Η Ρένα απαντά: Με ανησυχεί η γνώμη των γονιών μου

Έχει άραγε σημασία η γνώμη των γονιών για τέτοια ζητήματα;

_____________
Η ιστορία της Μικρή αλλά όχι και Τόσο όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητή Ρένα και αμποπαρέα,
Θα ήθελα την άποψή σας για το πώς να χειριστώ ένα ζήτημα. Είμαι εικοσιενός ετών και έχω σχέση με έναν άνθρωπο εδώ και περίπου δύο χρόνια. Ταιριάζουμε, τα πηγαίνουμε καλά μεταξύ μας, αγαπιόμαστε πολύ και πρόσφατα ολοκληρώσαμε την σχέση μας. Αν και ήταν η πρώτη φορά και για τους δύο, μετά από πολλή σκέψη και συζήτηση, ήταν μια μοναδική εμπειρία που σίγουρα θα την θυμάμαι ως κάτι όμορφο, όπως ελπίζω και εκείνος.

Το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω πώς να το πω στην μητέρα μου γιατί δεν ξέρω πώς θα το πάρει… Δεν είναι αυστηρή, κάθε άλλο, απλώς λίγο το ότι είμαι το πρώτο της παιδί, λίγο το ότι σπουδάζω στην πόλη μου και μένω ακόμα κάτω από την ίδια στέγη μαζί με εκείνη, τον πατέρα μου και τα αδέρφια μου (που είναι όλα αρκετά μικρότερα σε ηλικία), με θεωρεί “το μωρό της” κάτι που με ανησυχεί γιατί και από άλλες συζητήσεις που έχουμε κάνει μου φαίνεται πως δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμα ουσιαστικά πόσο χρονών είμαι…

Και είναι και κάτι άλλο που περιπλέκει τα πράγματα. Θα ήθελα να πάω σε γυναικολόγο, όχι μόνο επειδή είχα την πρώτη μου επαφή αλλά και για λόγους πρόληψης. Θα μου πείτε, και που το κακό με αυτό; Λοιπόν, ο πατέρας μου -ο οποίος να σημειώσω είναι όντως αυστηρός- είναι γιατρός και μπαίνει συχνά πυκνά στο σύστημα οπότε αν πάω σε κάποιον γιατρό αυτό θα φαίνεται υποθέτω, δεν θα φαίνεται; Ουφ συγγνώμη που σας κούρασα αλλά έχω αγχωθεί τόσο πολύ. Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μικρή αλλά όχι και τόσο

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Καθόλου δεν μας κούρασες και να ξεαγχωθείς διαβάζοντας όσα έχω να σου πω.

Δεν σταματώ να εκπλήσσομαι με τις πολύ νέες κοπέλες κι αγόρια. Τόσο δραματικά έχει αλλάξει ο κόσμος μας την τελευταία δεκαετία; Και όμως. Το πισωγύρισμα είναι κάτι το ασύλληπτο, ιδιαίτερα σε τέτοια θέματα που άπτονται μια δριμείας συντηρητικοποίησης.

Όπως πάρα πολύ σωστά υπογράφεις, είσαι μικρή αλλά όχι και τόσο μικρή. Είσαι ολόκληρη γυναίκα. Μου φαίνεται ασύλληπτο πώς σου φαίνεται λογικό να αναφέρεις θέματα της εντελώς προσωπικής σου ζωής στην μητέρα σου ενώ δεν συντρέχει κάτι επείγον στο οποίο θα χρειαζόσουν την εμπειρία και την βοήθειά της (Τότε, ναι, θα ήταν σωστό και λογικό να της μιλήσεις και θα το ενθαρρύναμε). Εκείνη μοιράζεται μαζί σου πότε κάνει σεξ με τον πατέρα σου; Ή γενικώς σου μιλάει για την σεξουαλική της ζωή; Αν όχι, τότε γιατί να το κάνεις εσύ; Το θεωρείς καθήκον σου επειδή εσύ είσαι “το μωρό της”; Τι σημαίνει αυτό; Ότι το χαϊδεμένο αποστερείται της ανεξαρτησίας του για να πάρει τα εύσημα της συναισθηματικής υπερπροστασίας; Κι έπειτα, ρωτάς το σύντροφό σου πώς θα αισθανόταν να κάθεσαι και να λες της μαμάς σου τι κάνατε; Την λένε προσωπική ζωή ακριβώς επειδή είναι προσωπική. Ποιά είναι η σκοπιμότητα να λέτε χαρτί και καλαμάρι τι κάνετε; Ποιό το όφελος;

