Η Ρένα απαντά: Λέει όλα μας τα προσωπικά στους κολλητούς του!

Τα προσωπικά λέγονται προσωπικά για κάποιο λόγο!

______________

Η ιστορία της Δανάης Κ. όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα! Η ερώτησή μου έχει να κάνει με τη στενή φιλία και τους κολλητούς φίλους στην ενήλικη ζωή.
Το αγόρι μου είναι 27 χρονών (εγώ 26) και έχει μερικούς πολύ κοντινούς και οικείους φίλους (3-4). Παίζουν μαζί ηλεκτρονικά πολλές ώρες, κουβεντιάζουν με τις ώρες, κάνουν μπαλκονάδες και μιλάνε για πολύ προσωπικά θέματα, ξέρει ο ένας τα πάντα για τον άλλον.

Εγώ χαίρομαι για αυτό. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για πολλούς να έχουν και να διατηρούν φιλίες που ξεπερνούν τα τυπικά. Εκτιμώ το γεγονός ότι, μέσα από αυτή τη φιλία το αγόρι μου έχει μάθει να εκφράζεται, να ανοίγεται, να δείχνει κατανόηση στα αισθήματα των άλλων, να είναι ειλικρινής με τον εαυτό του και με εμένα (άλλωστε, επειδή είναι ειλικρινής ξέρω εγώ για τις φιλίες του), να ψάχνεται. Το εκτιμώ και του το λέω συχνά.

Έχω όμως και κάποιες επιφυλάξεις, που (πιστεύω/ελπίζω πραγματικά ότι) δεν οφείλονται σε ζήλια ή αίσθημα μειονεξίας εκ μέρους μου:

Το πολύ κολλητηλίκι βλέπω ότι φέρνει -αναγκαστικά;- το πολύ κουτσομπολιό, όχι μόνο για χάρη μιας “φιλικής ψυχανάλυσης”. Όσο περνάει ο καιρός, συνειδητοποιώ ότι οι φίλοι αυτοί ξέρουν πολλά προσωπικά για τη σχέση μου, εφόσον μιλάνε με το αγόρι μου. Ξέρουν πολλά για τη σεξουαλική μας ζωή, τις συζητήσεις μας, τα προβλήματά μας, τα οικογενειακά μας… Και αυτό με κάνει να νιώθω άβολα. Με κάνει να νιώθω σαν να είμαι στο σχολείο ξανά. Ξέρω ότι, αφού το αγόρι μου εμπιστεύεται αυτά τα άτομα, δεν θα μιλήσουν π.χ. για εμάς σε τρίτους. Αλλά και πάλι, δεν μου αρέσει τόσο η τόσο κολλητή παρέα.

Παρατηρώ επίσης, στα 2 χρόνια της σχέσης μου, ότι, όσο και αν αυτοί οι φίλοι δεν θα το παραδέχονταν, επηρεάζουν αρκετά ο ένας τις επιλογές του άλλου. Όταν π.χ. αυτός που έχει την πιο ισχυρή προσωπικότητα αποφασίσει κάτι, και οι άλλοι πιο εύκολα θα ακολουθήσουν. Ή όταν π.χ. αποφασίσουμε κάτι εγώ και το αγόρι μου, υποσυνείδητα το αγόρι μου θα περιμένει και την επιβράβευση/ υποστήριξη των φίλων του για να το κάνει. Εγώ νομίζω έχω ξεπεράσει αυτή τη φάση από όταν ήμουν λύκειο.

Σκέφτηκα μήπως με ενοχλεί επειδή στερεοτυπικά οι γυναίκες έχουν την πρωτιά στη πολύωρα τηλεφωνήματα και στο «Πού να στα λέω, φιλενάδα». Μήπως με ξενίζει επειδή ένας άντρας έχει κολλητούς; Αλλά δεν νομίζω, γιατί με προβληματίζει εξίσου το κολλητιλίκι και μεταξύ των γυναικών.

Δεν το επικροτώ προσωπικά, το να ανοίγεσαι στους φίλους σου 100%, να μιλάς καθημερινά για ΟΛΑ και να εμπλέκεσαι τόσο στη ζωή τους και στην ελευθερία τους, σε βαθμό που γίνεται καθημερινή ρουτίνα, απαρίθμηση όλων όσων γίνονται στη ζωή σου χωρίς ιδιαίτερο λόγο και χωρίς να υπάρχει κάθε φορά ιδιαίτερη ανάγκη. Νομίζω στα θετικά της ενήλικης ζωής είναι η ελευθερία του να μην είσαι υπόλογος για τις πράξεις σου σε 5-6 φιλενάδες. Στο σχολείο νιώθεις την πίεση να κάνεις τέτοιου είδους φιλίες. Είμαι τυχερή που και εγώ έχω πολύ δυνατές φιλίες. Θεωρώ σημαντικό να στηρίζεις και να στηρίζεσαι, να ανοίγεσαι και να ακούς, αλλά δεν θεωρώ απαραίτητο οι φίλες μου να ξέρουν τις άπειρες λεπτομέρειες για τη ζωή μου, ούτε να έχουμε τρελή οικειότητα, λες και είμαστε αδέλφια ή ζευγάρι.

Ποια είναι λοιπόν η γνώμη σου για τους πολύ κολλητούς φίλους στην ενήλικη ζωή; Εννοώ, για τους πολύ πολύ στενούς φίλους που ξέρουν τα πάντα για σένα, λες και είμαστε στο δημοτικό. Είναι ευλογία ή υπερβολή;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δανάη Κ.

