Δεν πατάμε απευθείας τέρμα το γκάζι.
_________
Η ιστορία της Happy Traveler όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητή Ρένα, καταρχάς χίλια συγχαρητήρια για τη στήλη σου!
Είναι ένα θέμα που με καίει.
Είμαι 25 ετών και εδώ και 3 χρόνια έχω άπειρο κόλλημα με έναν τύπο (ετών 32). Στην αρχή της γνωριμίας μας υπήρξε μεγάλος ενθουσιασμός και από τις δύο πλευρές και φλερτ για αρκετό καιρό, αλλά τελικά δεν προχωρήσαμε γιατί είχε ακόμα ανοιχτά μέτωπα με την μακροχρόνια πρώην σχέση του. Συνεχίσαμε όμως να έχουμε τακτική επαφή και να βγαίνουμε φιλικά.
Στο σήμερα, από το καλοκαίρι περίπου έχουμε καθημερινή επαφή με τις ώρες, έχουμε βγει πολλές φορές οι δύο μας και σε ρομαντικα σκηνικά (θάλασσα το βράδυ και τέτοια) – και ναι τρωγομαστε με τα μάτια και τα υπονοούμενα, αλλά στην πράξη τίποτα.
Πριν αρκετούς μήνες λοιπόν, μου πέταξε την ιδέα να πάμε μαζί ένα ταξίδι στο εξωτερικό, και ενώ αρχικά το πήρα για αστείο, ενώ γενικά εκπέμπει μια ανασφάλεια σαν άτομο, φτάνουμε στο τώρα (μερικές μέρες πριν!) και δεν ξέρω τι να κάνω. Κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα γιατί:
Α) είναι και ο πόλεμος που προκαλεί μια αβεβαιότητα
Β) μου ανακοίνωσε ότι έχει κάποια θέματα οικονομικά, λόγω καραντίνας και κάποιων αποκοπων δεν θα πληρωθεί καλά, επόμενως αυτό σημαίνει ότι αν πάμε θα πέσει ένα βάρος πάνω μου
Γ) έχω να αντιμετωπίσω τους γονείς μου, οι οποίοι γενικά ουτε έξω δεν με αφήνουν να βγαίνω και πολύ, πόσο μάλλον να τους πω ότι πάω ταξίδι και με άντρα
Δ) είμαι ακόμα σε καραντίνα λόγω covid και οριακά προλαβαίνω να αποδεσμευτώ
Ε) δεν ξέρω αν είναι η ευκαιρία μου μήπως γίνει κάτι επιτέλους μεταξύ μας ή αν απλά θα πάω εκεί και θα απογοητευτώ!
Τα φώτα σου, σε φιλώ 🙂
ΑΠΟ ΤΗΝ – Happy traveler
_________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια.
Διάβασα το μήνυμά σου με προβληματισμό. Ο άνθρωπος αυτός είναι επισφαλής για σένα. Αλλά κι εσύ δεν σκέπτεσαι με λογική στο συγκεκριμένο θέμα.
Πρώτον και κυριότερον, με τόσα που γίνονται δεν πάμε ταξίδι με άνθρωπο που δεν γνωρίζουμε καλά, εφόσον δεν είμαστε υπεραυτόνομοι κι εντελώς ανεξάρτητοι.
Εδώ βλέπω ότι δεν έχεις καν ανεξαρτοποιηθεί από τους γονείς σου, θα βγεις σε ξένη χώρα όπου μπορεί να σου συμβούν χιλιάδες αναπάντεχα (από το να σου βάλουν εντέχνως ναρκωτικά στις αποσκευές, μέχρι να σου κλέψουν το διαβατήριο/ταυτότητα/μετρητά/κάρτες) και να μην ξέρεις πώς να τα αντιμετωπίσεις;
Πώς είσαι τόσο σίγουρη ότι δεν θα υπάρξει κάποια επιπλοκή του covid που περνάς (περαστικά σου) που δεν έχεις προβλέψει; Τι προβλέπεται ασφαλιστικά, υγειονομικά, οικονομικά για τέτοια περίπτωση, έχεις ψάξει;
Πώς είσαι σίγουρη ότι θα προγραμματίσεις ταξίδι και θα διεξαχθεί κανονικά με τις αναστατώσεις που προκαλεί ο πόλεμος κι η πανδημία; Γνωρίζεις ότι τα εισιτήρια των φθηνών αεροπορικών εταιρειών δεν αποζημιώνονται; Γνωρίζεις ότι τα χρήματα των ξενοδοχείων επίσης δεν αποζημιώνονται μέχρι ένα ποσοστό, ανάλογα με την ακύρωση; Εδώ βλέπω ότι θα επωμιστείς εσύ την οικονομική διεξαγωγή του ταξιδιού, πόσο μάλλον να χάσεις τα χρήματά σου.
