Βγηκα με εναν καινούργιο άνθρωπο και του μιλούσα συνεχώς για τον πρώην και κάθε φορά που το έκανα προσπαθούσα και κρατιόμουν πάρα πολύ για να μην κλάψω μπροστά του.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα και παρέα του Α Μπα!
Πηρα το θάρρος να γράψω και εγώ, ξέρω ότι υπάρχουν σημαντικότερα προβλήματα στον κόσμο αλλά πραγματικά θα ήθελα να ακούσω και άλλες γνώμες και συμβουλές πάνω στο θέμα. Η ιστορία είναι λίγο μεγάλη, οπότε ζητώ προκαταβολικά συγγνώμη για το σεντόνι.
Μόλις πριν λίγες μέρες έκλεισα τα 21. Είμαι φοιτήτρια από την Θεσσαλονίκη και σπουδάζω στα Γιάννενα. Όταν ήμουν ακόμα πρώτος έτος γνώρισα, μέσω της κολλητής μου κατά κάποιο τρόπο, ένα παιδί ας τον πούμε Μπάμπη (δεν θα ήθελα να αναφέρω ονόματα για ευνόητους λόγους). Ο Μπάμπης ήταν στην ηλικία μου από την Αρτα. Δεν σπουδαζε, δούλευε οικοδομή και προσπαθούσε να τα βγάλει πέρα μόνος του. Δεν είχε καθόλου καλή σχέση με τους γονείς του (υπήρχε λογος) και αυτό τον έκανε να ήθελε να είναι ανεξάρτητος οικονομικά. Ε αυτός ο άνθρωπος ήταν η αρχή μιας μεγάλης αγάπης ίσως και η σχέση που σημάδεψε την ενήλικη ζωη μου. Ήμασταν μαζι ενάμιση χρόνο. Δεν τσακωνομασταν ποτέ σοβαρά, δεν είχαμε κάποιο πρόβλημα, ήταν από τις σχέσεις που εύχομαι σε όλ@ να μπορέσουν να τις ζήσουν κάποια στιγμή. Πίστευα ότι είχα βρει τον άνθρωπο μου. Προφανώς δεν προσπαθώ να τον θεοποιησω, όλοι έχουμε ελαττώματα. Περνούσε ο καιρός είχε πλέον μετακομίσει κυριολεκτικά σπίτι μου και είχαμε δημιουργήσει μια καθημερινότητα.
Την μέρα που κλείναμε τον εναν μας χρόνο, έκανε κάτι που δεν περίμενα. Μου έκανε πρόταση γάμου κανονικά με πανάκριβο μονόπετρο, δεν ξέρω και εγώ πόσο είχε δουλέψει για να το αγοράσει, αφού ότι λεφτά είχε ήταν από την δουλειά του. Είχαμε κάνει πολλές φορές συζητήσεις για γάμο και παιδιά, είχαμε ένα κοινό μέλλον, αλλά δεν περίμενα ότι όντως θα έπαιρνε την απόφαση να κάνει την πρόταση. Την ίδια περίοδο του ήρθε και το χαρτί για τον στρατό. Ήθελε να πάει τώρα για να ξεμπερδεύει, έξι μήνες θα έκανε γιατί ήταν από πολυτεκνη οικογένεια. Δεν με τρόμαζε η απόσταση σκεφτόμουν ότι θα περάσει. Είχαμε πει ότι όταν γυρνούσε θα βάζαμε μπροστά τις διαδικασίες για τον γάμο, όπως επίσης με είχε παει να δω το σπίτι που ήθελε να αγοράσει στην Αρτα για να μείνουμε κανονικά κανονικά μαζί. Μου είχε πει ότι άμα μου αρέσει ,μόλις απολυθεί, θα το φτιάξουμε. Είχα γνωρίσει την οικογένεια του, τους κολλητούς του, όλοι με ήξεραν, ακόμα και στην δουλειά του. Και το ίδιο είχε γίνει απο την δικιά μου την πλευρά. Τελικά τον στέλνουν στον Έβρο να υπηρετήσει, πάνω από 6 ώρες μακριά δηλαδή. Όσο ήταν στον στρατό το μεταξύ μας δεν άλλαξε καθόλου. Τον έπιαναν τα ψυχολογικά του βέβαια αρκετές φορές εκεί μέσα, δεν του άρεσε καθόλου, ένιωθε ότι ήταν φυλακισμένος αλλά το μεταξύ μας ήταν ίδιο.
