Έλεγα πως μια μάνα παντα αγαπάει τα παιδιά της και πως ίσως η συμπεριφορά της μάνας μας να οφείλεται σε δικά της παιδικά ψυχικά τραύματα.
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σας και καλη χρονια. Εχω μια μανα που παντα ανακατευοταν στη ζωη μου. Παντα να με ελεγχει και να με εξουσιαζει. Και στα προσωπικα μου και στα επαγγελματικα μου. Ειχα γραψει εδω καποια περιστατικα και μου λεγατε να σηκωθω και να φυγω απο το σπιτι. Την λυπομουν. Λυπομουν να την αφησω μονη της, γιατι με τον πατερα μου αν και ζουν στο ιδιο σπιτι, δεν εχουν επικοινωνια, μονο βριζει και απειλει ο ενας τον αλλον. Η αδερφη μου εχει φυγει απο το σπιτι και δεν μιλαει καθολου με τη μανα μας εδω και χρονια. Καταλαβαινα τη συμπεριφορα της αδερφης μου, ομως την θεωρουσα σκληρη. Ελεγα πως μια μανα παντα αγαπαει τα παιδια της και πως ισως η συμπερφορα της μανας μας να οφειλεται σε δικα της παιδικα ψυχικα τραυματα. Μεγαλωσε κι αυτη με εναν αυταρχικο πατερα. Και οπως εχω καταλαβει φερεται οπως φεροταν κι εκεινος σε αυτη. Ολο απαγορευσεις, ελεγχος, εξουσια.
Κατεληξα να πηγαινω με τα νερα της γιατι δεν αντεχα την ψυχολογικη και λεκτικη κακοποιηση. Εχασα τα ονειρα μου, το χαμογελο μου, την ανεξαρτησια μου. Κλειστηκα στο σπιτι, απομονωθηκα, επεσα στα πατωματα, υπεφερα, δεν μπορουσα να σηκωθω. Αρρωστησα. Πριν απο 1 μηνα εκανα χειρουργειο. Διελυσα την ψυχολογια μου, διελυσα την υγεια μου. Το χειρουργειο πηγε καλα, ομως ειμαι υπο παρακολουθηση.
Νιωθω πως αν συνεχισω να ζω σε αυτο το περιβαλλον με αυτη τη γυναικα θα αρρωστησω παλι. Δεν εφευγα απο εδω γιατι σκεφτομουν τι θα απογινει μονη της. Τωρα με εχει φερει σε σημειο να νιωθω μονο μισος για αυτη. Εχασα τα πιο δημιουργικα μου χρονια διπλα της, κατεστρεψα την υγεια μου. Πηρα την αποφαση να φυγω και να μην κοιταξω πισω. Αφου δεν αντεχει να βλεπει διπλα της τα παιδια της να ζουν τη ζωη τους, οπως επιθυμουν, να ακολουθουν τα ονειρα τους και να τα βλεπει να χαμογελουν, τοτε ας μεινει μονη της. Εγω δεν χρωσταω τιποτα να καταστρεφω την ψυχικη και σωματικη μου υγεια επειδη αυτη εχει τα δικα της απωθημενα απο τη ζωη που δεν εζησε και ζηλευει την ευτυχια των παιδιων της ή φοβαται πως τα παιδια θα ανεξαρτητοποιηθουν και θα μεινει μονη. Δεν θα συνεχισω να ειμαι το υποχειριο της.
Λυπαμαι που με εφτασε σε σημειο να λεω πως τη μισω. Θα φυγω απο το σπιτι. Δεν αντεχω αλλο, δεν θελω να την βλεπω, την βλεπω και πραγματικα ταραζομαι, νιωθω πολυ θυμο μεσα μου. Ξερω πως ειναι δυσκολα με 400 ευρω το μηνα να ζησεις μονος, δεν ξερω πως θα τα καταφερω, ομως θα το τολμησω γιατι τωρα ειμαι ζωντανη νεκρη. Οταν κλονιστηκε η υγεια μου, αλλαξα τροπο σκεψης. Ειδα τα πραγματα αλλιως, σκληρυνα.
