Πρόσφατα είδα για πρώτη φορά μετά από προτροπή μίας φίλης μου την παλιά ταινία “Όσα παίρνει ο άνεμος”.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλημέρα Ρένα και καλημέρα σε όλ@!
Πρόσφατα είδα για πρώτη φορά μετά από προτροπή μίας φίλης μου την παλιά ταινία “Όσα παίρνει ο άνεμος”. Μολονότι βρήκα τις ερμηνείες εξαιρετικές, ειδικά της Βίβιαν Λι, με προβλημάτισε πολύ ο τρόπος που αναδείκνυε κάποια θέματα, όπως η δουλεία και ο ρατσισμός (κάποιοι στο ίντερνετ υποστηρίζουν ότι το ομότιτλο βιβλίο γράφτηκε για να γίνει το αντίπαλον δέος στο ξεκάθαρα αντιρατσιστικό μυθιστόρημα “Η καλύβα του μπαρμπά Θωμά”), αλλά και ο βιασμός και η ενδοοικογεινειακή βία. Υπάρχουν αρκετές σκηνές που ο Rhett παρενοχλεί την ηρωίδα λόγω του έρωτά της με τον Ashley, κι εκείνη όχι μόνο δεν αντιδρά, αλλά σε κάποιες στιγμές το χαίρεται κιόλας (δείτε την αντίδρασή της το επόμενο πρωί μετά τον βιασμό της).. Γενικώς, με ενοχλεί πάρα πολύ το γεγονός ότι ένας ξεκάθαρα κακοποιητικός και εμμονικός σύζυγος παρουσιάζεται ως ο “σωστός” άντρας για την ηρωίδα, που την αγαπάει πραγματικά και εκείνη πρέπει τελικά να μετατοπίσει το ενδιαφέρον της σε αυτόν και να τον κυνηγήσει.
Πιστεύετε ότι κατάλαβα κάτι λάθος? Απλώς αρκετές σκηνές της ταινίες μου “κλότσησαν” πολύ άσχημα και με εκνεύρισαν αρκετά.Νομίζω ότι η ταινία αυτή, όπως και άλλες παρόμοιες, παρά την τεράστια επιτυχία που γνώρισαν και εξακολουθούν να γνωρίζουν, περνούν τελείως λάθος μηνύματα. Πιστεύετε οι ταινίες αυτές έχουν κάποια αξία ακόμα και σήμερα, μετά την αποδόμηση τέτοιων στερεοτύπων, ή πρέπει οριστικά πλέον να τις κλείσουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας? Το ξέρω ότι το θέμα φαίνεται μάλλον λίγο χαζό, απλά με προβληματίζει έντονα εδώ και κάποιες μέρες και θα ήθελα πολύ να διαβάσω τις απόψεις σας! Ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Gone with the wind
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νομίζω ότι ερμηνεύεις το μυθιστόρημα (την ταινία, εν προκειμένω) στενά, από μια εντελώς σύγχρονη αλλά και στιγματοποιημένη οπτική. Το Όσα Παίρνει ο Άνεμος είναι ένα προϊόν της εποχής του, νοσταλγεί μια εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί (Περίπου όπως εμείς που ζούσαμε στις πλάτες άλλων προ κρίσης. Αν ισχύει αυτό που λέει η εφορία ότι ξεζουμίζεται το 30% στη δουλειά για να πληρώνει φόρους για τους υπόλοιπους που «βολεύονται» με ρουσφέτια ακόμη συμβαίνει.) Η Σκάρλετ περνάει μια τεράστια μεταμόρφωση. Από ανώριμο και κακομαθημένο κοριτσάκι που τα περιμένει όλα ουρανοκατέβατα γίνεται μια γυναίκα που βασίζεται μόνο στον εαυτό της. Αυτό είναι τελικά ένα ενδυναμωτικό μήνυμα, μάλιστα στο τέλος δεν βασίζεται καν στον άντρα-σωτήρα, βασίζεται στην δική της εσωτερική δύναμη: αφού κατάφερε τόσα μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες, αυτές του Αμερικάνικου Εμφυλίου, τίποτα δεν την σταματά.
