Δεν είσαι η μόνη, ούτε είσαι μόνη, αλλά χρειάζεσαι βοήθει, και με τις μαμαδοτύψεις και με την πραγματικότητα του παιδιού στην επαρχία.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπέρα Ρένα και στην αμποπαρέα!
Γέννησα πριν σχεδόν 2 χρόνια. Λόγω οικονομικής στενότητας επέστρεψα στη δουλειά μισή τηλεργασία μισή παρουσία στους 3 μήνες, χωρίς να πάρω την άδεια του ΟΑΕΔ, καθώς ο μισθός μου ήταν περίπου 200 ευρώ πάνω. Δουλεύαμε με τον άντρα μου διαφορετικές βάρδιες και 9 μηνών η μικρή πήγε παιδικό. Μέναμε Αθήνα, με κάποιους λίγους φίλους που μας κράτησαν την μικρή μόνο 2 φορές για να κάνω κάποιες εξετάσεις. Κατά τα άλλα δεν είχαμε κάποια βοήθεια.
Όταν η μικρή έγινε 1 έτους υπήρξε μια πρόταση να γυρίσουμε στο τόπο καταγωγής του συζύγου μου, για να δουλέψει σε μια δουλειά πάνω στο πτυχίο του. Οικονομικά μας συνέφερε, καθώς ο μισθός ήταν σχεδόν όσο οι 2 μισθοί μας μαζί στην ΑΘήνα και κοινωνικά θέλαμε πολύ να πάμε σε ένα πιο ήρεμο μέρος από την Αθήνα. Νιώθαμε ότι θα χαρούμε παραπάνω την οικογένεια μας και θα αποκτήσουμε χρόνο για καμιά δραστηριότητα.
Φύγαμε με χαρά και ελπίδα!
Παραιτήθηκα από την δουλειά και για κάποιο λόγο πίστευα ότι κάτι θα βρω εκεί. Έστειλα βιογραφικά ήδη από την Αθήνα σε κάποιες δουλειές και είχα πολύ θετική διάθεση για να δουλέψω σε διάφορους τομείς, καθώς και στην Αθήνα έκανα διάφορες δουλειές. Έχω πτυχίο οικονομικών.
Δυστυχώς, δεν είχα καμία απάντηση από δουλειές που όλο και λιγότερες αγγελίες έβγαιναν. Γιαγιάδες και παππούδες δεν υπάρχουν και παιδικό δεν βρήκαμε για την μικρή. Από Σεπτέμβρη. Πόσο δύσκολο θεέ μου είναι να βρούμε μια θέση σε βρεφικό; Και στην ΑΘήνα τρέχαμε να βρούμε και εδώ.
Λέω εντάξει δεν πειράζει, δουλειά δεν βρήκα, σχολείο η μικρή δεν πάει, θα τη χαρώ! Θα κάνουμε αποταμίευση κιόλας που την έχουμε ανάγκη.
Στους 5 -6 μήνες, όμως που είμαι εδώ, τα έπαιξα. Νιώθω ώρες ωρες τόσο κουρασμένη. Σαν να μην έχω άλλη δύναμη για την μικρή. Υπάρχουν μέρες που λέω πάλι τα ίδια θα ζήσω. Νιώθω τόσο άσχημα που με κουράζει το παιδί μου. Νιώθω τόσο κακή μαμά. Δεν ξέρω τι άλλες δραστηριότητες να της κάνω. Νιώθω ότι στο σχολείο πέρναγε καλύτερα. Ήταν πιο χαρούμενη. Μάθαινε πραγματάκια. Με μένα νιώθω ότι και αυτή ώρες ώρες βαριέται.
Αλλά κυρίως, νιώθω χάλια που κάποιες μέρες ξυπνάω και λέω δεν αντέχω. Θέλω απλά λίγη ξεκούραση.