Ρενα δεν εχω καποα ερωτηση, μου αρεσει ομως ο τροπος που σκεφτεσαι και θα ηθελα να μοιραστεις μαζι μου τις σκεψεις σου και τις συμβουλες σου. Σε ευχαριστω.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Φωτεινη
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια και καλή χρονιά. Σκέφτομαι -θέλω να πιστεύω- ορθολογικά, ρεαλιστικά, αλλά πάντα με κάποια ενσυναίσθηση για το άτομο που μας στέλνει. Περαστικά σου και σιδερένια!
Κατανοώ αυτό που μου λες. Είναι δύσκολη η γονεϊκότητα, πολύ δύσκολη, δεν έχουν όλοι μεγαλώσει με το αποθεματικό ψυχής για να γίνουν γονείς κι η μητέρα σου μοιάζει τέτοια ακριβώς περίπτωση. Όμως δεν είναι η δουλειά σου να την ψυχαναλύσεις, όσο να αποδεχτείς ότι αυτή είναι, πάει τελείωσε, κι έτσι θα πορευτείτε επομένως για το υπόλοιπο της ζωής της ώστε να λάβεις τα μέτρα σου.
Πρώτα απ’όλα, ωστόσο, μου είναι κάπως δυσνόητο πώς γίνεται μια μάνα να καταπιέζει μια ενήλικη και ικανή (εννοώ όχι ανάπηρη) κόρη. Ψηφίζεις, εργάζεσαι (υποθέτω, αλλά δεν είναι απαραίτητο για να έχεις δική σου βούληση), έχεις δικό σου ΑΜΚΑ για τα ιατρικά, πώς στο καλό είναι δυνατόν να παρεμβαίνει; Σε δένει με αλυσίδες; Σου στερεί το φαγητό και την στέγη; Σε κλειδώνει εκτός σπιτιού; Εφόσον δεν φέρεται όμορφα, κάνεις τη ζωή σου, μην υπακούοντας στις προσδοκίες της, είναι πάρα πολύ απλό. Το να αποζητάτε την αποδοχή των γονιών σας μέχρι τις μεγάλες δεκαετίες της ζωής σας είναι μια τεράστια παθογένεια. Και δεν την έχουν οι γονείς, εσείς την έχετε γιατί επιδιώκετε κάτι που έχετε καταλάβει ότι δεν θα έρθει πλέον ποτέ. Δεν είναι (τελικά) βλακεία; Κατανοώ ότι αν ήσουν άντρας κι όχι γυναίκα θα είχες πει ένα «σάλτα και #%@* ρε μάνα» και θα έκανες τη ζωή σου κανονικά κι ας βουρλίζεται, όμως αυτό λέμε ότι κάνει η πατριαρχία: διαμορφώνει γυναίκες ουσιαστικά άβουλες κι εξαρτώμενες. Ακόμα και το ότι κατηγορείς την μάνα, ενώ ο πατέρας τη βγάζει καθαρή (ούτε καν φιλική συμμετοχή;) είναι ενδεικτικό: oι γυναίκες είναι οι δερβέναγες της πατριαρχίας.
Υποψιάζομαι ότι μας έχεις ξαναγράψει. Μπορεί κι όχι, δεν έχει τόση σημασία.
Το να φύγεις για να ζήσεις μόνη σου με 400 ευρώ το μήνα δεν ξέρω πόσο ρεαλιστικό είναι, παρόλο που είναι σωστό ως σκέψη. Εξαρτάται από το πού είσαι γεωγραφικά, το κόστος ενοικίασης στέγης εκεί, τα πάγια (υπάρχουν κοινόχρηστα; πληρώνεις θέρμανση ξέχωρα; έχει τιμολόγιο μειωμένου ρεύματος;), το κόστος τροφίμων και μετακινήσεων στην περιοχή σου. Μοιάζει υπερβολικά δύσκολο για ένα άτομο μόνο του, που δεν έχει ήδη σπίτι να μείνει. Η μόνη πρακτική συμβουλή είναι να ψάξεις συγκάτοικο. Θα μπορούσε να είναι φίλη, συνάδελφος σε παρόμοια συνθήκη ή και σύντροφος, αλλά πρέπει να γίνει εξαρχής συμφωνία για τους όρους και τις προϋποθέσεις, ώστε να μην βρεθείς ξαφνικά στο δρόμο ή με άλλα μεγάλα προβλήματα. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει, με μεγάλη οικονομία βέβαια και με προσεκτική διαβίωση ώστε να μην προκύψουν όσο το δυνατόν άλλα έξοδα.