Επειδή το μυθιστόρημα αναπολεί, νοσταλγεί την εποχή που πέρασε ανεπιστρεπτί, η οποία είχε πολλά κακά, με μεγαλύτερο την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, φυσικό επόμενο είναι να λειαίνει υπερβολικά την δουλεία και τις συνθήκες της. Οι δούλοι παρουσιάζονται καλοδιάθετοι (πλην της Πρίτσετ), αγαπητικοί με τα αφεντικά τους, φροντιστικοί, σχεδόν σα να μην θέλουν να απαλλαγούν από τα δεσμά τους! Αυτό είναι βέβαια μια παρανόηση της πραγματικότητας. Και για την πολιτική σύσταση των ΗΠΑ έχει αρκετά μεγάλη σημασία (όπως τραγική πολιτική σημασία έχει η Γέννηση ενός έθνους του Γκρίφιθ του 1915 με την ΚΚΚ…). Για τον Έλληνα θεατή ίσως όχι και τόσο, μιας και δεν είχαμε δούλους μαύρους συνανθρώπους μας. Το βλέπουμε λιγότερο φορτισμένα, πιο ανθρωπιστικά.
Έχουμε όμως να κάνουμε με τέχνη, όχι ντοκυμαντέρ ή ιστορική μονογραφία. Η τέχνη δεν είναι υποχρεωμένη να μας κάνει να ταυτιστούμε ή να συμφωνήσουμε με το μήνυμα. Το να κανσελλάρουμε οτιδήποτε επειδή διαφωνούμε σημαίνει να διαγράψουμε μεγάλο μέρος τέχνης που είχε λόγο που υπήρξε και που απέφερε μεγάλο κέρδος στον ανθρώπινο προβληματισμό και την περιγραφή της Ανθρώπινης Κατάστασης. Για παράδειγμα, το πολιτιστικό ίδρυμα Shakespeare Birthplace Trust (SBT) αποφάσισε να «αποαποικιοποιήσει» τη μεγάλη σαιξπηρική συλλογή του, στην οποία περιλαμβάνονται και τα σαιξπηρικά έργα. Στο ζύγι μπαίνει η «οικουμενικότητα» των σαιξπηρικών έργων, καθώς και η ποιητική ιδιοφυία του δημιουργού τους. Συμφωνείτε; Διαφωνείτε; Φαίνεται πως ο ποιητής έχει ακραία πολιτικοποιηθεί τα τελευταία λίγα έτη.
Το ζήτημα δεν είναι καινούγιο, σχετίζεται με την πολιτική ορθότητα. Η πολιτική ορθότητα ξεκίνησε με καλή πρόθεση, να μην φέρνουμε σε δύσκολη θέση τους ανθρώπους, κι ιδιαίτερα μειονότητες και άτομα με διαφορετικότητα. Ως εδώ καλά. Από κει και πέρα όμως ξεχείλωσε για να επιβληθεί στις ΗΠΑ κυρίως μια απάλειψη οποιασδήποτε απόχρωσης δεν ικανοποιεί μια συγκεκριμένη ακτιβιστική μερίδα που ενεργοποιείται πολιτικά για την πάταξη του παρελθόντος. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτό γίνεται κανσελάρροντας και κάνοντας σαν ουδέποτε να υπήρξαν ορισμένα πράγματα κι άνθρωποι. Θυμίζει το ρωμαϊκό damnatio memoriae. Ή τον Στάλιν που απάλειφε τους πολιτικούς τους εχθρούς ακόμα κι από τις φωτογραφίες του παρελθόντος: ως να μην υπήρξαν ποτέ.
Άραγε όμως καταργώντας το Όταν Σκοτώνουν τα Κοτσύφια, ένα συγκλονιστικό και αντιρατσιστικό έργο που υπήρξε επί δεκαετίες μέρος της σχολικής ύλης των αμερικάνικων γυμνασίων, επειδή περιέχει τη λέξη nigg3r είναι πράξη ωφέλιμη στους νέους τελικά; (Aντίθετα η κατηγορία βιασμού είναι πιο προβληματικό σημείο γιατί είναι πιο γκρίζα ζώνη για απόδειξη) Ή μήπως η απάλειψη ορισμένων ρατσιστικών περιγραφών στα μυθιστορήματα της Άγκαθα Κρίστι (ορισμένα αφορούν Έλληνες, τους οποίους παρουσιάζει ως γοητευτικά πανούργους παλιανθρώπους) επιτυγχάνει κάτι περισσότερο από το να μειώνει την αισθητική πρόσληψη της χαρακτηριολογίας της; Οι ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου πρέπει να παίρνονται τοις μετρητοίς άραγε και να σπάμε κανάτια στα μπαλκόνια πάνω στους περαστικούς για να βρούμε άντρες; Εξηγούμε ότι αυτά γίνονταν παλιά, ήταν προβληματικά για Χ λόγο και δεν γίνονται πια. Βέβαια αυτό επιτάσσει να υπάρχει μια ουσιαστική ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Να υπάρχει παιδεία, κριτήριο, ευαισθητοποίηση ήδη από πιο πριν.