Γενικά, ο Μπάμπης θα μπορούσα να πω ότι είναι δύσκολος άνθρωπος. Δεν εμπιστεύεται εύκολα, είχε πολλά τραύματα απο την παιδική του ηλικία και προσπαθούσε συνεχώς να φαίνεται δυνατός στους άλλους. Εγώ όμως ήξερα και την πληγωμένη και ευαίσθητη του πλευρά και μπορώ να πω ότι εκείνη ήταν που με έκανε να τον ερωτευτώ και να τον αγαπήσω τόσο. Δεν τον θεωρούσα απλώς το αγόρι μου, ήταν ο σύντροφος μου.
Θα απολυοταν τον Γεναρη, περίμενα να γυρίσει για να ξεκινήσει επιτέλους η κοινή μας ζωής, αλλα, αντι για τα οσα ειχαμε σχεδιασει, τον Νοεμβριο ηρθε ο χωρισμος. Ο ίδιος μου είπε ότι άρχισε να χάνει συναισθήματα και δεν ξέρει γιατί, προσπαθούσα να βρω την αιτία αν έκανα κάτι λάθος τουλάχιστον να το διόρθωνα, αλλά εκείνος μου έλεγε συνεχώς οτι δεν φταίω εγω, ότι το θέμα ήταν καθαρά δικό του. Ήταν τόσο ξαφνικό όλο αυτό, διότι δεν υπήρχε κάποια αλλαγή στην συμπεριφορά του. Αποφάσισα να μην τον πιέσω παραπάνω και έτσι χωρίσαμε. Μεσα σε λίγα λεπτά κατέρρευσε ο κόσμος μου.
Οι πρώτες εβδομάδες ήταν απαίσιες δεν έτρωγα, δεν έβγαινα εξω… μόνο κοιμόμουν και έκλαιγα. Ήδη στον έναν μήνα μετά τον χωρισμό μπήκα στην διαδικασία να γνωρισω άλλους άντρες. Ήταν λάθος, έκανα βιαστικές και επιπόλαιες κινήσεις προσπαθώντας να καλύψω ενα κενό που υπήρχε και ακόμα υπάρχει. Δεν έδωσα ποτέ χώρο και χρόνο στον εαυτό μου να πενθυσει πραγματικά. Εκανα και μια σχέση τριών μηνών στην οποία, όταν βγαίναμε περνούσα καλά μαζί του ωστόσο δεν ενιωθα κατι βαθύτερο. Ηταν πολυ επιφανειακό, τουλάχιστον απο την μερια μου, αλλα νόμιζα ότι έτσι θα προχωρήσω και θα ξεχνουσα τον Μπαμπη δεν είχα σκεφτεί ότι δεν ήμουν έτοιμη για μια καινούρια σχέση. Επίσης, μεσα στον Γενάρη, ο Μπάμπης είχε προσπαθήσει τρεις φορές να βρεθούμε ωστόσο εγώ δεν ένιωθα έτοιμη, ένιωθα ότι άμα τον ξανάβλεπα μπροστά μου θα κατερρεα και κιόλας ήμουν με έναν άλλον άνθρωπο, σκεφτόμουν ότι πρέπει να τον αφήσω πισω μου οπότε του αρνήθηκα ενώ ήθελα τόσο πολύ να τον ξαναδώ. Τον Απρίλιο χωρίζω τελικά με το άλλο το παιδι. Μεσα σε όλο αυτό το διάστημα που ήμουν μαζί του δεν σκεφτόμουν τον Μπαμπη, νόμιζα ότι τον είχα ξεπεράσει. Τον είχα σκεφτεί μόνο