Θα σκεφτόμουν επίσης στη θέση σου το πλέον βασικό. Πώς μπορούν τα έσοδα να αυξηθούν, μιας και τα έξοδα είναι λίγο πολύ δεδομένα; Τι άλλο μπορείς να κάνεις για να παίρνεις περισσότερα λεφτά; Κάποια έξτρα εργασία;
Και κάτι τελευταίο. Εφόσον η μητέρα σου έχει τον πατέρα σου ακόμη ζωντανό κι ικανό να φροντίσει για κάτι που τυχόν θα της συμβεί ή την καθημερινότητά της, το χρέος σου σταματά εκεί. Ωστόσο σε αντίθετη περίπτωση υφίσταται μια υποχρέωση νομικά που ορίζεται. Συγκεκριμένα, οι ανιόντες (γονείς) και οι κατιόντες (παιδιά) έχουν αμοιβαία υποχρέωση διατροφής κατά τους όρους των άρθρων 1486 έως 1502 του Αστικού Κώδικα. Αυτό περιλαμβάνει και τα καθήκοντα της αδερφής σου βέβαια. Δηλαδή δεν μπορείτε να απαλλαγείτε εντελώς από τη μάνα σας αν δεν μπορεί να βιοποριστεί.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Τι πως γίνεται βρε Ρενα;
Για αρχή δεν έχει μεγαλώσει παιδιά με αυτοπεποίθηση και δύναμη ..ποσο εύκολο είναι να κάνουν βήμα να φύγουν;
Επίσης,τα δένουν δίπλα τους και πάει πίσω όλη η ζωή -επαγγελματική,προσωπική-με ενοχές,φοβίες,οικονομική εξάρτηση
Συμβαίνει και σε άνδρες..μη νομιζεις.
Κάνε το βήμα και φύγε,βρες συγκάτοικο,μια δεύτερη εργασια και σιγά σιγά θα στρώσουν όλα
Αγκαλιά μεγάλη
Υγ:ναι,έχει ξαναγράψει μας το λέει στη αρχή,δεν είναι η @ιωαννα όμως
Α θα σου πω εγώ Ρένα μου πως γίνεται να την ελέγχει την ενήλικη κόρη. Η κοπέλα ζει μαζί τους και εξαρτάται απο ότι καταλαβαίνω εν μέρει οικονομικά. Οπότε η μάνα δερβέναγας βάζει μπρος το εγω σε ταιζω θα κάνεις ότι σου λέω. Η κόρη το κάνει για να γλιτώνει τα ξεσπάσματα γιατι δεν είναι ευκολο να χεις μια εμμονική πάνω από το κεφάλι σου να μουρμουράει κατηγόριες και προσβολές μέρα νύχτα.
Εγω καταλαβαινω πως και γιατι. Aυτοι οι ανθρωποι που σε μεγαλωνουν σε κανουν να μην πιστευεις στον εαυτο σου και σε εξαρτητοποιουν σε αυτους και ξερεις πως ο μονος τροπος για να μην κακοποιηθεις ειναι να πας με τα νερα τους, σε βαθμο που επειδη εχεις περασει μια ζωη ετσι, να γινεται παθολογικο και σχεδον αδυνατο να αντιδρασεις΄. Ειναι τυπου learned helplessness. Πρεπει να πιστεψεις πως δεν ειναι τοσο αδυνατο οσο φαινεται και με προσπαθεια να φυγεις απο εκει. Οσο μενεις εκει αρρωσταινεις. Σε περιπτωσεις που δεν μπορεις να φυγεις πρεπει να μαθεις τεχνικες επιβιωσης μεχρι να μπορεσεις .Πως δηλαδη… Διαβάστε περισσότερα »
Αν έχεις σχέσεις με την αδερφή σου, μίλα της μήπως πας να μείνεις μαζί της, η μήπως αν ενωσετε τα οικονομικά σας, μπορείτε να μείνετε μαζί. 400 το μήνα δεν είναι αρκετά, ακόμα κ δικό σου σπίτι να έχεις (χωρίς ενοίκιο εννοώ) θα είναι δύσκολα. Δες μήπως βρεις κ κάποια άλλη part time εργασία. Κ προσπάθησε να κάνεις ένα κομποδεμα να το έχεις έτοιμο πριν φύγεις. Καλή επιτυχία σου εύχομαι, κ χαίρομαι που έχεις πάρει την απόφαση να φύγεις από ένα τέτοιο περιβαλλον. Κ τύψεις να μην έχεις καθόλου κ για τίποτα! ΥΓ. Προς Ρένα: δυστυχώς ξέρω κ περιπτώσεις γένους… Διαβάστε περισσότερα »
Να φύγεις! Εγώ καταλαβαίνω πως γίνεται. Το έχω δει ακόμα και σε φίλους που δεν εξαρτώνται από γίνεις οικονομικά, έχουν τη δική τους οικογένεια και ζουν σε άλλο σπίτι. Κι όμως η μάνα εξουσιάζει, κατευθύνει κι αν θέλουν ας φέρουν αντίρρηση. Και φυσικά γονείς έχουν χωρίσει τα παιδιά τους . Αυτά μόνο στην Ελλάδα
Φωτεινή, λυπάμαι πολύ.