Η πιο εύκολη και ουσιαστική κίνηση είναι να υπάρχει τέλος πάντων μια σύντομη προειδοποίηση, όπως υπάρχει στα έργα για βία, σεξ ή ναρκωτικά, ώστε να ξέρει ο θεατής ότι θα έρθει αντιμέτωπος με τις συγκεκριμένες συνθήκες και να προηγηθεί μια κουβέντα. Με το Όσα Παίρνει ο Άνεμος έγινε κάτι ανάλογο, για όσους προσβάλλονται από τη θεματολογία (και δεν έχουν κι άδικο) κι από κει και πέρα γίνεται μια πληροφορημένη επιλογή. Ακόμα κι Ο Αγών Μου του Αδόλφου δεν είναι κατηργημένο, υπάρχει στις γερμανικές βιβλιοθήκες όπως κι αλλού, αλλά καταγράφονται πολύ σχολαστικά οι άνθρωποι που το δανείζονται προς ανάγνωση…
Πέραν τούτου δεν επιλέγουμε μόνο εμείς τα βιβλία και τις ταινίες, μας επιλέγουν κι αυτά. Αυτό που είναι διδακτικό και ωφέλιμο είναι να παρέχουμε στους εαυτούς μας πληθώρα έργων τέχνης από διάφορες συνιστώσες: και μαύρες και λευκές, και φεμινιστικές και αντιδραστικές, και με θετικά μηνύματα και με αρνητικά. Έτσι διαμορφώνουμε σφαιρική αντίληψη των θεμάτων και προβληματιζόμαστε ουσιαστικά κι εις βάθος. Θα μου πεις, ποιός μέσος άνθρωπος κι όχι μελετητής φιλόλογος έχει τον άπλετο χρόνο να διαβάζει τα πάντα; Δεκτό.
Το πλαίσιο των συγγραφέων και καλλιτεχνών είναι αυτό της εποχής τους, πολλές φορές τραβηγμένο από τα μαλλιά για να στηλιτεύσει κάτι. Επομένως η κατάργηση δεν αναιρεί τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ενδοοικογενειακή βία, όσο και το αν καταργήσουμε Τα Σταφύλια της Οργής, το Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ, την Καρδιά του Σκότους ή την Λολίτα δεν καταργούν αντίστοιχα την Μεγάλη Κρίση του ’30, τις μεθόδους των αυταρχικών καθεστώτων, την αποικιοκρατία ή την παιδοφιλία. Τα πράγματα αυτά υπήρχαν και υπάρχουν. Κλείνοντας τα μάτια δεν πετυχαίνουμε την εξάλειψή τους. Γινόμαστε αντίθετα άτομα χωρίς γνώση και μνήμη, ευάλωτα στην επανάληψη. Κι αυτό, όπως μας δίδαξε η Shoah, είναι πολύ επικίνδυνο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μου αρέσει η απάντηση σου Ρένα. Με μια μικρή επισήμανση το βιβλίο ο Αγών μου πωλείται στα βιβλιοπωλεία και από όσα είναι εις γνώση μου κανείς δε σε καταγράφει σε λίστα επειδή το αγόρασες. Γιατί πρέπει να σε καταγράφουν δηλαδή; Αποκλείεται να θέλεις να διαβάσεις από πρώτο χέρι τις απόψεις ενός ατόμου που αιματοκύλησε την ανθρωπότητα; Πρέπει να πάρεις την πληροφορία δεύτερο χέρι από κάποιον ειδήμονα κηδεμόνα της σκέψης, που θα σου κοπανάει το χέρι κάθε φορά που σε πιάνει να περιπλανιέσαι σε “απαγορευμένα μονοπάτια”; Εκεί θα καταντήσουμε; Εγώ το έχω διαβάσει και δε μεταμορφώθηκα σε μαυρόψυχο καλικάντζαρο που πίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώντας στο 100% των παρατηρήσεών σας, επιτρέψτε μου απλώς μία επισήμανση.
Αν και ο “Αγών μου” δεν είναι λογοτεχνικό έργο, νομίζω ότι ισχύει αυτό που λέτε, η λογοκρισία δεν πρέπει να είναι αποδεκτή, πόσο μάλλον η καταγραφή και ο έλεγχος όσων επιλέγουν να τον διαβάσουν.