δύο φορές μέσα σε ένα διάστημα τριών μηνών. Η συνειδητοποίηση ότι δεν τον έχω ξεπεράσει έγινε όταν χώρισα με το άλλο παιδί, δεν ένιωθα τίποτα ήταν απλά ένα κενό και ο πρώτος άνθρωπος που σκέφτηκα ήταν ο Μπάμπης και εκεί άρχισαν όλα να επιστρέφουν. Τα κλάματα, η κακή μου διάθεση, όλα. Από τον Απρίλιο μεχρι σήμερα εχω παρατηρήσει ότι κλαίω σχεδόν κάθε μέρα, πράγματα που παλιότερα δεν με συγκινούσαν τώρα με κάνουν να κλαίω, δεν μπορώ να ακούσω συγκεκριμένα τραγούδια χωρίς να κλάψω, δεν μπορώ να φτιάξω καθόλου συγκεκριμένα φαγητά, δεν μπορώ να περάσω εξω απο την Αρτα χωρίς να κλάψω, η όρεξη μου έχει μειωθεί πάρα πολύ και το χειρότερο νιώθω άδεια, νιώθω ότι δεν χαίρομαι όπως πριν.
Συνεχιζα λοιπόν να προσπαθώ να καλύψω το κενό. Έβγαινα με άλλους, γνώριζα κόσμο αλλα πάλι δεν ένιωθα τίποτα, με αποκορύφωμα την πιο πρόσφατη γνωριμία μου. Νομίζω ότι ήταν από τις φορές που κατάλαβα πολύ έντονα ότι δεν μπορώ να προχωρήσω. Βγηκα με εναν καινούργιο άνθρωπο και του μιλούσα συνεχώς για τον Μπαμπη και κάθε φορά που το έκανα προσπαθούσα και κρατιόμουν πάρα πολύ για να μην κλάψω μπροστά του. Μέσα σε όλο αυτό το διάστημα ξεκίνησα και ψυχοθεραπεία, ένιωθα ότι δεν μπορούσα να το διαχειριστώ μόνη μου όλο αυτό, όπως νόμιζα.
Νιώθω ότι δεν προχωράω πουθενα και εχω μείνει στο μηδέν. Το μόνο που κατάφερα τον τελευταίο καιρό είναι να περάσω όλα τα μαθήματα της εξεταστικής, τίποτα άλλο. Να σημειώσω εδώ ότι ο Μπάμπης δεν ήταν η πρώτη μου σχέση και γενικά δεν είχα ποτέ πρόβλημα με τους άντρες, πάντα τραβούσα την προσοχή και πάντα με προσέγγιζαν, όμως νιώθω ότι ίσως εχω χασει αυτό το κομμάτι του εαυτού μου που θα έκανε κάποιον άλλον να με ερωτευτεί.
Και θέλω να ρωτήσω… σίγουρα κάποιος θα έχει παρόμοια εμπειρία. Περνάει ποτέ αυτό? Γεμίζει ποτέ αυτό το κενό ή θα καταλήξω μόνη μου να πλέκω, παρέα με 10 γάτες? Έχω απελπιστεί που μετά από 8 μήνες δεν εχω καταφέρει να γνωρίσω και να δεθω πραγματικά με έναν άνθρωπο, όπως επίσης έχω εξαντληθεί ψυχικά να θυμάμαι τον Μπάμπη σχεδόν παντού. Νιώθω ότι δεν μπορώ να σταθώ πουθενά. Μια λέξη, ένα φαγητό, ένα μέρος, ένα τραγούδι… κάτι πάντα θα μου τον θυμίσει.
