Ο θυμός κι η συγχώρεση: δύο διαφορετικά πράγματα.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Δεν θα μακρυγορήσω για την στήλη και πόσο μας βοηθάνε οι απόψεις που εκπροσωπεί και πρεσβεύει, γι αύτο άλλωστε είμαστε εδώ κι συμμετέχουμε.
Η ερώτηση πάναπλη θεωρώ ή πολυσύνθετη:
Συγχωρούμε όλα τα λόγια που λέγονται πάνω στον θυμό ή είναι απλά μια δικαιολογία που βάζουμε στον εαυτό μας και πιστεύουμε σε αυτήν;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Inside Out
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι δυο διαφορετικές καταστάσεις ο θυμός κι η συγχώρεση. Το ένα δεν οδηγεί αναγκαστικά στο άλλο, αλλά δεν είναι και αλληλοαποκλειόμενα, ούτε η συγχώρεση είναι σημάδι αδυναμίας -χρήζει όμως προσοχής και λογισμού πριν δοθεί.
Πάμε λοιπόν στο ερώτημα. Συγχωρούμε όλα τα λόγια που λέγονται πάνω στο θυμό ή είναι δικαιολογία; Εξαρτάται.
Υπάρχουν καταστάσεις που αποτελούν βαλβίδα αποσυμπίεσης, χωρίς άλλη βαθύτερη αιτία. Υπάρχουν και καταστάσεις που σηματοδοτούν την εξωτερική έκφραση μεγάλων και αστάθμητων παραπόνων ή αντίθετα χειριστικής και κακοποιητικής συμπεριφοράς. Είναι σημαντικό να μπορεί κάποιος να ξεχωρίσει τι από τα δύο συμβαίνει.
Το επικίνδυνο είναι όταν ο κακοποιητής υποδύεται το θύμα, τον παραπονούμενο, για να ξεδιπλώσει την κακοποίησή του: “κοίτα τι με έκανες να πω/κάνω!” Η πρόθεση είναι να πληγώσει και καλύπτεται από μια αφορμή. Τα λόγια είναι τότε προσεκτικά επιλεγμένα να πυροδοτούν ανασφάλειες, να πατούν σε ευαίσθητα σημεία, να δημιουργούν αμφιβολία κι αυτοαμφισβήτηση. Στην περίπτωση αυτή μια συγχώρεση αποθρασύνει και πρέπει να αποφεύγεται. Η απομάκρυνση είναι η ενδεδειγμένη δίοδος. Δεν μπορεί να υπάρξει θύτης δίχως θύμα, στερώντας επομένως το σάκο του μποξ τα γάντια μένουν ακηλίδωτα.
Σε ένα αυθόρμητο ξέσπασμα όπου δεν υπάρχει πρόθεση να πληγώσει κάποιος η συγχώρεση έχει ενδεχομένως θέση υπό προϋποθέσεις: να αναγνωρίσει το ολίσθημα και να επανορθώσει.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Προσωπικά πιστεύω οτι πάνω στον θυμό βγάζουμε κατα βάση κακίες που της βασίζουμε σε κάποια δόση αλήθειας αλλά τις δομούμε έτσι ώστε να πονέσουν τον άλλον όσο πιο πολύ γίνεται.
Λοιπόν, είμαι άτομο που έχει θέμα διαχείρισης θυμού και το δουλεύω πολύ καιρό. Δεν έχω κάνει κακό σε κανέναν, αλλά μέσα στα νεύρα λέω πολλά, αλλά δεν το εννοώ πάντα όλα. Καμία φορά προσπαθείς να υποστηρίξεις τον εαυτό σου πάνω στο ξέσπασμα, απλώς γιατί νιώθεις αδικημένος. Μετά τα ξανασκέφτεσαι και καταλαβαίνεις ότι άλλο εννοούσες, άλλο είπες και όλα μαζί είναι ένας αχταρμάς στο κεφάλι σου. Φυσικά δεν πρέπει να χάνουμε τον έλεγχο, γι αυτό και δουλεύω πάνω στον εαυτό μου. Δεν μας φταίνε οι υπόλοιποι αν δεν μπορούμε να διαχειριστούμε τα νεύρα μας, εκτός αν είναι τρόλ ή χειριστικοί. Ελπίζω,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με την απάντηση, και να προσθέσω, πως πάνω στο θυμό λέμε αλήθειες που σκεφτόμαστε εκείνη τη στιγμή. Δεν σημαίνει αυτό όμως πως τις έχουμε επεξεργαστεί κατάλληλα προηγουμένως ώστε αυτές να μην είναι μια παρορμητική σκέψη αλλά συνειδητή. Έχω σκεφτεί κατά καιρούς διάφορα για διάφορους ανθρώπους, στην πορεία έχω αναθεωρήσει. Αν όμως τύχαινε να βρεθώ σε σύγκρουση με κάποιον κατά τη διάρκεια αυτών των σκέψεων, μπορεί να ανέφερα κάτι που στο μέλλον να το έπαιρνα πίσω. Γι αυτό είναι πολύ σημαντικό να δουλεύουμε τον εαυτό μας και την αυτοσυγκράτηση μας ακόμη και όταν ο θυμός δεν μας το επιτρέπει.