Και, αν είναι έτσι, η παράμετρος του γιατί κάποιος επιλέγει να τον διαβάσει πρέπει να είναι εκτός εξίσωσης (της διοικητικής αντιμετώπισης, στο προσωπικό επίπεδο όλοι έχουμε άποψη και θέση).
Στη Γερμανία “ο Αγώνας μου” επέστρεψε στα βιβλιοπωλεία μόλις το 2016, σε μια συγκεκριμένη έκδοση (αν δεν λανθάνομαι) και ναι, με αυστηρή επιτήρηση ειδικά σε ό,τι αφορά τους νέους και έφηβους αναγνώστες.
Γενικά στη Γερμανία τα σχολεία φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με το ναζιστικό παρελθόν και τις ευθύνες που φέρουν ως λαός “για να μην επαναληφθεί”. Το “ποτέ ξανά” δεν είναι ένα επιφανειακό σλόγκαν αλλά το αποτέλεσμα της αντιμετώπισης της συλλογικής ευθύνης. Φυσικά είμαστε στο 2025 και η εναλλακτική γισ την Γερμανία έχει πάρει επικίνδυνα τα πάνω της.
Ου πες μας κι άλλα. Τόσο καιρό ‘χτυπιέμαι’ να μάθω για το πώς βλέπουν οι Γερμανοί το τότε αιματοκυλισμα της ανθρωπότητας εξαιτίας της επιλογής τους. Έλεγαν ότι δεν ήξεραν κατόπιν εορτής. Αλλά πολύ αμφιβάλλω. Πήγα στο Άουσβιτς πριν λίγο καιρό και ήταν απερίγραπτο αυτό που είδα. Σε αρρωστημένα επίπεδα έφτασε η ανθρωπότητα. Ευχαριστώ για το σχόλιο. Έμαθα κάτι που δεν ήξερα. Βέβαια 9 χρόνια μετά είναι πολύ σύντομα. Το σπυρί πάντα εκεί ήταν πιστεύω.
Προσωπικά δεν το έχω διαβάσει αλλά η γιαγιά μου που έζησε κατοχή και έχει διαβάσει και το “ο Αγών μου” έλεγε δυο πράγματα:
1) Ότι της φαινόταν αδιανόητο να είχε διαβάσει κάποιος αυτό το βιβλίο χωρίς να καταλάβει πόσο επικίνδυνος ήταν ο συγγραφέας.
2) Ότι αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσουν όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο. Αλλιώς η ιστορία δεν θα αργήσει να επαναληφθεί.
υ.γ. Το συζήταγα τώρα με τον σύντροφό μου, ο οποίος όσο ζούσε η μητέρα του, είχαν πάγκο και πουλούσαν βιβλία και μου είπε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν από αυτά που “έφευγαν” περισσότερο.
Δεν είναι λάθος μηνύματα. Είναι ένας τρόπος να δούμε το παρελθόν, να μπορέσουμε να κατανοήσουμε και να αναλογιστούμε μια άλλη εποχή. Κρύβοντας και διαγράφοντας τα δυσάρεστα του παρελθόντος το μόνο που καταφέρνουμε είναι να δημιουργούμε έδαφος για επανάληψη τους. Και φυσικά οτιδήποτε απαγορεύεται αποκτά μια αντισυστημική γοητεία η οποία οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια. Για να πάμε μπροστά χρειαζομαστε κριτική σκέψη, με “διορθωμένα” έργα και cancel σε ταινίες δε γίνεται δουλίτσα.
πέρα από το άνωθεν της επιβολής της πολιτικής ορθότητας το οποίο εννοείται κινητοποιεί πολύ περισσότερο στην κατεύθυνση της αντίστασης σε αυτή παρά της συμμόρφωσης. το κανσελάρισμα, η απάλειψη, αυτό το σαν να μην υπήρξε ποτέ, είναι όντως προβληματικό ακόμα και για τους στόχους που θέτει η ίδια η πολιτική ορθότητα (αν αυτοί υποθεσουμε ότι υπερβαίνουν μια από τα πάνω επιβολή). τέχνη και κοινωνία (+ιστορικο-πολιτσιμικό πλαίσιο) πάνε χέρι χέρι. η τέχνη απηχεί την κοινωνία και τροφοδοτείται από τις πολιτισμικές παραστασεις που αυτή παράγει στα εκάστοτε ιστορικά πλαίσια. αφαιρώντας το καλλιτεχνικό αποτύπωμα που άφησαν οι εκάστοτε οι κοινωνίες, πέρα από επιφανειακό, είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ τώρα τι φάση είσαι; 😂 Ή έχεις καταπιεί τον Γκανταλφ ή είσαι bot της Verso books 🤔
καπου σε χανω μις. παντού ίσως. καταρχήν ποιος ή τι είναι το γκανταλφ;
(επιμένω ωστόσο στο πόιντ. τωρα αν το είπα περίεργα, άτσαλα… ναι.. είμαι σίγουρη γι αυτό, είμαι γενικώς αφηρημενη… αλλα για πες?)