Θέλω πολύ να ακούσω την συμβουλή σου Ρένα αλλά και των υπολοίπων. Και πάλι συγγνώμη για το σεντόνι και επίσης συγγνώμη αν σε κάποιους μπορεί να φανεί χαζό ή υπερβολικό όλο αυτό.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Απελπισμένη
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νιώθω πως μας γράφεις εν μέρει για να σε βρει ο «Μπάμπης» (όνομα που επέλεξες κι εσύ για την προστασία των αθώων…) και να ξανακάνει κρούση βλέποντας τον έρωτά σου. Μπορεί και να γίνει, μπορεί και όχι.
Ο χωρισμός πονάει, επειδή μας απομακρύνει από το οικείο κι από τις προσδοκίες που είχαμε πλάσει. Εσείς εδώ βλέπω μέσα σε ένα χρόνο, ενάμιση, σχεδιάζατε γάμους κι αγορές σπιτιών. Δεν είναι και λίγο. Γιατί η οικειότητα δεν ήταν και σαν 30 χρόνια μαζί… Και πες το μονόπετρο κάπως το βόλεψε, η οικοδομή δίνει καλό μεροκάματο, αν ήταν οικονόμος πες είχε βάλει λεφτά στην άκρη. Κοτζάμ σπίτι όμως πώς σχεδίαζε να το αγοράσει; Είναι πολλές χιλιάδες ευρώ αξία, ιδιαίτερα για κάποιον που έχει απομακρυνθεί από την οικογένειά του και δεν έχει κάποιο περιουσιακό στοιχείο εν αναμονή. Προφανώς ανακατεύτηκε κάτι άλλο εκεί και κάπου εκεί χάλασε κι η δουλειά. Κατόπιν το στρατιωτικό του, δεν υπήρχε η επαφή, βγήκαν άλλα πράγματα στη μέση και κατέπεσε το αφήγημα. Απόφυγε να εξιδανικεύεις τη σχέση (αν ήταν η ιδανική δεν θα σε χώριζε) ή να κατηγορείς αποκλειστικά τον εαυτό σου για όσα δεν έγιναν. Δες το τέλος όχι ως αποτυχία, αλλά ως επαναπροσδιορισμό. Θα επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου, λίγο λίγο.
Δεν υπάρχουν πολλά πρακτικά για να πει κάποιος μετά από έναν χωρισμό. Χρειάζεται χρόνος, ίσως παραπάνω χρόνος από 8 μήνες. Αυτή τη στιγμή δεν πενθείς το παρελθόν ή το παρόν, πενθείς το μέλλον, την προοπτική. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου να το κάνει. Επιπλέον ένας χωρισμός μεταβάλλει τη νευροχημεία του εγκεφάλου, προκαλώντας πτώση στις ορμόνες της ευχαρίστησης (δηλαδή την ντοπαμίνη). Η ανασφάλεια και η σύγχυση επομένως που νιώθεις είναι παροδικά συμπτώματα αυτής της αλλαγής, τα οποία σταδιακά θα υποχωρήσουν. Ασχολήσου όχι με άλλους άντρες αλλά με τον εαυτό σου σ’αυτό το διάστημα: χόμπι, εκδρομές, διαβάσματα, βόλτες στη φύση. Και καλή επάνοδο!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θα σου ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη που θα απαντήσω γρήγορα χωρίς να υπεραναλισω τη σχέση με το Μπάμπη και τους επόμενους, γιατί δε θελω. Είσαι 21 και σε φοβίζει το ενδεχόμενο να πλέκεις παρέα με γάτες? Στα 21 σκέφτεσαι το πώς θα είσαι στα 80 χωρίς άντρα? Νομίζω αυτό που πρέπει να ξεπεράσεις περισσότερο από το κάθε Μπάμπη είναι το στερεότυπο ότι μια γυναίκα δίχως άντρα είναι καταδικασμένη. Και είναι πολύ κρίμα που σε έχουν πείσει ότι αυτό ισχύει. Πολύ κρίμα και άδικο και τα αποτελέσματα