Και φτάνω στο ζενίθ του προβληματισμού. Τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ενώ δεν έχει συμβεί τίποτα παραπάνω μεταξύ σας, ενώ υφίσταντο οι προϋποθέσεις, θα συμβεί στο εξωτερικό; Τι θα τον “απελευθερώσει” (αν υποτεθεί ότι κάτι τον δεσμεύει εδώ) και θα κάνει τη μεγάλη έκπληξη που τόσο επιθυμείς;
Ο άνθρωπος αυτός θέλει να πάει εξωτερικό. Το πρότεινε να πάτε μαζί επειδή νιώθει ανασφάλεια, το λες και μόνη σου. Ας πάει μόνος του λοιπόν, όταν θα μπορέσει, κι όταν με το καλό επιστρέψει, βλέπετε τι θα κάνετε. Είναι 32 χρονών άνθρωπος. Θα έπρεπε να έχει εκδηλωθεί πολύ πιο πριν, εφόσον υπήρχε πρόθεση. Υπήρχε ενθουσιασμός και φλερτ, αλλά κοίτα κάτι πράγματα, όταν βγήκε το εμπόδιο από τη μέση, δεν έκανε κίνηση! Εσύ στην αντίστοιχη θέση περιμένεις την ευκαιρία σαν το γύπα πάνω από τη σκοτωμένη αντιλόπη, εκείνος γιατί σφυρίζει αδιάφορα;
Ίσως κάνετε μια μονοήμερη εκδρομή στο Ναύπλιο για καφέ. Κι αν δείξει καλή διαγωγή, πάτε και μέχρι την Kρήτη σε μελλοντικό χρόνο, πχ. το καλοκαίρι. Ας περιμένει η Βενετία λίγο ακόμη. Τα βήματα ανεξαρτησίας γίνονται ένα ένα και σταθερά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αγαπητή φίλη,
εγώ να πω ότι το πραγματικό σου πρόβλημα είναι ότι στα 25, οι γονείς σου δεν σε αφήνουν καν (!) όπως λες να βγεις έξω.
Κατά τα άλλα, όχι, μην το κάνεις. Θα χάσεις τα λεφτά σου και θα απογοητευτείς. Συνήθως τα ταξίδια με το αντικείμενο του πόθου γίνονται ως επιστέγασμα της καλής κατάστασης, όχι ως προσπάθεια δημιουργίας μιας καλής ή εν γένει μιας κατάστασης.
Γ) έχω να αντιμετωπίσω τους γονείς μου, οι οποίοι γενικά ουτε έξω δεν με αφήνουν να βγαίνω και πολύ, πόσο μάλλον να τους πω ότι πάω ταξίδι και με άντρα
Αυτό εγω ονομάζω ΠΡΟΒΛΗΜΑ για την ηλικία των 25. Το οτι δε του σηκώνεται ενός τύπου και σε παιζει γυρω-γυρω 3 χρόνια γιατι μολις κατεβάσει το παντελόνι θα αναφωνήσεις “ε, ρε μικρος που ειναι ο κόσμος”, αλήθεια τώρα; Έγραψες ερώτηση για αυτό;
Πάλι καλά που έγραψε, ας της πούμε, μήπως το κοιτάξει πιο εξορθολογισμένα το θέμα της.
Πολύ σωστό!
😜Με το μπαρδόν: σεξ μετά από τοσον καιρό δεν υπήρξε;
Θα πάμε δηλαδή στας Αγγλίας και στας Γαλλίας να το επιχειρήσουμε;
Πολύ ανώριμο όλο το σκεπτικό.. συμφωνώ με την Ρενα σ όλα! Αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση απ όλα ήταν ότι 25 χρόνων πρέπει να δικαιολογηθεί και να ζητήσει την άδεια των γονιών της… “ουτε έξω δεν με αφήνουν να βγαίνω και πολύ”;;;
Δεν είναι και η καλύτερη ιδέα να πας ταξίδι, ειδικά με τις παρούσες συνθήκες, αλλά το σημείο Γ που ανέφερες με έχει προβληματίσει περισσότερο από όλα. Αντιλαμβάνομαι ότι πιθανότατα μένεις ακόμη με τους γονείς σου και εδώ που τα λέμε, με την πορεία που έχουμε τραβήξει και την ακρίβεια, είναι η πιο συμφέρουσα λύση. Αλλά δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μην σε αφήνουν 25 χρόνων γυναίκα να βγαίνεις και τόσο έξω. Αν φιλοξενείσαι πρέπει σίγουρα να ακολουθείς κάποιους κανόνες π.χ να μην γυρίζεις ό, τι ώρα να’ναι φάση ξημερώματα, αλλά αυτό δεν μου φαίνεται φυσιολογικό. Στα του ταξιδιού, θα σου… Διαβάστε περισσότερα »