Ο σύντροφος μου, με παρότρυνε να γραφτώ γυμναστήριο. Να βγαίνω από το σπίτι τα απογεύματα που γυρνάει από τη δουλειά και τα σκ. Αλλα εγώ θέλω απλά να ξαπλώνω στο κρεβάτι και να μην κάνω τίποτα. Οπότε, όταν είμαι σπίτι η μικρή έρχεται και με ψάχνει. Μιλάω με τον ψυχολόγο μου στην ΑΘήνα, αλλά δεν βλέπω φως.
Το κλου είναι ότι νιώθω ώρες ώρες αδιέξοδο και παράλληλα νιώθω εγωίστρια, κακή μαμά και αχάριστη. Και όλο αυτό με οδηγεί σε ένα κόμπο στο λαιμό με κλάματα όταν κοιμάται η μικρή.
Απλά για την ιστορία, συνεχίζω να στέλνω βιογραφικά, οι σταθμοί είναι πανάκριβοι και στο δήμο δεν βρήκαμε θέση ούτε για του χρόνου και πάει λέγοντας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – μαμά
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να μην νιώθεις ούτε κακή μαμά, ούτε τύψεις. Είναι δύσκολο να μεγαλώνεις παιδί χωρίς βοήθεια. Θέλει χέρια κι εξ όσων βλέπω, ο άντρας σου είναι όλη μέρα στη δουλειά, επομένως δεν βλέπει τι γίνεται και τι τραβάς με την κλεισούρα. Δεν είσαι η μόνη και δεν είσαι μόνη.
Καλά σου πρότεινε για το γυμναστήριο, όχι μόνο για να ξεσκάσεις λίγο, αλλά επειδή η άσκηση βελτιώνει την ψυχική διάθεση, μιας και διαβλέπω κάτι κάπως επικίνδυνο: “Αλλα εγώ θέλω απλά να ξαπλώνω στο κρεβάτι και να μην κάνω τίποτα. Οπότε, όταν είμαι σπίτι η μικρή έρχεται και με ψάχνει.”
Για ένα παιδάκι 2 ετών περίπου, που είναι η ηλικία της ανακάλυψης του κόσμου, της περιέργειας και των ατυχημάτων, το να έχει η μαμά του καταθλιπτικά συμπτώματα (σαν αυτό που περιγράφεις με την ξάπλα στο κρεβάτι και να μην κάνεις τίποτα) είναι επικίνδυνο. Αυτό δεν στο λέω για να γεμίσεις ακόμη περισσότερο τύψεις. Στο λέω για να χτυπήσω καμπανάκι ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Πρέπει να ζητήσεις επειγόντως και πρέπει να την λάβεις. Πρέπει δηλαδή κάποιος να βοηθάει με το παιδί για τα επόμενα ένα-δύο έτη, πριν το προνήπιο που τώρα πλέον είναι υποχρεωτικό δια νόμου και θα σας δεχτούν στο δημόσιο ούτως ή άλλως. Στο διάστημα αυτό θα ήταν πάρα πολύ καλό να αναλάβει κάποιο άτομο με εμπειρία στη φύλαξη παιδιών κάποια πρωϊνά μέσα στην εβδομάδα. Έτσι θα ήταν και πιο αντιμετωπίσιμο οικονομικά.
Στο μεταξύ φρόντισε να βρεις ψυχοθεραπευτή και εκεί που είσαι. Θα βοηθήσει οπωσδήποτε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
είναι αδύνατον να είσαι όλη μέρα με ένα 2χρονο, είσαι ενήλικη και έχει ανάγκη ενήλικες δραστηριότητες και το παιδί σου ανάγκη άλλα παιδάκια. Τα άτομα που το κάνουν αυτό εργασία έχουν σπουδές και εκπαίδευση, αλλά και αρκετά παιδάκια να παίζουν μεταξύ τους. Παλιά που οι γυναίκες δεν δούλευαν και έμεναν με τα παιδιά, δεν έμεναν σπίτι, είχαν μια ολόκληρη γειτονιά να κοινωνικοποιηθούν και τα παιδιά τους παρέα συνομήλικων. Λατρεύεις το παιδί σου, μια χαρά μητέρα είσαι, αλλά έχεις εξαντληθεί επικίνδυνα, όπως διέκρινε και η Ρένα.
