Έχω ενα ενδόμυχο φόβο ότι θα διαλέγει τους γονείς του αντί για εμένα στο μέλλον.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα:) απολαμβάνω να διαβάζω τη στήλη και ήρθε η ώρα να στείλω και εγώ τον προβληματισμό μου.. με το αγόρι μου είμαστε γύρω στα 30 και 1 χρόνο μαζί. Έχουμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα, κοινές αξίες και περνάμε πολύ όμορφα μαζί. Αυτό που μου φαίνεται περίεργο από την αρχή είναι ότι είναι δεν θέλει να συναναστρέφεται άλλους ανθρώπους πέρα από την οικογένεια του. Δεν έχει ιδιαίτερα φίλους πέρα από 2 που τους βλέπει αραιά και πού. Με την οικογένεια του έχει πολύ καλές σχέσεις και κανένα θέμα μαζί τους, θέλει να περνάει πολύ χρόνο μαζί τους. Αυτό που μου φαίνεται περιεργο είναι ότι δεν θέλει να έχει πιο πολλές φιλικές σχέσεις, καταλαβαίνω ότι μπορεί να ήθελε και να μην έβρισκε αλλά να μην θέλει εξαρχής δεν είναι προβληματικό ? Μου βγάζει ένα βαθύτερο φόβο απόρριψης ? Ή εξάρτησης από τους γονείς?? Φόβος ότι δεν θα τον αγαπήσει κανείς όπως οι γονείς? Από ότι έχω καταλάβει (γιατι δυσκολευεται να μιλάει για αυτά και δεν θέλει ), στην παιδική ηλικία είχε υποστεί μπουλινγκ από αλλα παιδιά και η οικογένεια ήταν πάντα το καταφύγιο του. Βέβαια μένει μόνος του πολλά χρόνια να πω εδώ…
Να πω επίσης ότι και εγώ εσωστρεφής είμαι αλλά έχω φιλικές σχέσεις και έχω ανάγκη για αυτές. Κάποιες φορές νιώθω άσχημα να βγαίνω με τους φίλους μου γιατί τον αφήνω σπίτι , αν και δεν θα πει ξεκάθαρα κάτι. Εχω ενα ενδόμυχο φόβο ότι θα διαλέγει τους γονείς του αντί για εμένα χωρίς στο μέλλον. Γνώμες ? Ευχαριστώ!!!
ΑΠΟ ΤHΝ – Ανησυχώ για την υπερβολική εσωστρέφεια του συντρόφου
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Χαίρομαι που σου κρατάμε καλή παρέα.
Θα ξεκινήσω ανάποδα.
Ανησυχείς επειδή έχεις ήδη ακούσει (κι ισχύουν) πάρα πολλές ιστορίες με «μαμάκηδες». Άντρες που ποτέ δεν αποχωρίστηκαν τον παιδικό ρόλο και λειτουργούν όχι ως ισότιμα μέλη της πατρικής τους οικογένειας, αλλά ως αιώνια παιδιά του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό πράγματι συμβαίνει σε οικογένειες που υποδεικνύουν με κάθε δυνατό τρόπο ότι «σαν τους γονείς δεν θα σε αγαπήσει κανείς», όπως το έχεις περιγράψει κι εσύ. Και απορρέει από δικές τους ματαιώσεις -γι’ αυτό είναι πιο συχνό με τις ελληνίδες μάνες, οι ίδιες γατζώνονται στους γιούς επειδή είναι ματαιωμένες από τους συζύγους. Συμβουλεύω πάντοτε, μα πάντοτε αυτή την φράση και συμπεριφορά να μην την υιοθετούν οι γονείς ανεξαρτήτως φύλου, ακόμα κι αν ενδόμυχα την πιστεύουν, επειδή περνάει στο παιδί την αίσθηση της ανημπόριας, ότι δεν αξίζει να αγαπηθεί από τον ξένο κόσμο. Όταν συμβεί αυτό, πράγματι η αυτοπεποίθηση του παιδιού καταρρέει κι η οικογένεια γίνεται ο μόνος μπούσουλας στη ζωή του. Την εμπιστεύονται και για το κατούρημα που λέει ο λόγος.
