινηθείς εκεί. Το ότι στην Ελλάδα η συμπεριφορά προς το νοσηλευτικό προσωπικό από ορισμένα άτομα είναι απαράδεκτη είναι δυστυχώς μια θλιβερή πραγματικότητα. Δυστυχώς η ελληνική κουλτούρα δεν περιλαμβάνει την ευγένεια και το σεβασμό προς όλους ως πρωταρχικές αξίες, με αποτέλεσμα πολλά άτομα να θεωρούν θεμιτό να ξεσπάνε στους γύρω τους. Όχι, κάνεις δεν έχει δικαίωμα να ξεσπά σε κανέναν και κανενός η δουλειά δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Στο job description δεν είναι να δέχεσαι την κακομεταχείριση από ασθενεις, αλλα να ξέρεις πως να την αντιμετωπίζεις, όταν συμβαίνει ( δεν το έχω δει πάντως να συμβαίνει, και νομίζω ότι είναι σπάνιο) χωρίς να παθαίνεις υστερία και να ξεσπάς στους άλλους ασθενείς και το διευθυντή. Επισης στο job description του νοσηλευτή/νοσηλευτριας, εκτός από το να δίνουν τα φάρμακα και τα θερμόμετρα, είναι, όπως πιστεύω ότι θα συμφωνείτε, και τα εξής: Αν χρειάζεται, να φέρνουν την πάπια τους ασθενείς, τη μικρή ή τη μεγάλη, να τους καθαρίζουν,και να τους πλένουν.Να τους ταΐζουν, να τους βοηθούν να ντυθούν, να πηγαίνουν στην… Διαβάστε περισσότερα »
Στην Αγγλία, απ’ οσο γνωρίζω, όλα αυτά που αναφέρετε περί πάπιας, υγιεινής κλπ τα κάνουν οι βοηθοί νοσηλευτών (Νursing Αssistants) και επίσης, το βασικότερο, δεν υπάρχει η υποστελέχωση της Ελλάδας. Οι αναλογίες ασθενών ανά νοσηλευτή στο ΝHS είναι κατά πολύ χαμηλότερες. Αμφιβάλλω να σας έφερνε η Registered Nurse την πάπια. Γενικά η σύγκριση άσκησης Νοσηλευτικής μεταξύ Αγγλίας Ελλάδας είναι ατυχές παράδειγμα. Αφενός οι συνθήκες εργασίας των μεν στην Αγγλία δεν έχει καμία σχέση με των δε στην Ελλάδα, αφετέρου στην Ελλάδα όλοι βαφτίζονται “νοσηλευτές” (ή πιο σωστά “αδερφές” ή “νοσοκόμες”) είτε έχουν τελειώσει ΙΕΚ /βοηθοί νοσηλευτές είτε έχουν τελειώσει το… Διαβάστε περισσότερα »
Νοσηλεύτρια εδώ. Θα έλεγα ότι η πρώτη λογική κίνηση είναι να αλλάξεις τμήμα. Υποψιάζομαι ότι σε έχουν σε ΤΕΠ και εκεί τα πράγματα μπορεί όντως να γίνουν πολύ άγρια.
Εάν φοβάσαι λόγω σωματικής διάπλασης όντως τα μαθήματα αυτοάμυνας θα βοηθήσουν την αυτοπεποίθηση σου.
Ετσι είναι ακριβώς, όπως τα λέει η κα Ρενα. Δεν μπορείτε να ανταποκριθείτε στις αντικειμενικά δύσκολες συνθήκες του ΕΣΥ, και κακώς δεν σας προετοίμασαν στη σχολή για την σωστή αντιμετώπιση των πασχόντων ανθρώπων, ακόμα και όταν αυτοί ξεσπάνε, δίκαια ή και άδικα, επάνω σας, αφού αυτο είναι within the job description. Καλυτερα να αλλάξετε τομέα.
Εγω θα σου πρότεινα αν δεν θέλεις να αλλάξεις κλάδο και αφού αγαπάς αυτό που κάνεις να κάνεις ένα σεμινάριο ή να διαβάσεις βιβλία πάνω στην επικοινωνία και την διαχείριση κρίσεων. Βοηθάει όταν έχεις να διαχειριστείς αυτό το κόμματι πχ τι κάνεις όταν υψώνουν την φωνή τους κλπ. χωρίς να είναι πανάκεια μπορεί να μάθεις χρήσιμες τεχνικές και να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση. Επίσης ανάλογα με τον τομέα που δουλεύεις μπορεί αυτές οι αντιδράσεις να είναι μέρος της πάθησης ή της κατάστασης (πχ ασθενείς με άνοια ή χειρουργημένοι από αντίδραση στη νάρκωση γίνονται επιθετικοί).
Το να ψάξεις κατι σε ιδιωτικό τομέα ίσως είναι μια λύση, αλλά δεν θα σου λύσει το πρόβλημα να μην μπορείς να επιβληθείς. Μήπως θα πρέπει να εστιάσεις εκεί? Στο πως να καταφέρεις να έχεις τη ψυχραιμία σου, να επιβάλλεσαι εκεί που πρέπει κ με τον σωστό τρόπο. Κάποιες πρακτικές θα υπάρχουν για αυτό. Ίσως να πάρεις κ τη βοήθεια ειδικού? Γιατί το ίδιο μπορεί να σου συμβεί κ αλλού. (Κ στα λέω αυτά ως άτομο μου δύσκολα επιβαλλομαι, και που στην τωρινή μου θέση έχω μια καρ…λα υφιστάμενη μου που μου κάνει τη ζωή μου δύσκολη.. )