Ήμουν στην θέση σου! Και η εργασία του άνδρα μου απαιτούσε να λείπει πολλές μέρες η και εβδομάδες. Ζούσαμε όμως σε πόλη, και είχα διέξοδο τις τάξεις για βρέφη και νήπια, την παιδική χαρά, την βόλτα με το καρότσι. Εργαζόμουν με το μωρό στο μάρσιπο. Οκ. Όμως ο ύπνος ήταν ελάχιστος, και όταν ο άνδρας μου επέστρεφε, κρατούσε το μωρό για να κοιμηθώ. Δεν είχα κατάθλιψη, ύπνο και βιβλία ήθελα. Νομίζω κι εσύ έχεις ανάγκη την ξεκούραση, και την επαφή με ενήλικα άτομα. Η γυμναστική είναι μια αρχή, όμως και ο ύπνος σε τέτοια φάση,καλό κάνει. Δεν ξέρω στην επαρχία… Διαβάστε περισσότερα »
Πίστεψέ με, είναι πολύ άσχημο να μεγαλώνεις με γονείς που έχουν κατάθλιψη. Και που δεν κάνουν και αυτά που πρέπει. Κάνε το για το παιδί σου. Μην το καταστρέψεις. Ψυχίατρος, όχι ψυχολόγος
Εκτός από ειδικό ψυχικής υγείας καλό θα ήταν να δεις κι ένα γενικό γιατρό για να ψάξει μήπως σου λείπουν βιταμίνες και σίδηρος
Επίσης να δεις και τον θυρεοειδή σου
Πολύ σωστό σχόλιο και θα προσέθετα να ψαχτείς και με τη διατροφή σου. Μέρος του πληθυσμού έχει δυσανεξία σε μια κατηγορία τροφών με συνέπειες τύπου brain fog, νωχελικότητα και κατάθλιψη. Μπορεί να ανήκεις εκεί.
Ένα 2χρονο έχει απεριόριστη ενέργεια να καταναλώσει και καμία δουλειά να διεκπεραιώσει, άσε που μπορεί να πάρει και έναν υπνάκο να φορτίσει μπαταρίες. Επίσης είναι θορυβώδες, αλλάζει γνώμη ακατάπαυστα, απαιτεί αμέριστη προσοχή για να μην πάθει κάτι και τα ενδιαφέροντά του δεν είναι το ίδιο ενδιαφέροντα για εσένα. 2χρονο – φροντιστής: 7-0. Δεν ξέρω αν έχεις καταθλιπτικά συμπτώματα ή απλά σε έχει εξουθενώσει το παιδί και οι ενοχές (είναι και τόσο γλυκούτσικα που λες δεν μπορεί, κάτι δεν πάει καλά με εμένα και νιώθω έτσι). Κι εγώ ήθελα πρωτίστως να αποσυμπιεστεί το νευρικό μου σύστημα και μετά το συζητάμε για… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ένα πράγμα έρχεται σε αντίφαση, συγνώμη αν λέω βλακεία.
Αφού θέλεις να ξεφύγεις από αυτήν την κατάσταση, γιατί όταν σου δίνεται η ευκαιρία να μην είσαι με το παιδάκι 24/7, γιατί δεν την χρησιμοποιείς;
Δεν είναι το πρόβλημα το παιδάκι ούτε ότι δεν έχεις την ευκαιρία να ξεφύγεις. Έχεις την ευκαιρία να ξεφύγεις κάποιες φορες.
Αλλά Έχεις κατάθλιψη. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και δεν θα φύγει με μια δουλειά. Ούτε και με έναν παιδικό.
Μην συνεχίσεις έτσι, μένοντας στο κρεβάτι. Θα αρρωστήσει και το παιδάκι.
