Οι μαμάδες είναι αναγκαίο κομμάτι της ζωής μας, όμως τι γίνεται αν έχουν ψυχιατρικά προβλήματα;
__________
Η ιστορία της Κόρης όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα μου, με αφορμή την ημέρα της μητέρας. Πώς διαχειριζόμαστε τη μητέρα με ψυχολογικά/ψυχιατρικά προβλήματα; Πηγαίνει σε ψυχολόγο, ψυχίατρο και παίρνει και φάρμακα. Αλλά εμάς μας κάνει κακό με τη συμπεριφορά της. Μας αδειάζει, σαν να μας παίρνει όλη την ενέργεια, και μετά την επαφή μαζί της μας νιώθουμε σαν να είμαστε άρρωστοι. Εφιάλτες και παράπονο που η μαμά μας δεν είναι σαν τις άλλες μαμάδες. Γράφω στον πληθυντικό γιατί φοβάμαι ότι θα είναι κι άλλα άτομα που το βιώνουν. Και επειδή μεγαλώσαμε ως υποχείρια είναι αδύνατον να κόψουμε κάθε επαφή μαζί της, όπως θα κάναμε αν ήταν οποιοδήποτε άλλο άτομο αντί για τη μαμά μας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κόρη
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Κατανοώ ότι το ζήτημα είναι πάνω από τις δυνάμεις σου αλλά και τις δικές της. Εφόσον είχε και έχει ψυχιατρικά θέματα, τα οποία χρήζουν αγωγής, τότε λίγα πράγματα μπορούν να γίνουν. Βελτιώνεται μέχρι το περιθώριο που μπορεί να βελτιωθεί. Κι αν θες, έχει ένα “παρελθόν” που ενδεχομένως να μην ήταν εντελώς υπό τον έλεγχό της, επομένως το “μεγαλώσαμε σαν υποχείρια” είναι μεν δυστυχέστατο, αλλά ήταν και κάπως…αναπόδραστο; Ας πούμε, μια μητέρα με διπολική διαταραχή (υποθετικό παράδειγμα) έχει κάποιο δρόμο μέχρι να βρει την κατάλληλη αγωγή, την κατάλληλη διαχείριση, την κατάλληλη πορεία γονεϊκής ευθύνης.
Οι μαμάδες είναι κι αυτοί άνθρωποι. Κι όπως ποτέ δεν θα διανοούμασταν να κατηγορήσουμε μάνα που παραπονιέται για το παιδί της “που δεν είναι σαν τα άλλα παιδιά”, έχουμε ένα περιθώριο ενσυναίσθησης και για την μάνα που διαφέρει από τις άλλες μαμάδες -χωρίς να φταίει αναγκαστικά. (Μην πείς “ας μην έκανε παιδί, τότε”, τα προβλήματα δεν έρχονται με χρονοδιάγραμμα, όπως ούτε και τα παιδιά. Πολλά θέματα είναι τυχαιότητα στη ζωή).