Οχι όχι καλά το έθεσες μέχρι εκεί που ακολουθώ τη σκέψη σου. Ο Gandalf the grey or the white είναι ο σοφός μάγος στον άρχοντα των δαχτυλιδιών. Ενα ενδιαφέρον αρχέτυπο. Τώρα τα Verso books…
Η σκέψη μου είναι ότι πολύ πυκνή η εμπειρία κ η σκέψη σου για 36 χρονών. Δεν αμφισβητώ μόνο καταθέτω. Αυτό.
σκόρπια:
-λίγο μικρότερη από 36
-λίγο ενδιάμεση ηλικιακά ώστε να έχω χάσει τον άρχοντα των δαχτυλιδιων κάπου σε μια δύστροπη προεφηβεία
-κάνω ανάλυση λόγου και με την πολιτική ορθότητα έχω ξανατσακωθεί
Πέρα απο αυτά που λέει η Ρένα τα οποία με βρίσκουν σύμφωνη, θέλω να πω και το εξής. Η τέχνη οφείλει να μας κάνει να νίώθουμε, να δημιουργεί συναισθήματα. Τα οποία συναισθήματα φυσικά εξαρτώνται απο παρα πολλούς παράγοντες, ενας απο αυτούς είναι και η χρονική συγκυρία που θα πέσεις πάνω σε ενα έργο. Εσυ στο σήμερα ενιωσες εκνευρισμό βλέπωντας το συγκεκριμένο έργο, άρα σκόπος επετεύχθει.
Υπάρχει ένα βιβλίο, που γυρίστηκε σε ταινία στη συνέχεια, με τίτλο “the help” (στα ελληνικά μεταφράστηκε “Υπηρέτριες”). Το βιβλίο είναι ανώτερο της ταινίας, όπως συμβαίνει συνήθως, αλλά και η ταινία είναι καλή. Αν σου δοθεί η ευκαιρία, δες την. Ασχολείται με τα συναισθήματα και την οπτική των μαύρων γυναικών που αφιέρωσαν τη ζωή τους στο να είναι υπηρέτριες των λευκών, στον αμερικανικό Νότο. Χρονικά τοποθετείται πολύ μετά τον εμφύλιο, όταν είχε καταργηθεί η δουλεία, γύρω στο ’60 αν θυμάμαι καλά, όταν η συζήτηση για τα φυλετικά δικαιώματα ήταν εκρηκτική. Σε κάποιο σημείο η ηρωίδα σκέφτεται “όλοι ξέρουμε πως ένιωθε η… Διαβάστε περισσότερα »
“Κλείνοντας τα μάτια δεν πετυχαίνουμε την εξάλειψή τους. Γινόμαστε αντίθετα άτομα χωρίς γνώση και μνήμη, ευάλωτα στην επανάληψη.” Αυτός είναι ο κίνδυνος για κάθε γενιά, και η απαξίωση των ανθρωπιστικών σπουδών ίσως αυτό καταφέρει. Να εξαλείψει την συλλογική μας μνήμη, να ζυμώσει την ιστορία όπως θέλει η άρχουσα τάξη χωρίς ουσιαστικό αντίλογο. Η λίστα βιβλίων που απαγορεύονται αυτή τη στιγμή στις ΗΠΑ είναι μεγάλη και η τάση ανησυχητική. Για την ερώτηση, όπως είπε και η Ρένα, δεν γίνεται να κρίνουμε την τέχνη περασμένων περιόδων με βάση την σύγχρονη εποχή. Πρέπει να την κατανοούμε μέσα στη νόρμα της εποχής και της… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί να πρέπει μία ταινία του 1940 να συμφωνεί με μία κοινωνία 85 χρόνια στο μέλλον που ούτε καν ήξερε ότι θα υπάρχει; Γιατί να πρέπει να περνάμε τα πάντα από το μικροσκόπιο του politically correct και να κατακρίνουμε οτιδήποτε αποκλίνει από αυτό ακόμα κι αν ήταν γραμμένο 100 χρόνια πριν; Γιατί πρέπει όλα να είναι “σωστά” (σωστά κατά τους woke ανθρώπους) αποστειρωμενα φιλτραρισμένα ανούσια; Βρίσκω την woke και την political