Δεν είμαι σίγουρη ότι έχουμε τέτοια περίπτωση εδώ, παρόλο που ο φόβος σου όπως είπα βασίζεται στην στατιστική και δεν είναι άτοπος σε γενικές γραμμές. Αναφέρεις πως μένει πολλά χρόνια μόνος του, κι είστε στα 30. Αυτό δείχνει μια υγιή αποκοπή από την μωρουδίστικη συμβίωση. Δείχνει και μια οικονομική δυνατότητα, πράγμα που επιπλέον υποδεικνύει μια οργάνωση της καθημερινότητας με τρόπο ικανοποιητικό. Αυτά είναι δηλαδή καλά δείγματα αυτονόμησης.
Ταυτόχρονα κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια. Δηλαδή επειδή εσύ θέλεις φιλίες και τις αποζητάς και βγαίνεις με τους φίλους σου πιστεύεις ότι αυτό είναι το φυσιολογικό κι οτιδήποτε άλλο είναι «προβληματικό». Όμως γράφεις «δεν έχει ιδιαίτερα φίλους πέρα από 2 που τους βλέπει αραιά και πού.». Δηλαδή δεν είναι ότι δεν έχει καθόλου φιλικές επαφές, που όντως θα ήταν προβληματικό, αλλά ότι έχει πολύ περιορισμένο κύκλο και δεν έχει ανάγκη να είναι συνέχεια μαζί. Ο άνθρωπος αυτός όπως αναφέρεις έχει υποστεί bullying στα σχολικά χρόνια, επομένως από το θέμα φιλία «έχει καεί» που λέμε. Δεν είναι εύκολο να εμπιστευτεί, δεν είναι εύκολο να ανοιχτεί, δεν είναι εύκολο να κοινωνικοποιηθεί. Εσύ το κάνεις πιο εύκολα και δεν το καταλαβαίνεις. Μπες όμως και στη θέση του.
Τέλος, συμβουλή μου, μην προτρέχεις. Ένα χρόνο είστε μαζί, μην κάνεις μπαϊράμια για σόγια, πεθερικά και δεσμεύσεις, ζήσε μαζί του να δεις πώς αντιδρά σε πιο καθημερινές και δύσκολες καταστάσεις και όλα θα φανούν εν ευθέτω χρόνω.
Και μια γενική παρατήρηση για την εσωστρέφεια για το αναγνωστικό κοινό. Λανθασμένα χρησιμοποιείται στην καθημερινή ομιλία για να εννοηθεί ντροπαλοσύνη, κοινωνική αδεξιότητα, περιορισμένη ευκολία ανάδειξης της προσωπικότητας. Ταπεινά χαμομηλάκια, που λένε. Τίποτα απ’αυτά δεν είναι έτσι! Εσωστρεφής είναι ο άνθρωπος που στρέφεται στον εαυτό του για να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να γεμίσει τις μπαταρίες του. Αυτόν που τον κουράζουν τα πολλά έξω, οι μεγάλες παρέες, το πολύ το νταβαντούρι και προτιμά μικρότερη κλίμακα κοινωνικοποίησης επειδή την βρίσκει πιο ξεκούραστη, όχι επειδή είναι ανίκανος να έρθει σε επαφή κι έχει πρόβλημα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ο άνθρωπος δεν σας δημιουργεί ενεργά κάποιο θέμα και διατηρείτε τις παρέες σας και είστε αυτόνομη,ποι@ το πρόβλημα?
Αν πάλι εσείς έχετε θέμα με την εσωστρέφεια του και σας προκαλεί δυσφορία να το κοιτάξετε.