Αυτό που μπορείς τώρα να κάνεις είναι να αφήσεις την επαφή με τη μητέρα σου να είναι στο πλαίσιο και την δοσολογία που μπορείς να διαχειριστείς. Ποιά είναι αυτά; Αυτό θα το βρεις με δική σου ψυχοθεραπεία ή/και συμβουλευτική, ώστε να μάθεις να διαχειρίζεσαι την δική σου απόκριση στα δικά της ερεθίσματα. Άλλωστε μόνο αυτό μπορείς να ελέγξεις στην πραγματικότητα. Εφόσον είστε, εξ όσων συμπεραίνω, κι άλλα αδέρφια, η ευθύνη σας και η έγνοια για εκείνη μοιράζεται. Είναι κι αυτό μια μικρή ανακούφιση.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η μητέρα μου έχει διαγνωστεί με διπολική διαταραχή από όταν ήμουν 12. Τώρα είμαι 35. Το τι έχω ζήσει, ως παιδι κυρίως, δεν περιγράφεται. Φασαρίες, φωνές, κλάματα, απόπειρες αυτοκτονίας, φαντασιώσεις, σύνδρομα καταδίωξης και πάει λέγοντας. Ως ενήλικη, έχω φτάσει στο σημείο (και ντρέπομαι που το λέω) να χειροδικήσω εναντίον της γιατί είχε κάνει το σπίτι γυαλιά καρφιά και ήταν ο μόνος τρόπος να τη σταματήσω. Σε αυτά τα 24 χρόνια, είχε δυο μεγάλες εξάρσεις της ασθένειας, την πρώτη φορά που την εμφάνισε και 10 χρόνια αργότερα, όταν της άλλαξαν την αγωγή. Αυτά τα διαστήματα κράτησαν χρόνια. Εδώ και 9 χρόνια… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης να πω ότι δεν έφερες εσύ τη μαμά σου στον κόσμο, εκείνη σε έφερε στον κόσμο. Δεν έχεις την ευθύνη που θα είχε μια μαμά απέναντι στο παιδί της, δεν την έφερες εσύ εδώ, ούτε και φταις σε κάτι. Μην παίρνεις τον ρόλο “μαμάς” σε καμία περίπτωση. Δεν είσαι η μαμά. Και δεν πρέπει και να είσαι. Δεν ξέρω αν προϋπήρχε η αρρώστια πριν γεννηθείς, αλλά πιστεύω είναι εγκληματικό να φέρνουμε αθώες ψυχουλες σε ψυχικές αρρώστιες. Οπότε και θυμό να έχεις, δικαιολογείται. Βασικά όπως και να νιώθεις είναι έγκυρο και πολύ λογικό. Σε κανένα παιδί δεν αξίζει αυτό. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Θα ταυτιστείς κι εσύ πολύ με το παιδάκι στο βίντεο. Μεγαλώνει με μια μαμά με κατάθλιψη, τρώει από βρώμικα πιάτα κλπ. Και όταν μεγαλώνει, περνάει ακριβώς τα ίδια. https://youtu.be/vhumOLNSSJY?si=-cCMLovlbTeecIlW Απομακρυνσου. Δεν ήρθες σε αυτή τη ζωή για να κουβαλάς το σταυρό της μαμάς σου. Αν πνιγείς κι εσύ, ποιον θα βοηθήσεις; Ούτε την βοηθάς να πνίγεσαι, ούτε και τον εαυτό σου. Έχει ομάδα υποστήριξης, ειδικούς που κάνουν ο,τι μπορούν να τη βοηθήσουν. Φρόντισε εσένα πρώτα, αλλιώς σου το λέω ξεκάθαρα, θα αρρωστήσεις κι εσύ και Πολύ πιθανόν να βρεθείς στη θέση της μαμάς σου. Τον εαυτό σου πρώτα. Δεν είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ γλυκιά μου Lioness, πόσο δύσκολο και σκληρό αυτό που πέρασες! Και πόσο ωραία τα κατάφερες να μην σε ρουφήξει όλο αυτό αλλά και να συμφιλιωθείς με την μητέρα σου! Την αγάπη μου και την αγκαλιά μου σ’ αυτό το μικρό και δυνατό κοριτσάκι, είχες δεν είχες μας συγκίνησες πάλι …
Δεν είσαι μόνη. Δεν επέλεξες που και πως θα γεννηθείς αλλά στο πως θα πορευτεις έχεις επιλογή. Και υποχείριο δεν είσαι. Αν ήσουν υποχείριο δεν θα διέκρινες μάλλον καν ότι έχεις ηδη διακρίνει.
Η ζωή περιλαμβάνει και σκληρές αποφάσεις όπως το να απομακρυνθείς από τον άνθρωπο που σε γέννησε και μεγάλωσε εφόσον σε αρρωσταίνει. Θα ειναι ταυτόχρονα μια πολύ γενναία απόφαση. Δεν υπάρχει ιερή οικογένεια, δεν υπάρχει νόμος ότι συνεχίζεις να ανέχεσαι πάση θυσια τα πάντα από την οικογένεια.
Δεν αξίζει να δίνεις έτσι όλο το πνεύμα σου.