correct κουλτούρα το ίδιο φασιστικές με τους ναζί. Κάνουν ακριβώς τα ίδια πράγματα. Καταστρέφουν έργα τέχνης που δεν πάνε με τα αφηγήματα της βάζουν στο στόχαστρο ανθρώπους που δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Και εμένα με ενοχλεί η εμμονή με το politically correct σε αυτές τις περιπτώσεις. Λες και εμείς γεννηθήκαμε με το φεμινιστικό κώδικα ανά χείρας και δεν ήταν μια έννοια στην οποία έπρεπε να εισαχθουμε. Το ίδιο το περιεχόμενο του φεμινισμού δεν παρέμεινε το ιδιο, αντιθέτως είχε εξέλιξη μέσα στον χρονο
Αυτό που θέτεις δεν είναι ένας προβληματισμός που επηρέασε μόνο εσένα, γενικά τα τελευταία χρόνια συζητιέται για τους λόγους που παρέθεσε πολύ αυτή η ταινία (αρνητικά) κατά κύριο λόγο. Επίσης κατά τη δική μου άποψη είναι μια ταινία αρκετά Αμερικανική και στο πώς φτιάχτηκε και τι ιδέες έβγαζε προς τα έξω βιβλίο και ταινία και στο πώς κρίνεται σήμερα, με πρότυπα και στανταρτνς αμερικανικά. Πέραν αυτού, η ταινία βγηκε το 1930 και είναι από τεχνικής απόψεως εντυπωσιακή για την εποχή της. Αυτό δε σημαίνει πάντα ότι η ταινία ages like fine wine, ούτε ότι το περιεχόμενο της ήταν βαθύ κτλ.… Διαβάστε περισσότερα »
Η τέχνη απεικονίζει την κοινωνία του τότε. Όποια κοινωνία δεν αντέχει να δει τον καθρέφτη της ιστορίας της, είναι καταδικασμένη να ζει με αυταπάτες. Αν μια παλιά ταινία ή ένα μυθιστόρημα αναπαράγει ρατσιστικά ή σεξιστικά στερεότυπα, δεν χρειάζεται να το εξαφανίσουμε σαν να μην υπήρξε. Να εκτεθεί στα μάτια των επόμενων γενιών όχι ως υπόδειγμα, αλλά ως μαρτυρία. Ο πολιτισμός δεν είναι φυτό εσωτερικού χώρου για να τον ποτίζεις με political correctness. Είναι χωράφι. Αν δεν το σκάψεις βαθιά, θα φυτρώσουν τα ίδια αγριόχορτα κάθε φορά. « της Άγκαθα Κρίστι (ορισμένα αφορούν Έλληνες, τους οποίους παρουσιάζει ως γοητευτικά πανούργους παλιανθρώπους)… Διαβάστε περισσότερα »
Αχ, οι παλιές ελληνικές ταινίες…Ποια να πρώτο θυμηθώ…Ο Θόδωρος και το δίκανο…Η θεία απ’ το Σικάγο… Όλες με σαφείς πατριαρχικές αναφορές. Για χάρη της συζήτησης, ας μείνουμε σε δύο όμως, που κάπως κάνουν καποια διαφορα: η δεσποινίς διευθυντής και η κόρη μου η σοσιαλίστρια, που δείχνουν δύο γυναίκες χειραφετημενες, που κάνουν ή προσπαθούν να κάνουν καριέρα σε ανδροκρατούμενους χώρους. Και δείχνουν να τα καταφέρνουν, αν και τα εύσημα για αυτήν την πορεία τα παίρνουν πάλι αντρες (οι πατέρες τους), γιατί και οι δύο μεγάλωσαν ΧΩΡΙΣ ΜΗΤΕΡΑ!!!! Και φυσικά δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από το στερεότυπο της συζύγου, που ολοκλήρωσε την… Διαβάστε περισσότερα »
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο, όπου ο κάθε τυχόντας ανήρ μπορούσε να χαστουκίσει γυναίκα και είχε και δίκιο!