Καλησπέρα μαμά! Σου στέλνω δύναμη και κουράγιο! Από όσα διαβάζω, καταλαβαίνω ότι όταν λες επαρχία εννοείς κάποια μικρότερη πόλη από την Αθήνα, εφόσον μιλάς για βιογραφικά και θέσεις εργασίας. Έχουμε λοιπόν ένα θετικό στοιχείο να βάλουμε στην άκρη! Ύστερα διαβάζω ότι το ενδεχόμενο να μείνεις σπίτι με το παιδί δεν σου έφερε άμεσα απογοήτευση, ίσα ίσα το βρήκες ως ευκαιρία να χαρείς το παιδάκι σου. Αυτό που υποψιάζομαι πως σου συμβαίνει, είναι κάτι που ως μαμά μεγαλύτερου παιδιού κι ως εκπαιδευτικός το βλέπω να βασανιζει συχνά τις μαμάδες (και μόνο τις μαμάδες): Να απασχολήσω το παιδί ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ! Οι σύγχρονες μαμάδες… Διαβάστε περισσότερα »
Στο θέμα της δουλειάς θα αναφερθώ εγώ, ίσως να πρέπει να ψάξεις και τα εξ αποστάσεως σε μεγάλες εταιρείες. Εφόσον έχεις τελειώσει οικονομικά σίγουρα θα υπάρχουν αρκετές θέσεις online για να κάνεις τα χαρτιά σου. Μπες στο Linkedin και δες εκεί για job announcements. Δες ίσως εταιρείες παρόμοιες με αυτές που δούλευες στην Αθήνα για να κάνεις μια αρχή. Επίσης βλέπε στον ΑΣΕΠ για τις θέσεις που βγάζει ο Δήμος σας, ίσως και κάτι εποχικό θα σε βοηθούσε. Στην τελική δες αν μπορείς να κάνεις κάτι δικό σου από άποψη δουλειάς είτε με φυσική ή διαδικτυακή παρουσία. Στην επαρχία ξέρω… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εισαι ουτε η μονη ουτε μονη εχει απολυτο δικιο η Ρενα. Ειμαι κι εγω σ αυτη την κατηγορία (μαμα που δε δουλευει) χωρις να ειναι επιλογή μου, κι ο μικρος πηγε παιδικο 3. Εννοείται πως είναι δυσκολο καποιες φορες, βασικα οχι απλα δυσκολο, εξοντωτικο! Ποσες φορες δεν εχω μετρησει ωρες, λεπτα και δευτερόλεπτα μεχρι να έρθει η ωρα του υπνου, ποσες φορες δεν ξυπνησα σκεπτομενη πως θα βγει κι αυτη η μερα, ποσες φορες δε βαρεθηκα να παιξω/ααχοληθω δημιουργικα/ διαβασω τα ιδια βιβλια για αλλη μια φορα. Και μετα φυσικα τρελες τυψεις για ολα οσα εκανα και δεν εκανα.… Διαβάστε περισσότερα »
Τύψεις και ενοχές επειδή κουράζεσαι? Μα είσαι άνθρωπος και όχι μηχανή! Προφανώς και είναι πολύ κουραστικό να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνη χωρίς βοήθεια. Έχε υπόψη ότι θες χρόνο να προσαρμοστείς και εσύ σε αυτή τη νέα συνθήκη. Να είσαι σίγουρη πως όλες οι μαμάδες νιώθουμε κόπωση. Δεν πιστεύω πως υπάρχει μητέρα που το πρωί δεν έχει πει από μέσα της ”δεν θέλω να σηκωθώ ακόμα από το κρεβάτι” ή δεν έχει αναρωτηθεί ”πως θα βγάλω την ημέρα σήμερα”. Σε κάθε περίπτωση καλά κάνεις και μιλάς με τον ψυχολόγο σου, δεν πρέπει να σταματήσεις…εύχομαι κάποια στιγμή να καταλάβεις πως είναι οκ… Διαβάστε περισσότερα »