του είναι όσα ζεις. Υγ. Ο Μπάμπης όταν πήγε στο στρατό έζησε ο,τι έζησε ένας… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως να πω ότι για να πλέξεις κάποιος δε χρειάζεται να περιμένει μέχρι το 80 ούτε για να αποκτήσει και γάτες επιπλέον. Επίσης δεν είναι υποχρεωτικό να πλέξεις με γάτες και να είσαι μόνη. Υπάρχουν και αυτές που πλέκουν επειδή τους αρέσει, έχουν σχέση και ο δικός τους αγαπά τις γάτες που έχουνε. Λέω εγώ τώρα…Είπα Ε το στερεότυπο για τις γυναίκες είναι λίγο ξεπερασμένο, αλλά και το στερεότυπο ότι οι άντρες σεν πάνε τις γάτες λίγο άδικο το βρίσκω 😉
Ναι ρε παιδί μου κι εσύ. Ο τρόπος που το λέει το κοριτσι ακούγεται σαν κατάντια. Έτσι όπως το λένε κάποιοι. ” Θα γεράσεις παρέα με γάτες”
Ο δικός μου θέλει γάτα πάντως . Εγώ δε του παίρνω γιατί έχουμε σκύλο που δε χονεύει τις γάτες και θα μου διαλύσουν το σπίτι. Κάθε πεντάμηνο έχω αυτό το βιολί να θέλει να πάρει ένα γάτο. Αμάν!!
Καλέ 80 χρονων γυναίκα που να βρει το κουράγιο να κουνάει το ραβδάκι και να πετάει το χνουδωτό μπαλάκι στις γάτες; Άσε το καλάθι που πας τη γάτα στον κτηνίατρο και ζυγίζει καμιά 8ρα κιλά… Respect πάντως σε όσους γνωρίζουν από πλέξιμο, ράψιμο και τα συναφή και κάνουν επιδιορθώσεις μόνοι τους…
Το γατί τρώει πολύ καλά πάντως να φτάνει κοντά τα 8 κιλά. Τη ζωή του θέλω και γω.
πάντως ένα γατί 8 κιλά είναι ένα παχύσαρκο γατί
Ναι αλλά μπορεί 8 κιλά να είναι μαζί με το σπιτάκι του, οπότε έτσι το πήραα. Εμένα ο γάτος μου είναι 6 και επειδή είναι μεγαλόσωμος είναι μια χαρά. Θα μπορούσε να φάει και λίγο παραπάνω δλδ αλλά μετά δε θα μπορώ εγώ να τον κουβαλάω τον μπέμπη.
να σου ζήσει το μπεμπόνι σου
Να’σαι καλά <3
Κι εμένα 6.200 συν το κλουβάκι πρπ 8 κιλά. Βάλε και την αδερφή του που έφτασε αισίως τα 5… Ο κτηνίατρος έγινε πλέον δουλειά του συζύγου 😛
Ε ειναι Μέιν κουν , τι θες και συ τωρα
Σε αυτή την περίπτωση μπορεί να πάρει λουράκι να τον βγάζει σαν σκύλο :p
Αχ.
Ακριβώς! Ποτε κανενας Μπάμπης δεν σκέφτηκε Αχχχ πως θα ζήσω με 10 γάτες τωρα που χώρισα στα 20
Για τώρα άσε τον Μπάμπη και κοίτα να λύσεις το πρόβλημα ότι δεν μπορείς να μεινεις πάνω από μήνα χωρίς σχέση.
Σωστό 👌
Είσαι μόλις 21 και πρώτη φορά γευτηκες τέτοιου είδους σχέση και χωρισμο. Επίσης σου είχε υποσχεθεί πολλά και θεωρώ έκανες όνειρα. Οπότε είχες επενδύσει και συναισθήματα και ψυχολογικά κάπως. Όλα αυτά που γράφεις πόσο μάλλον στις ηλικίες σας, είναι αναμενόμενα πολύ. Να πω επίσης ότι το να πλέκεις και να έχεις δέκα γάτες εφόσον το θες δεν είναι κατάντια, και δε γίνεται να γίνει κατάντια γιατί δε μπορεί να σε αναγκάσει κάνεις ούτε να μάθεις πλέξιμο ούτε να αποκτήσεις δέκα γάτες (δε γίνεται να εισβάλουν σπίτι σου). Επίσης εναλλακτικά κάποια μπορεί να αποφασίσει ότι η ζωή της έχει πιο πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε τον Μπάμπη!!