Όχι, δεν συγχωρούμε όλα τα λόγια. Όταν τα λόγια είναι στυγνή κακοποίηση που προσπαθεί να σου τσακίσει τα φτερά και να σε υποτιμήσει ή να δείξει την πλήρη έλλειψη σεβασμού ή να καταρρακώσει την αυτοπεποίθηση σου, δεν συγχωρείται.
Γι’ αυτό άλλωστε λένε “η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει”.
πάνω στον θυμό λένε πράγματα που πιστεύουν για το ατόμο που έχουν μπροστά τους και ξέρουν οτι αυτό που λένε είναι ευαίσθητο σημείο για τον άλλον , έτσι ώστε να προκύψει σύγκρουση. Μπορεί για το ίδιο άτομο να σκέφτονται άλλα χίλια θετικά αλλά εκείνη την ώρα σημασία έχει να πληγώσουν αυτό το άτομο, οπότε θα πούνε αυτό που θα πονέσει πιο πολύ. Τώρα αν τα συγχωρούμε δεν ξέρω. Βρέθηκα πολλές φορές στην πλευρά του δέχτη, θυμάμαι πάντα τι πιστεύει το άτομο αυτό για εμένα και αν είναι κάτι που βρήκα αρνητικό για το άτομό μου προσπαθώ να το διορθώσω. Σε… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι της άποψης ότι στον θυμό πάνω λέγονται απόψεις που τις έχουμε χώσει βαθιά μέσα μας, κ οταν δεν το ελεγχουμε βγαινουν στην επιφανεια. Πχ το τι έχω ακούσει από την αδερφή μου όταν έχει νεύρα, δεν περιγράφεται. Αν την έχω συγχωρήσει? Υποθέτω αυτή είναι κ με αυτήν θα πορευθώ, δεν θα αλλάξει. Αν με έχει πονέσει? Εννοείται…
Κι όμως αυτό το “κοίτα τι με έκανες να πω/κάνω!” δεν είναι το ακριβώς αντίθετο του δίπλα της/του γίνομαι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου? Αντί για καλύτερη δεν υπάρχει και το γίνομαι η χειρότερη εκδοχη πλαί σε καποιαν/καποιον? Ωστόσο συμφωνώ όταν πλαί σε καποιον γίνεσαι η χειρότερη εκδοχή του εαυτού σου καλο ειναι να φευγεις. Προσωπικά ανέκαθεν πιστευα σε τοξική επικοινωνία σε τοξική συσχέτιση και όχι σε τοξικούς ανθρώπους. Ο θυμός είναι ένα περίεργο συναίσθημα. Περίεργο γιατί αφενός είναι απαραίτητο για την επιβίωση μας ως το τελευταίο και ύστατο καμπανάκι για να αντιδράσουμε για κάτι που μας ενοχλεί και… Διαβάστε περισσότερα »
Αν το καλοσκεφτείς, το «κοιτά τι με έκανες να πω!» είναι εντελώς χειριστικό. Δείχνει ότι καταλαβαίνεις πως έκανες κάτι λάθος, αλλά μεταθέτεις την ευθύνη αλλού. Όλοι μας θυμώνουμε, δεν ξεσπάμε όμως με τον ίδιο τρόπο.
Μήπως όμως η ευθύνη είναι όντως αλλού τουλάχιστον εν μέρει? Αν σκοτώσεις τον βιαστή σου δεν αναγκάζεσαι (εν μέρει τουλάχιστον) να γίνεις φονιάς, ενώ ποτέ σου δεν θα έκανες φόνο αν επρόκειτο για μια καθαρά δική σου δράση και όχι για μια απάντηση σε δράση άλλου ανθρώπου?
Στις δικές μου σχέσεις επειδή είναι ασύμμετρες η τελική ευθύνη βαραίνει πάντα και εξ ορισμού την πάνω θέση. Αυτό είναι σωστό γιατί η δράση της κάτω θέσης είναι πάντα ανατροφοδότηση στην δράση της πάνω.