Έκανες ό,τι μπορούσες. Οι γονείς είναι υπόλογοι για τα παιδιά κι όχι το αντίστροφο.
Είτε μάνα, είτε πατέρας ή παιδί όλοι πρώτα είμαστε άνθρωποι κι ο εαυτός μας έρχεται πρώτος…
Φρόντισε τον εαυτό σου, φύγε από το τοξικό περιβάλλον, κάνε μια νέα αρχή.
Θα βρεις τα πατήματά σου, μη νιώθεις τύψεις, κάποιες σχέσεις είναι δυστυχώς καταδικασμένες.
Όταν απεγκλωβιστείς θα τα δεις όλα πιο ξεκάθαρα, θα αναπνεύσεις.
Καλή ανάρρωση, σιδερένια
Αχ βρε κορίτσι μου, πόσο σε καταλαβαίνω. Όλα ξεκινούν από τα 400 ευρώ… Αν μπορούσες να είσαι οικονομικά αυτόνομη όλα θα ήταν πολύ πιο εύκολα. Προσπαθείς κι εσύ να εκλογικεύσεις την κακία γιατί δεν χωρά στο μυαλό σου πως η μάνα μπορεί να είναι καταστροφή αντί για αγάπη, ατελείωτη απόρριψη αντί για αγκαλιά, πόνος και μόνο πόνος. Δεν εκλογικεύεται η κακια αφού το βασικό συστατικό της είναι το παράλογο. Της μάνας σου δεν της φταίει ο πατέρας της, τότε όλοι όσοι έχουν περάσει άσχημα, πχ φτωχοί, κακοποιημένοι, άνεργοι, όλοι οσοι ματαιώθηκαν τα όνειρα τους κλπ θα ήταν τέρατα…δεν είναι όμως.… Διαβάστε περισσότερα »
Μίλησε με την αδερφή σου. Το βασικότερο θα σε καταλάβει! Θα σε βοηθήσει και θα σε υποστηρίξει, θέλω να πιστεύω….
Προσπάθησε να βρεις δεύτερη δουλειά ακόμα και αν αυτή είναι να μοιράζεις φυλλάδια για αρχή.
Ναι έχεις ξαναγράψει σε θυμάμαι.
Να φύγεις. Αλλά δεν είναι ρεαλιστικό το σενάριο των 400 ευρώ. Βρες πρώτα άλλη μια δουλειά ή άνθρωπο να μοιραστείτε ένα χώρο.
Καλή ζωή
Αν κάθε μέρα της κάνει ψυχολογικό πόλεμο και της απαγορεύει να φύγει μια χαρά γίνεται.Αν δεν δουλεύει και δέχεται απειλές πως θα την διώξει,μια χαρά γίνεται να την ελέγχει.επισης με χρόνια ψυχική κακοποίηση, αποδυναμώνεται ο άνθρωπος και οι αντοχές του.Υπαρχουν γονείς που μπορεί κάλλιστα να σε κλειδώσουν σε υπόγειο και η αστυνομία να μην κάνει τίποτα.οι νόμοι στην Ελλάδα είναι μόνο στα χαρτιά