Εγώ κατάλαβα οτι είχε τον έλεγχο της σχέσης και εσύ ακολουθούσες δίχως κανένα ενδοιασμό.
Προβληματικός 100%,γλίτωσες και αυτό θα το νιώσεις όταν η λογική ξεπεράσει το συναίσθημα.
Κρατήσου μακριά του.
Από που το κατάλαβες ολο αυτο εσυ ;
Θα τα πω τώρα αυτά με την αφέλεια και το προνόμιο της ζωής στην πόλη και των σπουδών και όλων των εμπειριών που αυτή η συνθήκη έφερε. Πριν 20 χρόνια μας φαινόταν αδιανόητη οποιαδήποτε συζήτηση για γάμο με τις φίλες μου στην ηλικία σου, αντιμετωπίζαμε το θέμα σαν να ήταν child bride, στις ελάχιστες περιπτώσεις που αυτό συνέβη. Και ξέρεις τι, δεν έχω αλλάξει γνώμη. Αν σου έχουν αφήσει περιουσία και θα ζεις με τα δικά σου μέσα, μπορώ να το καταλάβω σε έναν βαθμό αλλά, αν δε συμβαίνει κάτι τέτοιο, η ενέργεια σου καλύτερα να επικεντρωθεί στο πώς θα… Διαβάστε περισσότερα »
Αρχικά τι το κακό έχει το πλέξιμο και οι δέκα γάτες ; Στα δικά σου τώρα, έκανες τα μεγάλα όνειρα μαζί του, σου είπε μεγάλα λόγια, ένιωσες πριγκίπισσα των παραμυθιών, γοητεύτηκες και ξαφνικά το χάος… Λογικό να αισθάνεσαι τεράστιο πόνο και θλίψη, μια ματαίωση, λογικό και που νιώθεις ότι δεν θα τον ξεπεράσεις ποτέ, σε αυτή την ηλικία όλα τρέχουν πιο γρήγορα στο μυαλό μας. Εγώ έκανα 5 χρόνια να ξεπεράσω (ουσιαστικά) μια σχέση που θεωρούσα σοβαρή (φυσικά και συνέχισα τη ζωή μου), έστω κι αν ήταν σχέση μόλις 2.5 χρόνων. Καμία φορά ακόμα τον σκέφτομαι, αλλά όχι ερωτικά. Μεγαλώνοντας… Διαβάστε περισσότερα »
Στα 21 σου είσαι πραγματικά πολύ μικρή για να απελπιζεσαι για όλη την ενήλικη ζωή σου, που μόλις άρχισε και να σε τρώει η ανασφάλεια, επειδή ο Μπάμπης ,που είναι λίγο παρορμητικός και κάπως ανεύθυνος θα έλεγα στο συναίσθηματικο κομμάτι, αποφάσισε ότι στα 21 του είναι πολύ καλή ιδέα να παντρευτεί…
Δούλεψε την αυτοπεποίθηση σου, και πραγματικά μην αγχώνεσαι έχεις στην κυριολεξία μια ολοκληρη ζωή μπροστά σου μην αυτοπροσδιορίζεσαι απο τις σχέσεις σου με τους Μπαμπηδες αυτού του κόσμου.
Ακριβώς. Εντωμεταξύ αναρωτιέμαι. Ο Μπαμπης αντε και σκεφτηκε οτι στα 21 του ηταν πολυ καλη ιδεα να παντρευτεί, η ιδια το σκεφτόταν αυτό πριν θαμπωθεί απο το δαχτυλίδι; Δεν μπορεί, καποια ονειρα για τη ζωή της θα τα είχε και πριν αλλα και κατα τη διαρκεια της σχεσης της με τον Μπάμπη. Ονειρα που δεν αφορουσαν τον Μπάμπη εννοώ, και σε αυτά πρεπει να επικεντρωθεί.
