Η Ρένα απαντά: Λειτουργεί συναισθηματικά στον αυτόματο

Δε φεύγω γιατί φοβάμαι μη μείνω μόνη μου ενώ θέλω πάρα πολύ να κάνω οικογένεια…όχι μόνο παιδί, καθώς μεγάλωσα σε μία οικογένεια με πολλή αγάπη.

__________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλημέρα σας,
έχω μια σχέση δύο ετών…εγώ είμαι 31 κι εκείνος 28… τα έδωσα όλα όμως έχασα πρόσφατα τον μπαμπά μου κι εκείνος δε με στήριξε όπως ήθελα και είχα επικοινωνήσει…επίσης αμέσως μετά την απώλεια του μπαμπά μου διαγνώσθηκε με καρκίνο και η μητέρα μου … Ωστόσο έκλαιγα μια μέρα κι εκείνος επειδή είχε νεύρα για άλλο λόγο δε θεώρησε απαραίτητο να μου σταθεί.

Κάνω ψυχοθεραπεία συστηματικά τα τελευταία 3 χρόνια.. Η ψυχολόγος μου υποστηρίζει πως δεν πρόκειται να αλλάξει κι εγώ μέσα μου το ίδιο πιστεύω , ωστόσο δε φεύγω γιατί φοβάμαι μη μείνω μόνη μου ενώ θέλω πάρα πολύ να κάνω οικογένεια…όχι μόνο παιδί, καθώς μεγάλωσα σε μία οικογένεια με πολλή αγάπη. Εκείνος έχει χάσει τη μητέρα του στα 11 και ο πατέρας ήταν διακοσμητικός, οπότε από τα 15 μεγαλώνει στον αυτόματο μόνος του. Του σύστησα να κάνει ψυχοθεραπεία ..ξεκίνησε αλλά το παράτησε κι αυτό μόλις ζορίστηκε. δεν ξέρω τι να κάνω …

ΑΠΟ ΤΗΝ – Παναγιώτα

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Καλή σου μέρα κι εσένα Παναγιώτα. Συλλυπητήρια για το μπαμπά σου και καλή δύναμη για ανάρρωση στη μαμά σου και σε σένα. Σας εύχομαι τα καλύτερα από καρδιάς.

Εδώ έχουμε το διπλό χαρακτηριστικό πολλών επιστολών. Αρχικώς το παράπονο «δεν με αγαπούν με τον τρόπο που θέλω να με αγαπούν» και κατόπιν το αιώνιο ερώτημα: «πώς να κάνω το άλλο άτομο να ενεργεί με τον τρόπο που θέλω να ενεργεί;»

Δυστυχώς για όλες κι όλους αυτά είναι αιτήματα χωρίς σαφή ή πρακτική λύση. Επειδή δεν υπάρχει αφενός τρόπος να αλλάξουμε τους άλλους, αν δεν είναι οι ίδιοι αποφασισμένοι να αλλάξουν με δικό τους κίνητρο, κι αφετέρου επειδή και να αλλάξουν δεν σημαίνει ότι θα γίνει με τρόπο που θα βολέψει στις δικές μας ανάγκες κι επιθυμίες. Μπορεί να αλλάξει με τρόπο που να συνειδητοποιήσει ότι δεν θέλει πλέον τον συσχετισμό μαζί μας, ας πούμε.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση η διαφοροποίηση στον τρόπο που αντιλαμβάνεστε τα πράγματα ανάγεται στη δική του παιδική ηλικία. Προφανώς είναι κάτι που δεν μπορεί να αλλάξει, αποτελεί παρελθόν, έχει γίνει κι έχει γράψει μέσα του. Μόνο η διαχείριση, η ανάλυση κι η προσαρμογή μπορεί να αλλάξει κι αυτό θα πρέπει να προέρθει οργανικά από το ίδιο το άτομο. Αν όμως το ίδιο το άτομο είτε δεν διακρίνει πρόβλημα (η συναισθηματική αποστασιοποίηση μπορεί τον ίδιο να μην τον δυσκολεύει, αντίθετα να τον βολεύει), είτε είναι πολύ επώδυνο για να το επεξεργαστεί ακριβώς επειδή είναι εκτός ελέγχου, τότε είναι αναμενόμενο να λειτουργήσει όπως έκανε ο σύντροφός σου.

Μην ξεχνάμε ότι το φάσμα της απώλειας και της ασθένειας τρομάζει τον περισσότερο κόσμο. Η αντίδραση στο φόβο συχνά είναι η φυγή, η απομάκρυνση. Οι καρκινοπαθείς, ιδιαίτερα γυναίκες καρικινοπαθείς, διηγούνται ότι όταν αρρώστησαν τους εγκατέλειψαν οι κοντινοί τους.

Όταν η απομάκρυνση δεν γίνεται κυριολεκτικά, τότε γίνεται συμβολικά. Όπως εδώ.

Εφόσον κάνεις ψυχοθεραπεία, γνωρίζεις ότι η ίδια πρέπει μέσα σου να ζυγιάσεις πόσο μπορείς να συμβιβαστείς με την πραγματικότητα και πόσο δεν μπορείς. Η στενή συντροφική σχέση θα φέρει νομοτελειακά στο μέλλον και δυσκολίες και προβλήματα, επειδή έτσι είναι η ζωή, δεν είναι στρωμένη με αχαχούχα και γλυκά χειροπιασίματα προς το ηλιοβασίλεμα. Εκείνος θα αντιδρά πάντοτε άραγε με συναισθηματική απεμπλοκή; Εσύ θα μπορείς τότε να το αντιμετωπίσεις αυτό ή θα νιώθεις κενή και ξεκρέμαστη όπως τώρα; Εσύ μόνον το ξέρεις αυτό, αν και από την επιστολή νομίζω φαίνεται περίπου πώς το βλέπεις ήδη.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News