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Μικρή σημασία έχει ποιά είναι η δική μου γνώμη καθώς εσύ έχεις ήδη βγάλει συμπέρασμα και σε ενοχλεί αυτό το διαμοίρασμα προσωπικών λεπτομερειών. Κι επειδή σε ενοχλεί κι είσαι ταυτόχρονα γυναίκα, προσπαθείς να το εξηγήσεις, να το αναλύσεις, να το αιτιολογήσεις με μεγάλη σπουδή, λες και δίνεις εξετάσεις σε μας (αυτό που αναφέρεις μέσα στην επιστολή). [sarcasm] Μήπως είσαι υπερβολική; [/sarcasm] Κοινώς βάζεις έναν εξορθολογισμό στο συναίσθημά σου, αντί να σκεφτείς ότι στις προσωπικές μας σχέσεις το συναίσθημά μας οφείλει να γίνεται σεβαστό καθώς δεν ξεκινάμε κάποιο business project όπου υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές αλλά συνάπτουμε σύμβαση δύο μερών που ισόποσα αντλούν ικανοποίηση. Καταλαβαίνεις πού το πάω. Καθόλου υπερβολική!

Η ιδιωτικότητά σας παραβιάζεται στον βωμό του διαμοιρασμού πληροφοριών σε θέματα πολύ προσωπικά. Τα οποία λέγονται προσωπικά για κάποιον λόγο.

Ας πούμε, καλή η σεξουαλική συζήτηση, αλλά, όταν η πληροφορία περιλαμβάνει έναν άλλον άνθρωπο, απαιτείται η συναίνεση αυτού του άλλου ανθρώπου! Σε έχει ποτέ ρωτήσει, έχει πάρει την άδειά σου; Όχι, αλλιώς θα μας το ανέφερες. Νομίζω λοιπόν δικαίως ενοχλείσαι, είναι παραβίαση ορίων. Αν διάβαζες σε μια φυλλάδα προσωπικές λεπτομέρεις για την ιδιωτική ζωή ενός διάσημου, δεν θα ένιωθες άσχημα από μέσα σου σαν να κοιτάς από κλειδαρότρυπα κάτι που κανονικά δεν επιτρέπεται; Ε αυτό γίνεται, σε ακόμη χειρότερο βαθμό, επειδή σε γνωρίζουν και τους γνωρίζεις.

Δεν θα πω αυτό το κοινότυπο “οι γυναίκες τα συζητάνε όλα με ανατριαχιαστικές λεπτομέρειες”. Επειδή ούτε όλες το κάνουν για συντρόφους που όντως υπολογίζουν και σέβονται (η εμπειρία μου αλλά κι οι επιστολές εδώ δείχνουν ότι καλύπτουν πολύ περισσότερο τους συντρόφους απ’ ότι τους ξεμπροστιάζουν),  ούτε προβαίνουν σε τόσες πια αποκαλύψεις όταν δεν υπάρχει πραγματικά σοβαρό ζήτημα όπου η φιλική συμβουλή θα διαφώτιζε με ζεστή πληροφορία. Πολλά από τα σεξουαλικά ζητήματα των γυναικών παίζονται κυριολεκτικά πάνω στο σώμα τους και την υγεία τους, επομένως υπάρχει ένα λίγο μεγαλύτερο περιθώριο να συζητηθούν με κολλητές.

Τα οικογενειακά σας επίσης εμπίπτουν στον τομέα όπου η εμπιστοσύνη που δείχνεις στον σύντροφό σου σπάει με την διάδοση άχρηστης πληροφορίας. Γιατί τι ενδιαφέρουν και σε τι αφορούν τους φίλους του τι κάνουν οι δικοί σου γονείς, τα τυχόν αδέρφια, ξαδέρφια και λοιποί συγγενείς; Πού επηρεάζει το σύντροφό σου και πώς θα βοηθούσαν οι κολλητοί του; Είναι και πάλι παραβίαση ορίων.

Με το να κουκουλώνεις αυτή τη δυσαρέσκεια και να προσπαθείς να την μεγενθύνεις με εφαρμοφή σε όλους τους ενήλικες το μόνο που κατορθώνεις είναι κάποια στιγμή να ξεσπάσεις έντονα και να τσακωθείτε άσχημα.

Επιπλέον προκύπτει από την επιστολή ότι νιώθεις κρινόμενη και ότι μπορεί να επηρεάσουν τον φίλο σου εναντίον σου. Αυτή η ανασφάλεια είναι πολύ κοινή, δεν είσαι μόνη, οπότε μην νιώθεις ότι διαφέρεις και σου συμβαίνει κάτι μοναδικό. Οι προϋπάρχουσες φιλίες έρχονται να γίνουν “ανάχωμα” μπροστά στους συντρόφους πολλές φορές, αλλά κι η ποπ κουλτούρα τείνει να αποδίδει στην αντρική φιλία μια περίκλειστη ιδιότητα όπου νιώθεις εισβολέας. Στερεότυπα και κλισέ μπλέκουν το ένα μέσα στο άλλο και γίνεται ένα ανακάτεμα όπου δεν ξέρεις πώς να νιώσεις τελικά.

Εγώ θα σου έλεγα να βάλεις όριο στο σύντροφο ποιά πράγματα μπορεί να συζητά και ποιά όχι που σε αφορούν με τους φίλους. Και κάνε το σταθερά κι αποφασιστικά, σαν να ήσουν άντρας (δηλαδή όχι εξηγήσεις, κοφτή τοποθέτηση). Και η πορεία θα δείξει αν θα ανησυχείς έλλογα μακροπρόθεσμα ή όχι. Εφόσον σεβαστεί κι αυτοπεριοριστεί, θα είναι καλό δείγμα για τη σχέση. Και τότε μην φοβηθείς ούτε τις κρίσεις των κολλητών. Θα έχετε χτίσει κάτι αρκετά στέρεο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News