Δε ξέρουμε την ηλικία του Μπάμπη, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι και 25+.
Καλά ναι, αλλα και παλι δεν αλλαζει αυτό που ρωτάω.
Ο Μπάμπης είναι συνομήλικος της. Εγώ αναρωτήθηκα, άντε ο Μπάμπης λαϊκό παιδί, δουλεύει κιόλας, η γράφουσα που πήγαινε φοιτήτρια ξυπόλυτη στα αγκάθια…Αχ νεανικοί έρωτες…Ευτυχώς ο Μπάμπης το ξανασκέφτηκε και σώθηκε η γράφουσα.
Στα δικά μου μάτια ο Μπάμπης προσπάθησε να την καβατζώσει για όσο διάστημα θα έλειπε στο στρατό, καθώς μας λέει ότι η πρόταση και το φανταρικό έγιναν την ίδια περίοδο. Μετά αυτός πήγε Έβρο, πιθανά είδε πως περνά και μόνος του καλά, μπορεί να του γυάλισε και καμιά σε καμία έξοδο και αποφάσισε ότι δε θέλει να δεσμευτεί σε γάμος. Έπειτα, τον Γενάρη όπως μας λέει, με το που απολύθηκε δηλαδή, ο Μπάμπης αποφάσισε να κάνει καμ μπακ για να αναθερμάνει τα παλιά και γνώριμα. Κυνική; Μπορεί. Ίσως φταίει η ηλικία μου, το ότι πλέκω και το ότι έχω 2… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ με όσα ειπώθηκαν και να προσθέσω ότι μου έχει συμβεί και μένα τέτοιος χωρισμός. Με χώρισε μετά τον πρώτο μήνα θητείας, δύο χρόνια σχέση (23 αυτός 27 εγώ), λέγοντας ότι είναι σε άλλη φάση, δεν μπορεί να σκεφτεί σχέσεις αυτό το διάστημα, τον βαραίνει όλο αυτό κ δεν μπορεί να το διαχειριστεί. Και πριν μπει στρατό έλεγε για συγκατοίκηση (χαχα στάχτη στα μάτια). Τότε με πλήγωσε, τώρα στα 32 σκέφτομαι ότι ήταν απλά ηλίθιες δικαιολογίες. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, ήταν μια εμπειρία πληγωτική μεν αλλά όχι αξεπέραστη. Δεν χρειάζεσαι άμεσα άλλη σχέση, μείνε λίγο με τον εαυτό σου,… Διαβάστε περισσότερα »
Περνάει. Την προηγουμενη εβδομάδα ακουσα ενα τραγουδι τυχαία που ‘ακουγα όταν ειχα χωρίσει απο την μεχρι τοτε σοβαρότερη μου σχέση (ημουν χαλια) και το τραγουδι αυτο τοτε μου εδινε ελπιδα οτι που θα παει καποια στιγμή θα αλλαξει όλο αυτό. Το τραγουδι αυτο το ακουγα καποιες εβδομαδες στο repeat μετα το ξέχασα. Ε την προηγουμενη εβδομαδα λοιπον που το ακουσα τυχαια συνειδητοποιησα πως τιποτα και ευτυχως δεν μενει σταθερο και για παντα. Το αν θα καταλληξεις με γατες και να πλεκεις δεν το ξερω, ούτε εσυ το ξερεις, αν δεν ειναι αυτη η πειθυμια σου δεν θα καταλληξεις πάντως. Αλλά,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μας είπες, τελικά τι έγινε με το μονόπετρο; Στα 80 σου θα αξίζει μια περιουσία.
Εγώ φαντάζομαι τη Ρόουζ από τον Τιτανικό τώρα με εκείνο το μπλε διαμάντι. Δεν μπόρεσα να μην το κάνω εικόνα.