Πιστεύω το φαινόμενο είναι κάπως γενικευμένο επειδή οι νεότερες γενιές γονιών (συχνά γονείς-ελικοπτεράκια) έχουν αναθρέψει παιδιά με την διαστρεβλωμένη εντύπωση ότι οι γονείς είναι φίλοι των παιδιών, κι όχι γονείς, κι ότι τα λένε όλα μεταξύ τους. Και τα βλέπουμε τα αποτελέσματα: παιδιά ευνουχισμένα που περιμένουν την γονική αποδοχή ακόμη και για να κατουρήσουν (Υπερβάλλω, αλλά όχι και πάρα πολύ). Φυσικά η απαίτηση αυτή των γονιών σκαλώνει όταν οι γονείς καλούνται να διαχειριστούν δικές τους προσωπικές στιγμές -όπου είτε υπερμοιράζονται πληροφορίες με το παιδί (οι οποίες το βαραίνουν αδίκως) ή υποκρύπτουν επιμελώς τις σκοτεινές πλευρές παρουσιάζοντας μόνο όσες θεωρούν εύσχημες για να εκμαιεύσουν εξομολογήσεις από το παιδί. Κι αυτό είναι κακό, υποκριτικό και χειριστικό.

Για να ξαναγυρίσω στο θέμα σου μετά την κοινωνιολογική παρατήρηση. Μας αναφέρεις ότι έχεις σχέση με το αγόρι αυτό 2 ετών. Η μαμά σου, δεδομένης αυτής της πληροφορίας, λες να μην υποθέτει κι από μόνη της ότι κάποια στιγμή θα είχατε σεξουαλική επαφή; Ενώ είσαι ολόκληρη γυναίκα και φοιτήτρια; Λες να μην το καταλαβαίνει; Λες να περιμένει να της το πεις; Ο πατέρας σου επίσης. Τι υποθέτει ότι κάνετε με τον άλλον τον χριστιανό, παίζετε τις κουμπάρες; Πού ζει;

Θα έλεγα λοιπόν να μην ασχοληθείς ουδόλως να ενημερώσεις, κάποια πράγματα οφείλουν να θεωρούνται αυτονόητα.

Για το άλλο ζήτημα, της επίσκεψης σε γυναικολόγο, επίσης απορώ γιατί ως παιδί γιατρού θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι στο ηλεκτρονικό σύστημα φαίνονται τα παραπεμπτικά κι οι συνταγογραφήσεις, όχι οι επισκέψεις ή οι ιδιωτικές θεραπείες. Μπορείς να επισκεφτείς τ@ γυναικολόγο της επιλογής σου κι αν δεν συνταγογραφήσει κάποια αγωγή στο σύστημα (πχ αντισυλληπτικά χάπια) ο πατέρας σου δεν θα το δει ποτέ. Όμως το θέμα μας και πάλι δεν είναι πώς δεν θα το μάθει ο πατέρας σου. Κανονικά ως γιατρός θα έπρεπε να ενθαρρύνει οποιαδήποτε προληπτική ιατρική φροντίδα που αφορά όχι μόνο το παιδί του, αλλά όλοκληρο τον κόσμο. Ο γιατρός δεν είναι για να σε κρίνει ηθικά ή να επιβάλλει κυρώσεις, οπότε η αυστηρότητα είναι παντελώς άσχετη με την ιατρική ιδιότητα, ο γιατρός είναι για να σε κάνει καλά ή να σε προφυλάξει. Αν δεν σκέφτεται έτσι, κακώς έγινε γιατρός, έπρεπε να γίνει παπάς ή χωροφύλακας.

Δεν μπαίνει η σεξουαλική σου ζωή στο μικροσκόπιο, δεν είναι αυτός ο ρόλος των γονιών, ούτε η αυστηρότητά τους περιορίζεται και καθορίζεται από το να λειτουργούν ως μουνοδερβέναγες. Είναι ώρα να ενηλικιωθείς ουσιαστικά.

Να κλείσεις το συντομότερο ραντεβού με γυναικολόγο, να πας άφοβα και να ενημερωθείς αναλυτικά για την προστασία σου, την υγεία σου και την αντισύλληψή σου. Καλώς όρισες στον κόσμο των μεγάλων που παίρνουν την ευθύνη του εαυτού τους.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News