Αλλά στην ισομετρία είναι το ίδιο θεμιτό?
Ε καλά, εσύ το πηγές πολύ μακρυά. Άλλο να κινδυνεύει η ζωή σου και άλλο να ξεσπάς άσχημα λόγω αντιλογίας. Το πρώτο δεν είναι μια κατάσταση που μπορείς να ελέγξεις, το δεύτερο όμως, εν μέρει, ναι.
Στα λέω ως άτομο με θέματα διαχείρισης θυμού: πρώτα πρέπει να καταλάβουμε ότι το πρόβλημα ξεκινάει από εμάς και το να κατηγορούμε πάντα τους άλλους είναι η εύκολη λύση.
Τώρα αν σε μια σχέση δέχεσαι λεκτική βία, τότε είναι κακοποιητική.
Ακριβώς..χρησιμοποίησα όπλα…ως εάν να ήταν εχθρός. Μα δεν ήταν. Η σχέση μας δεν είναι εχθρός. Ποτέ και εξ ορισμού. Επειδή σύρθηκα σε μια πρόκληση. Άρα ήμουν με χαμένο έλεγχο. . Τρια σημαντικά λάθη. Δικό της να με ωθήσει με πρόκληση σε χάσιμο ελέγχου. πληρης ανωριμότητα. Στο σήμερα τέτοιες καταστάσεις τις διασκεδάζω αφάνταστα. Είναι και ο λόγος που μπλέκω και σε σκηνικά με μικρότερες. έχουν πλάκα. Δικό μου να ενδώσω στην πρόκληση και να χάσω τον έλεγχο. πλήρης ανωριμότητα. Η λάθος άποψη περί της σχέσης. ότι είμαστε μονάδες με ευθύνη να προστατέψουμε τον εαυτό μας τα όρια μας τον εγωισμό μας… Διαβάστε περισσότερα »
δεν συγχωρώ κανέναν αν δεν μου το ζητήσει.
στο εσωτερικό μου σύμπαν δεν υπάρχει καμμία διαδικασία που απαιτεί να συγχωρήσω για να προχωρήσω.
όταν όμως μου ζητηθεί συγχωρώ πάντα.
είναι και αυτό όπως όλα θέμα εξουσίας και συναλλαγής
ΥΓ βοηθάει βέβαια το ότι δεν θυμώνω ποτε
Φίλη εξαρτάται την περίπτωση. Όχι δεν λέμε πάντα αλήθειες στον θυμό. Μπορεί μέσω του θυμού να αποκαλυφθεί ο πραγματικός χαρακτήρας του άλλου. Μπορεί να ειπωθεί κάποιο παράπονο που πριν δεν τολμούσε. Είναι πολλά τα ενδεχόμενα. Είμαι άτομο οξύθυμο. Στα νεύρα μου λέω πολλά σε κάποιες περιπτώσεις είναι για να πληγωσω κάποιον, σε κάποιες επειδή νοιάζομαι και δεν ακούει αλλιώς. Δεν εννοώ πάντα αυτά που λέω. Μου έτυχε περίπτωση που νευριασα και στολισα άνθρωπο που δεν ξεστόμιζε την αλήθεια. Ε όταν με είδε έτσι, μετά από μέρες αποκάλυψε την αλήθεια. Μου έτυχε περίπτωση που με αδικησαν. Στα νεύρα κατάλαβαν ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Είμαι από τους ανθρώπους που όταν θυμώσουν, δεν τους παίρνεις λέξη. Κουβέντα όμως. Και είμαι οξύθυμη. Ζητάω πάντα χρόνο και χώρο να ηρεμήσω, να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου, ώστε να καταφέρω να μπω σε διάλογο με σκοπό την επίλυση του όποιου προβλήματος. Θεωρώ πως, όπως δεν μπορείς να ξε-δείς κάτι, έτσι δεν μπορείς να ξε-ακούσεις και κάτι. Και με μια συγγνώμη ούτε ξεχνιούνται, ούτε ξεπερνιούνται, ούτε λύνονται όλα. Πολλές φορές δεν έχει τόση σημασία τι λες, αλλά πώς το λες. Μπορείς να θυμώσεις, να τσακωθείς, να ανεβάσεις τόνους χωρίς απαραίτητα να κάνεις κουρέλι τον άλλον. Δύσκολα θα με δικαιολογούσα, οπότε… Διαβάστε περισσότερα »