Δεν γίνεται να ταιριάζουμε σε όλα…
Όκως είπε η Ρένα, για τον εσωστρεφή οι μεγάλες παρέες και η πολυκοσμία είναι εξαντλητικά. Αν βγω με μεγάλη παρέα ή μετά απο πχ Χριστούγεννα με το σόι του άντρα μου που είναι πολλοί αισθάνομαι τελείως στεγνή. Χρειάζομαι χρόνο για να αναρρώσω. Είναι σα να έχει τελειώσει η μπαταρία μου σωματικά και πνευματικά/ψυχικά.
Από αυτά που λες δεν προκύπτει από κάπου ότι είναι μαμάκιας. Δεν δίνεις πολλά στοιχεία,θα μπορούσε να είναι στο φάσμα και έτσι να εξηγείται όλο αυτά ή απλά να είναι εσωστρεφής. Δεν βλέπω κάποιο πρόβλημα από αυτά που λες,μόνο το δικό σου άγχος.
συχνά οι μεταλλάδες ειναι εσωστρεφείς. Πώς συνδυαζεται αυτό με το “τον κουράζουν τα πολλά έξω, οι μεγάλες παρέες, το πολύ το νταβαντούρι και προτιμά μικρότερη κλίμακα κοινωνικοποίησης επειδή την βρίσκει πιο ξεκούραστη”?
Ως φαν της μέταλ σκηνης, κι εγω αλλά και πολλοι ανθρωποι που ακουμε αυτη τη μουσική (δυνατη μουσική, πολυπληθείς συναυλιες), ειμαστε εσωστρεφεις.
Χαλαρωνουμε οταν βρισκουμε τη φυλή μας
Κ γω που είμαι της ηλεκτρονικής (αλλά κ funk soul κτλ) το ίδιο είμαι
Εδώ εσωστρεφής όπως το όρισε η Ρένα! Έχω 3-4 φίλες στενές αλλά δεν είμαι πολύ του “έξω”…αντιθετα από αυτές που τις λες και παρτυ ανιμαλ. Δηλ δεν τις ακολουθώ στις εξόδους τους ( για μένα είναι τέρμα βαρετό και κουραστικό).Τις δέχομαι και με δέχονται χωρίς να κρίνουν/ω…αυτό να κάνεις και εσύ στη σχέση σου. Να δεχτείς ότι είναι άλλος άνθρωπος από εσένα αλλά οτι σέβεσαι την διαφορετικότητά του.
Ο γιος μου που ειναι στο φάσμα ειναι έτσι. Θέλει να νιώθει ασφάλεια στις σχέσεις του και δεν επιδιώκει πολλές φιλίες. Εγω απο την αλλη είμαι μεν πιο κοινωνική αλλά δεν μπορω την πολυκοσμία, τη φασαρία, τις μεγάλες παρέες. Ακομα κ σε εναν απλό καφέ αν είμαστε πανω απο 3-4 άτομα ή εχει πολυ βαβούρα κουράζομαι και νιώθω άρρωστη μετά. Ο φίλος σου ίσως είναι σε αυτη την περίπτωση. Αν ηταν μαμακιας θα ειχε αλλη σχέση με τους γονείς του πχ δε θα έμενε μόνος του ή θα ζητούσε τη γνώμη τους για το κάθε τι. Θα σε έσερνε σε… Διαβάστε περισσότερα »
Αντίθετα με όλα τα σχόλια & την απάντηση, εγω ναι, πιστεύω οτι εχει σίγουρα καποια θέματα.
Ναι, πιστεύω οτι ΠΑΝΤΑ θα βάζει τους γονείς πάνω από οποιονδήποτε άλλον, πραγμα που τιποτα θετικό ή ώριμο δεν μαρτυρά (μα να εισαι λιγο πριν τα 30 και να θελεις πιο πολυ απ οτιδήποτε να περνας πολύ χρόνο με τους γονεις σου?). Ο😒🙄🙄
Πιστεύω οτι δεν ειναι θετικό σημάδι οτι τους φίλους που τέλος πάντων έχει, τους βλέπει αραιά και που.
Δε νομίζω.
Θα φανεί σύντομα.